راکت انداز Type 83 ساخت چین

[align=center]
[/align]
Type 83 یک راکت انداز ساخت چین است که با الگوبرداری از MLRS آمریکایی ساخته شده است.کار طراحی این سامانه در اوایل سال 1980 شروع شد و اولین نمونه های آن در سال 1983 وارد خدمت ارتش مردمی چین شد.نمونه صادراتی این سامانه با نام WM-40 شناخته می شود.در چین این سامانه به صورت محدودی وارد خدمت ارتش شد و تعداد نسبتا کمی نیز از آن ساخته شد و در سال 1988 تولید آن متوقف شد.راکت این سامانه دارای طول 4.75 متر ، وزن 484  و کلاهک 134 کیلوگرم است و می تواند علاوه بر کلاهک متعارف خود ، کلاهک های خوشه ای و شیمیایی را با خود حمل کند.این خودرو در نمونه اصلی دارای کشنده شنی دار است ولی در نمونه بهینه سازی شده با نام WM-83 که در ادامه به آن می پردازیم از یک شاسی 8×8 کامیونت استفاده می کند.راکت انداز Type 83 دارای چهار تیوب است که چهار موشک کالیبر 273 میلیمتری در آن جای می گیرد.این راکت انداز از یک کامپیوتر دیجیتال بالستیک استفاده می کند که خطای اصابت راکت ها به هدف را به %2 می رساند.حداکثر برد این سامانه 40 کیلومتر است و زمان پر کردن دوباره لانچر ها 5 تا 8 دقیقه طول می کشد.یکی از استفاده های دیگر راکت این سامانه در رزمایش ها و آزمایش های سامانه های دفاع هوایی چین است که از آن به عنوان یک موشک کروز استفاده می شود.نمونه بهبود یافته این سامانه با نام WM-80 ساخته شده است که نسبت به نمونه Type 83 دارای توانایی حمل موشک های بیشتر به تعداد 8 عدد است و همانطور که در بالا اشاره شد از یک کشنده کامیونت 8×8 استفاده می کند اما شاید مهمترین تغییر و بهبود این سامانه برد آن باشد که از 40 به 80 کیلومتر افزایش یافته است.[align=center]



نمونه بهینه سازی شده با نام WM-83[/align]

عکس های بیشتر:









مشخصات:

ورود به خدمت:1983

خدمه:5 نفر

وزن:17.54 تن

طول:6.19 متر

عرض:2.6 متر

ارتفاع:3.18 متر

کالیبر:273 میلیمتر

تیوب ها:4 تیوب

وزن راکت:484 کیلوگرم

وزن کلاهک:134 کیلوگرم

بیشینه برد:40 کیلومتر

کمترین مدت زمان شلیک راکت ها:7.5 ثانیه

زمان پرکردن مجدد:5 تا 8 دقیقه

موتور :دیزل 12150L

قدرت موتور:300 اسب بخار

بیشینه سرعت:60 کیلومتر در ساعت

برد:400 کیلومتر

راکت انداز 60 تایی زرهی ساخت ایران

این تصویر رو در یکی از فروم های دیگهدیدم،نمی دونم این تصویر اینجا تکراریه یا نه، گفتم بذارم اگه که احیانا تکراری نباشه و بقیه ندیده باشن، یا شاید اینکه دوستان اطلاعات بیشتری داشته باشن به اشتراک بذارن:

توپخانه خودكششی 155 میلیمتری T5-52 آفریقای جنوبی

توپخانه خودكششی 155 میلیمتری T5-52

این توپ توسط شركت جنگ افزارسازی Denel (آفریقای جنوبی) طراحی و ساخته شده است . نخستین نمونه این سامانه در سال 2002 رونمائی شد. این سامانه ساخت آفریقای جنوبی مشابه سامانه توپخانه كامیون پایه Caesar فرانسوی است كه برای رفع نیازهای ارتش هند طراحی و ساخته شده است. بهینه سازیهای این توپ به پایان رسیده اما فروش آن هنوز به تائید نرسیده است.

توپ T5 كه قبلا به آن Condor نیز می گفتند به یك لوله 155-mm / L45 مجهز است. اما نمونه اخیر با نام T5-52 ، مجهز به لوله توپ G5-2000 است كه بر روی یك كامیون نصب شده است. این توپ با مهمات 155-mm استاندارد NATO سازگاری دارد. گلوله ها به صورت خودكار توسط یك صفحه خوراك دهنده (سینی) و سنبه به خزانه توپ منتقل می شود. خرجگذاری به صورت نیمه خودكار انجام می شود.

نمایش برد گلوله های مختلف این توپ


حداكثر برد آتش این توپ با مهمات معمولی به 45.2 كیلومتر و با گلوله مجهز به خرج موشكی VLAP (گلوله مجهز به سیستم افزایش سرعت) به 55 كیلومتر میرسد. این نوع گلوله نیز توسط شركت Denel طراحی و ساخته است. مهمات مصرفی از نوع برد بلند بوده و سبب شده تا برد گلوله های این سامانه توپخانه از برد سامانه های مشابه موجود بیشتر باشد . توپخانه T5-52 توانائی شلیك گلوله های همزمان MRSI یا انفجارچند مرحله ای را نیز دارد. در این حالت 6 گلوله برای انهدام همزمان یك هدف شلیك می شوند. در این حالت توپخانه در دو نقش هویتزر و خمپاره انداز فعالیت می نماید. این سامانه توانائی اجرای آتش به صورت 360 درجه را دارد اما برای راحتی در گلوله گذاری می بایست به قوس 80 درجه برسد. خودروی حامل ، توانائی شلیك گلوله مستقیم را نیز دارد.

توپخانه T5-52 دارای 4 نفر خدمه مستقیم و 2 نفر خدمه اضافه برای آماده سازی و گلوله گذاری می باشد . چهار نفر خدمه مستقیم می توانند توپ را درعرض 60 ثانیه آماده عملیات كنند. تعداد 27 گلوله توسط كامیون حامل توپ حمل می شود.

نمایش زاویه حركت عمودی لوله توپ


این توپ بر روی شاسی كامیون اصلاح شده 8x8 ساخت Tatra نصب شده است. ( همانند شاسی توپ ATMOS-2000 ساخت اسرائیل ) این كامیون در هندوستان و تحت امتیازتولید شده است. موتور 265 kW این كامیون از نوع دیزلی توربوشارژ با دور 355 hp می باشد. گیربكس این خودرو از نوع 10 دنده و دستی میباشد برای ایجاد ثبات بیشتر هنگام شلیك از سه جك در اطراف كامیون استفاده است. اطاق كامیون مقاوم سازی نشده و اطاق مقاوم در برابر گلوله های 5.56-mm به صورت یك آپشن در دسترس خواهد بود.این كامیون با یكبار سوختگیری قادر به طی مسافتی 600 كیلومتری با سرعت 85 كیلومتر در ساعت است.
تجهیزات نصب شده بر روی كامیون شامل لوله ، گهواره توپ با سیستم یكپارچه ضربه گیر ( پس زدن ) ، سامانه نقاله گلوله و صفحه خوراك دهنده (سینی) و سنبه گلوله گذاری است.

در صورتی كه سیستم هیدرولیك سامانه T5-52 از كارافتاده باشد ، با كمك یك T5-52 دیگر به صورت back-up میتوان سامانه هیدرولیك را راه اندازی و توپخانه را عملیاتی نمود.

نمایش شعاع چرخش لوله توپ


سازویرگ توپخانه شامل یك لوله توپ با یك شعله پوش دو دهانه است كه در انتهای آن مكانیزم متحرك الكتریكی اجرای آتش قرار دارد.
سامانه فرماندهی ونظارت این توپ شامل سامانه ناوبری خودكار، سامانه مخابراتی ، سامانه محاسبه سرعت خروج گلوله از دهانه لوله و رایانه مدیریت توپخانه است كه در مجموع برای اجرای آتش غیر مستقیم بكار می روند.
یك سایت كمكی اپتیكی/مكانیكی بر روی محور توپ نصب شده تا با یكپارچه شدن با سامانه هدفگیری بتواند بعنوان یك سامانه back-up برای هدفگیری و اجرای آتش غیرمستقیم بكار رود. یك سایت تلسكوپی نیز بر روی سیستم قبلی افزوده شده تا بتواند امكان هدفگیری و اجرای آتش مستقیم تا فاصله 3.000 متری را فراهم نماید.



مشخصات فنی :
ورود به خدمت :
نفرات لازم : 6 نفر
ابعاد و وزن :
وزن : 28 تن
طول : 10.1 متر
عرض : 2.9 متر
ارتفاع : 3.48 متر
جنگ افزار :
لوله توپ : mm-155
حداكثر برد : 55 كیلومتر
حداكثر نرخ آتش : 8 گلوله در دقیقه
زاویه لوله : -3 تا +75 درجه
زاویه چرخش : 80 تا 360 درجه
حمل مهمات : 27 گلوله
كشنده
نوع موتور : دیزلی
قدرت موتور : 355 اسب
حداكثر سرعت در جاده : 85 كیلومتر در ساعت

شعاع عملیاتی : 600 كیلومتر ( با یكبار سوختگیری)

منبعmilitary.ir

آشنایی با جنگنده چیتا پاسدار آسمان آفریقا / Atlas Cheetah

در شرکت داسالت فرانسه اگر مقایسه ایی بین محصولات آن در نظر بگیریم میراژ موفق ترین هواپیمای ساخته شده است تا هواپیماهای دیگری که از روی این هواپیما  مشتق شده اند.مثلا جنگنده چیتا یکی از این هواپیماهاست که در مقایسه با میراژ در جایگاه پایین تری شناخته شده است

 تعداد زیادی از چیتا ها به طور نامشخص وپنهانی به علت مسایل سیاسی در آفریقای جنوبی تولید شدند. در نوامبر سال 1977 طی یک سری تدابیر نژاد پرستانه و روش های تبعیض نژادی بلند مدت همچنین تحریم روابط بازرگانی با افریقای جنوبی که شامل تسلیحات هوایی و لوازم یدکی هواپیماها بود توسط سازمان ملل علیه این کشور تحمیل شد.در ضمن آفریقا را جنگ داخلی وهمچنین مشکلاتی که بر سر مرزها با همسایگان داشت تهدید میشد. در این بینابین آفریقای جنوبی 74 فروند جنگنده میراژ3 راکه نو هم نبودند دریافت کرد که قرار شده بود در بین سال های 1963 تا 1970 توسط نیروی هوایی آفریقا ارتقا داده شوند.

در دوران تحریم مالکیت موسسه اطلس آویشن  که حالا سازمان هوانوردی دانل شده بود ودارای زیر گروه هوافضای دانل با مسولیت محدود پاسخ جالبی به برنامه طرح  اصلاح و ارتقای میراژها داد و به جای آن در پی ساخت یک هواپیمای جنگنده و کارآمد گرفت. موتور جدید و طرح های بال و بدنه هواپیما به اضافه سیستم های بهتر ودقیق تر روی آن  از اهداف آنان بود. برای تحقق بیشتر این امر از اسراییل کمک گرفت و اسراییل نیز به طور انکار شده در سال 1984 تصمیم به کمک به آفریقای جنوبی گرفت.آنها می خواستند جنگنده ایی مانند کفیر بسازند اما قویتر.

اولین مدل طراحی شده چیتا در ژویه 1986 که یک مدل 2 نفره بود و تغییر یافته میراژ3 D2Z بود ساخته شد این جنگنده اولین پروازش را هم در همان سال انجام داد. در تابستان همان سال یک سری از میراژها نیز عملیاتی شدند.

 

 

چیتا وسیستم های آن

چیتا در مجموع دارای پوزه بلند تر و مشخصه های آیرودینامیکی بیشتر نسبت به کفیر بود.بینی کفیر کوتاه تر بود وبرای جلوگیری از حرکات انحرافی به بال دلتایی مجهز شد.دهانه های ورودی موتور نیز تغییر داده شدند.در سیستم فرود نیز تغییراتی قابل توجه داده شد.در مدل دونفره نیز کابین خلبان پایین تر قرار داده شد.بیشتر سعی شد روی ساختارهای بنیادی هواپیما متمرکز باشند.سعی شد که ساعت پروازی را را بالا ببرند وبا این حساب به 800 ساعت توانستند دست پیدا کنند.چندین مرحله برای کاهش فرسودگی اقدام شد و در نهایت بعد از هر 1250 ساعت یک بار جنگنده میبایست به سرویس کامل میرفت.
50% از سیستم شاسی (بال وبدنه هواپیما باز سازی شد). به جز کابین ها ودو 9K50  ساخت اسنکما که که توربو جت بودند و با نظارت فرانسه تولید میشدند بقیه سیستم ها را توانستند عوض (تبدیل)کنند.موتور های اسنکمای(9 سی و 9دیی) برای جبران کمبودقدرت برای پیش رانش پیشنهاد شد.البته این موتور ها بزرگ بودند و بدنه هواپیما کوچک.   
با نصب سیستم AFR تیک-آف با سوخت کمتری انجام میشد و همچنین اجازه حمل مهمات جنگی بیشتر را داد.کابین خلبان از سمت راست تصحیح شد. به علاوه سیستم سوخت گیری هوایی(نقطه سوخت گیری) با سیستم فشار متناسب شده بود که زمان سوخت گیری را کاهش میداد(حداکثر 5 دقیقه).این مسایل بهبود یافته روی قسمت سوخت وسوخت رسانی هواپیما باعث شده بود که هواپیما در مصرف سوخت 4% کمترمصرف کند همچنین برای تیک-آف 10 تا 20% کمتر شود.همچنین بهبود هایی در پیشرانش هواپیما ایجاد شد.باله های روی بدنه هواپیما باعث ازدیاد وزن تا 700 کیلوگرم در هواپیما بود که این باعث کاهش 5% در زمان شتاب و افزایش سرعت اولیه شده بود.ارتقا موتور در بعضی مدل ها باعث قابلیت تیک -آف این هواپیما از باند های خاص با داشتن مهمات و سوخت شده بود.

ارتقا سیستم های اویونیک (الکترونیک هواپیمایی) جنگنده مبتنی بر ساخت شرکت البیت با عنوان سیستم 81 یا احتمالا سیستم 82 انجام شد. همچنین سیستم ناوبری و تسلیحات کفیر ممکن است که روی آن نصب شده باشد اما به احتمال زیاد سیستم های کفیر بنام(سری-سی2) شناخته شدند که برای چیتا سی-7 را نصب کردند.

سیستم های الکترونیک هواپیمایی شامل اچ-یو-دیی*سی-تی-یو* و غیره توسط  MIL-STD-1553B کنترل می شدند.چیتا به سیستم کلاه خلبان مدرن که ساخت اسراییل بود و به خلبان اجازه انتخاب یک هدف را میداد مجهز بود.چیتا رادار ارتفاع سنج هم داشت.در دماغه کفیر ها راداری وجود داشت که اجازه قفل کردن روی هدف و شات دان کردن را به آن می داد اما عدم توانایی آنها در شلیک موشک های هوا به هوا دور برد آنها را محدود کرده بود.چیتا که مشابه کفیر بود درجلوی شیشه ابزار های فوق العاده دقیقی را در خود جا داده بود. سیستم های اعلام خطر و پارازیت انداز برای هواپیما در یک آنتی در جلوی هواپیما وجود داشتند. سیستم شلیک موشک نیز روی چیتا نصب شد.سیستمی هم بنام (ایی-سی-اس)برای خنک سازی کافی قسمت های الکترونیک هواپیمایی برای چیتا تعبیه شد.

 

مهمات چیتا

چیتا 2 توپ 30 میلیمتریرا که در زیر بدنه بود حمل میکردادعا میشد که همه تسلیحات چیتا را خود افریقای جنوبی میسازد.مثل موشک های دارتر (وی-3 بی-کوکری/وی-3سی دارتر)و به تتزگی موشک های دور برد(وی-4 آر دارتر) که فرا دید بودند توسعه دادند.
چیتا موشک های هوا به زمین هم حمل میکرد(آ-اس-30)-بمب های خوشه ایی-غلاف های هدف یابی و انواع مهمات و راکت ها.به علاوه چیتا در 5 وجه به میراژ3 نیز مشابه بود که 2 تا از همه بیشتر مشابه بودند یکی باله ها و موتور و دیگری قسمت اصلی بدنه(شکل کلی).
به هر حال آفریقای جنوبی هواپیمایی را ساخت که اکنون دیگر در حال باز نشسته شدن است و احتمال میرود تا سال 2010 از خدمت معاف شوند. آفریقای جنوبی در حال حاضر در تماس با گریپن-و ساب است تا این جنگنده ها را جایگزین چیتا کند.در حال حاضر طبق قراردادی که در سال1999 امضا شده.28 فروند  جاس گریپن برای آفریقای جنوبی پیش فروش شده است  که 19 فروند جنگنده گریپن تک نفره و 9 فروند 2 نفره هستند.
مدل های چیتا
چیتای سی:ارتقا داده شده چیتا های اولیه-تک سرنشین-با موتور جدید و رادار جدید
EL/M-2035
چیتای دیی:با بدنه بلند تر-دو سرنشینهمشابه میراژ-3(بی-زد/دیی-زد و دیی 2 زد) با موتور ساخت اسنکما
9K-50
چیتای ایی:تک سرنشین-جنگنده بمب افکن-مشابه میراژ3 (ایی-زد) با موتور اصلی میراژ-3
چیتای آر:گونه جاسوسی/اکتشافی با پیکر بندی و شکل وشمایل میراژ-3 (آر-زد و آر-2زد)

 

کاربران

 

افریقای جنوبی
اکوادور
شیلی

 

هواپیماهای هم خانواده

 

Dassault Mirage III
Dassault Mirage 5
IAI Kfir
IAI Nammer
Atlas Carver

هواپیماهای قابل مقایسه

 

Dassault Mirage 2000
F-16
Chengdu J-10
Saab 37 Viggen

 

 

 

 

مشخصات

 

کاربری :جت جنگنده
تولید کننده : Atlas Aviation

پرواز : 1986

شمارگان ساخته شده (بر حسب مدل):

 38 ، C
16 ، D
16 ، E
طراحی و توسعه یافته از : داسو میراژ III

 

ویژگی های عمومی

 

خدمه : یک، خلبان
طول : 15.55 متر

طول بال : 8.22 متر

ارتفاع : 4.50 متر
مساحت بال : 35 متر مربع
وزن خالی : 6600 کیلوگرم
حداکثر وزن برخاست : 13700 کیلوگرم
پیشران : 1 × SNECMASnecma Atar 9K50C-11 توربوجت جت به همراه پس سوز،هر یک به توان 15900 پوند 

مساحت کانارد : 17.87 فوت مربع

حداکثر سرعت :

در ارتفاع : 2.2 ماخ (1460 مایل در ساعت و 2350 کیلومتر / ساعت)
در سطح دریا : 1.14 ماخ (865 مایل در ساعت و 1390 کیلومتر / ساعت)
برد عملیاتی : 1300 کیلومتر

برد مستقیم : 2600 کیلومتر

سقف پرواز: 17000 متر
نرخ صعود : 14000 متر / دقیقه
بارگذاری زیر بال : 250 کیلوگرم

رانش / وزن گزارش شده : 15.873 پوند (70.6 کیلونیوتن) با After burner

منبع:http://black-army.mihanblog.com

پی تی-76

از زمان وقوع جنگ ماراتون تا به امروز، داشتن تجهیزات مناسب برای عملیات آبی-خاکی از  نیازهای اساسی نیروهای نظامی بوده است. بدین منظور، ابزار و تجهیزات مختلفی ساخته شده است که از میان آنها می توان به تانکهای آب-خاکی اشاره کرد. این تانکها ابزار قدرتمندی برای عملیات عبور از موانع آبی، رودخانه ها، پیاده کردن نیرو در ساحل دشمن و گرفتن سرپل به حساب می آیند. بد نیست که به معرفی یکی از تانکهای آبی-خاکی معروف جهان از شوروی سابق بپردازیم.

پس زمینه

پس از پیروزی ارتش سرخ مسکو در جنگ جهانی دوم اندیشه بهره برداری از تانکهای سبک در این نیرو دوباره احیاشد. به دلیل ضعف عمومی تانکهای سبک در مصاف با تانکهای متوسط و سنگین آلمان نازی، ارتش سرخ در میانه جنگ تصمیم گرفت که به استفاده از تانکهای سبک و سریع در خط مقدم پایان دهد و از بدنه آنها برای ساخت خودروهای زرهی مناسب در خطوط عقب جبهه استفاده کند.
در دوران بین دو جنگ جهانی، روسها در زمینه ساخت تانکهای آبی-خاکی سرآمد دیگر کشورها بودند. بنا بر آموزه های زرهی ارتش سرخ، این تانکهای سبک باید در نقش شناسایی وارد عمل می شدند و از این رو لازم بود که توانایی عبور از رودخانه ها و دریاچه ها را داشته باشند. پس از پایان جنگ جهانی دوم این تجربیات دوباره بر روی میز طراحان تانک شوروی قرارگرفت. در سال 1948 طراحی به نام ساسمورین طرح جدیدی از یک تانک آبی-خاکی به کارخانه کیروف ارائه داد. این طرح به دلیل سادگی، هدایت پذیری عالی و توانایی خارج از جاده خوب خود بسیار موفق از آب درآمد. برای حرکت این تانک در آب یک دستگاه جت آبی طراحی شد که در زمان خود طرحی انقلابی به شمار می آمد.
مراحل بعدی پیشرفت پروژه بین سالهای 1949-1952 کامل شد و درنهایت در روز 16 آگوست 1952 خودروی زرهی جدید به صورت رسمی پی تی-76 نام گرفت. تولید انبوه پی تی-76 در سال 1953 در کارخانه ها کیروف و تراکتورسازی ولگوگراد آغازشد.
در سال 1958نمونه بهبود یافته ای از پی تی-76 معرفی شد که تا سال 1968 تولید آن ادامه یافت. این نمونه جدید پی تی76بی نام گرفت.

تنفگدار دریایی روسیه در کنار پی تی-76(1989)

توپ هجومی آی اس یو-85 ساخته شده بر روی بدنه پی تی-76.

موشک انداز سام-6 نصب شده بر روی بدنه پی تی-76

پی تی-76 ارتش لهستان در حین تمرینهای آبی-خاکی

مشخصات فنی

پی تی-76 از یک طراحی سنتی بهره گیری کرده است. در چنین طرحی جایگاه راننده درجلو، جایگاه خدمه رزمی در میان و جایگاه موتور در عقب تانک قرار دارند. پی تی-76 دارای 3 نفر خدمه می باشد؛ راننده، گلوله گذار و فرمانده که نقش بیسیمچی و توپچی را نیز بازی می کند. این تقسیم وظایف باعث می شود تا فرمانده نتواند به خوبی وظایف خود -مخصوصا وظیفه شناسایی صحنه نبرد- را به انجام رساند. فرمانده در سمت چپ و گلوله گذار در سمت راست برجک تانک جای گرفته اند. برای فرمانده و گلوله گذار دریچه بزرگی در سقف برجک کارگذاشته شده است که به سمت بالا و جلو بازمی شود.


دریچه فرمانده و گلوله گذار در تصویر بالا به خوبی دیده می شود.

صندلی راننده در وسط بدنه قراردارد و برای او یک دریچه و 3 چشمی و 1 پریسکوپ درنظرگرفته شده است. در زیر پای راننده یک دریچه خروج اضطراری درنظرگرفته شده است که تمام خدمه می توانند از آن استفاده کنند. در هنگام رزم شبانه پریسکوپ راننده به یک دستگاه دید در شب وصل می شود که تا فاصله 60 متر دید واضحی برای راننده فراهم می کند.

موتور پی تی-76 یک دیزل 6 سیلندر خطی با نام وی-6 است که توان خروجی آن 240 اسب بخار در 1800 دور/دقیقه می باشد. وی-6 دارای یک گرمکن داخلی است تا در روزهای سرد سال بتوان موتورتانک را بدون اشکال روشن کرد. جعبه دنده پی تی-76 یک جعبه دنده 5 دنده بوده و در اصل متعلق به  تانک معروف تی-34 است.
سیستم تعلیق پی تی-76 سیستم میله-چرخشی بوده و تانک از 6 چرخ استفاده می کند. خورشیدی تانک در عقب و هرزگرد آن در جلو قرارگرفته اند. چرخها را توخالی ساخته اند تا شناوری تانک بیشتر شود. استفاده از این تمهید ساده 30 درصد به توان شناوری تانک اضافه کرده است.
پی تی-76 می تواند از مانعی به ارتفاع 1.1 متر بالا رفته و از خندقی به عرض 2.8 متر عبور کند. این تانک سبک می تواند شیبهای 52 درجه را به راحتی بپیماید.
نصب 4 مخزن سوخت خارجی در قسمت عقبی بدنه پی تی-76 پیش بینی شده است. برد تانک با استفاده از این مخازن تا 110 کیلومتر افزایش می یابد.
یکی از نقاط ضعف پی تی-76 این است که تنها راننده تانک دارای دوربین دید در شب است و این امر باعث می شود که ارزش رزمی تانک در شب بسیار کاهش یابد. دید خدمه در روز 4000 متر و در شب حداکثر 600 متر است.

شناوری

توانایی عبور از آب تانک سبک پی تی-76 سحرآمیز است. بدنه قایق شکل آن کمترین مقاومت را در برابر آب ایجاد می کند. صفحه آهنی نصب شده در جلوی تانک در هنگام شناوری برافراشته می شود که به پایداری حرکت کمک زیادی می کند و جلوی تانک را بالاتر از آب قرارمی دهد. راننده یک پریسکوپ مخصوص حرکت در آب دارد که با استفاده از آن می تواند به ورای این صفحه نگاه کند. در هنگام حرکت در خشکی این صفحه جمع شده و در بالای بدنه قرار می گیرد ونقش یک زره اضافی را بازی می کند.
برای مواقع اضطراری 2 دستگاه پمپ برقی آبکشی -و یک پمپ دستی- در تانک تعبیه شده اند که آب درون بدنه را خارج می کنند و حتی اگر تانک در آب هدف قرارگیرد و بدنه آن سوراخ شود شناوری آن را تضمین می کنند.
دو دستگاه جت آبی پیشرانه تانک را در آب تامین می کنند که خروجی آنها در پشت و طرفین تانک قرارگرفته است. این خروجی ها دریچه ای دارند که می توانند به صورت کامل یا نیمه بسته شوند. با استفاده از این دریچه ها تانک می تواند در آب بچرخد یا حتی دنده عقب بگیرد. این سیستم توسط فردی به نام کنوووالو طراحی شد و بعدها در نفربر بی تی آر-50 نیز از آن استفاده شد. در عقب بدنه دریچه ای نصب شده است که می توان آن را به اسنورکل[1] متصل کرد. پی تی-76 می تواند از هر گونه مانع آبی عبورکرده، در دریا شنا کند و همچنین می تواند توپ خود را حتی در حالت شناوری شلیک کند.

بزرگترین مزیت پی تی-76 آن است که می توان با آن بدون هیچگونه آماده سازی قبلی به آب زد. تنها عمل مورد نیاز درهنگام ورود به آب برپاداشتن صفحه فلزی ذکرشده در بالا است.

حفاظت

قطر زره پی تی-76 از 5 تا 20 میلیمتر متغیر است. این زره در برابر آتش سلاح های سبک و ترکشهای کوچک مناسب است اما نمی تواند خدمه را در برابر آتش مسلسلهای سنگین 12.7 میلیمتری، کالیبر 50 یا ترکشهای بزرگ محافظت کند.
پی تی-76 های اولیه دارای سیستمهای حفاظت در برابر حملات ش.م.ه نبودند اما در پی تی-76بی یک سیستم حفاظت ش.م.ه نصب شد.

سلاح

سلاح اصلی پی تی-76 یک قبضه توپ 76 میلیمتری خان دار "دی-56تی" است. برد موثر این توپ 1500 متر و نرخ آتش آن 6 تا 8 گلوله در دقیقه می باشد. پی تی-76 می تواند 40 گلوله با خود حمل کند.  توپ دی-56تی می تواند انواع مختلفی از گلوله را شلیک کند. قدرت این توپ برای هدف قراردادن تانکهای مدرن کم است اما گلوله آن می تواند به خوبی در زره انواع زرهپوش و خودروهای سبک نفوذکند.
بزگترین نقطه ضعف مدل اولیه پی تی-76 این بود که توپ آن دارای تثبیت کننده نبود و شلیک موثر آن در حین حرکت تانک امکان نداشت. این اشکال در نمونه بی تصحیح شد و توپ اصلی به یک تثبیت کننده 2 محوره مجهزشد و این نمونه می تواند در زمان حرکت کردن هم شلیک کند. هر دو نمونه دارای دستگاه خارج کننده دود در قسمت عقب برجک هستند.
یک مسلسل 7.62 میلیمتری به صورت هم محور با توپ اصلی بر روی برجک نصب شده است. بعضی از پی تی-76 ها به یک قبضه دوشکای اضافی بر روی برجک مسلح شده اند تا بتوانند در برابر هواگردهایی که در ارتفاع پایین پرواز می کنند از تانک حفاظت کنند.
بعدها بر روی شاسی پی تی-76 طیف گوناگونی از سلاح ها نصب شد. از جمله این سلاح ها می توان به انواع توپ، موشک ضدتانک، موشک سام، موشک بالستیک، کاتیوشا و توپ ضدهوایی اشاره کرد.
پی تی-76 از دیدگاه فنی تانکی قابل اعتماد است، می توان آن را به سادگی بکارگرفت و درمیدان جنگ هدایت کرد. پی تی-76 تحرک خوبی برای عملیات شناسایی دارد ولی به دلیل زره و توپ ضعیف اش برای یک مبارزه زرهی واقعی مناسب نمی باشد

تجهیزات

فرمانده/توپچی دارای یک جایگاه در برجک است که می تواند توسط دست تا 360 درجه بچرخد و 2 پریسکوپ بر روی آن نصب شده است. او همچنین در سمت چپ توپ به یک دستگاه نشانه روی چشمی با بزرگنمایی X4 دسترسی دارد و از یک فاصله یاب چشمی "تشکا-66" استفاده می کند. یک ابزار دیده بانی "تی پی کایو-2 بی" نیز برای عملیات شناسایی تجهیزات فرمانده را تکمیل می کند.
گلوله گذار از یک دستگاه دیده بانی "مارک-4" استفاده می کند. در نمونه های اولیه  بیسیم "10-آرتی-26ئی" و در نمونه بی از بیسیم پیشرفته تر "آر-113" نصب شده است.
دستگاه دید در شب "تی وی ان-28" به راننده تانک اجازه می دهد که شبها تانک خود را هدایت کند. پی تی-76 مجهز به سیستمهای مدرن حفاظتی فعال نیست. این امر باعث می شود که پی تی-76 به شکارخوبی برای موشکهای جدید -مخصوصا موشکهایی با هدایت لیزری- تبدیل شود.

تاریخچه خدمتی

پی تی-76 یکی از پرتعداد ترین تانکهای تولید شده پس از جنگ جهانی دوم می باشد. درحدود 12000 دستگاه پی تی-76 ساخته شد که 2000 دستگاه آن صادر شد. علاوه بر شوروی سابق، این تانک به عنوان تانک استاندارد شناسایی پیمان ورشو درآمد و در بیش از 25 ارتش جهان به خدمت درآمد. این تانک برای انواع عملیات آبی-خاکی و پیاده شدن در خشکی بکارگرفته می شود. پی تی76 در لشکرهای زرهی و مکانیزه و تفنگداران دریایی ارتش سرخ خدمت می کرد. سالها بعد بی ام پی-1 و بی آر ام-1 جای پی تی-76 را درخط مقدم گرفتند اما هنوز هم می توان تعدادی از آنها را در گروهانهای شناسایی بعضی هنگهای زرهی یا مکانیزه و واحدهای تفنگداران دریایی روسیه پیداکرد. در کنار نقش شناسایی، پی تی-76 اغلب در اولین موج حمله در عملیات عبور از آب و گرفتن سرپل در ساحل دشمن بکارگرفته می شود.
بزرگترین نقطه ضعف بی ام پی-1 و بی آر ام-1 در برابر پی تی-76 این بود که این دو زرهپوش توپ ضعیف تری نسبت به پی تی-76 داشتند. تجهیزات شناسایی بی آرام-1 قوی تر از پی تی-76 بود و هر دو زرهپوش حفاظت و تحرک بهتری نسبت به پی تی-76 داشتند و می توانستند تا 8 سرباز را با خود حمل کنند.
پی تی-76 به تعداد زیادی از کشورهای دوست شوروی صادر شد و هنوز هم در بسیاری از کشورهای جهان سوم خدمت می کند.
ارتش لهستان آنها را در لشکر هفتم دفاع ساحلی سازماندهی کرده است. ویتنام شمالی از پی تی-76 هایش در نبرد "خه سان" و "لانگ وی" بهره گرفت. در نبرد لانگ وی، 12 دستگاه پی تی-76 به یک اردوگاه آمریکایی حمله کردند که حداقل 5 دستگاه از آنها منهدم شدند ولی نقش حساسی در به پیروزی رساندن عملیات بازی کردند. در تنها نبرد زرهی جنگ ویتنام در سال 1969 ویتنامی ها حمله ای به "بن هت" کردند. در این عملیات پس از آتشباری مواضع آمریکایی ها با توپخانه، ویتنامی ها با 10 دستگاه پی تی-10 و چند دستگاه زره پوش به سمت مواضع آمریکایی ها پیشروی کردند. 2 دستگاه از تانکها در میدان مین گرفتار و منهدم شدند. 2 دستگاه دیگر به همراه یک دستگاه زرهپوش توسط یک جوخه تانک آمریکایی هدف قرارگرفتند و 6 دستگاه تانک باقی مانده توسط آتش توپخانه از بین رفتند. طرف آمریکایی تنها یک دستگاه تانک ام48 آسیب دیده داشت.


پی تی-76 منهدم شده ویتنام شمالی در نبرد بن هت(1969)

پی تی-76 در درگیریهای نظامی هند و پاکستان در سالهای 1965 و 1971 نیز شرکت داشت. اگرچه پی تی-71در سال 1971 دیگر یک تانک مدرن محسوب نمی شد اما تعداد زیاد آنها و تاکتیکهای برتری که نیروی زمینی هند بکارگرفت باعث شد تا این تانکها نقش حساسی در شکست پاکستان بازی کنند. در پاکستان شرقی -بنگلادش امروزی- تعداد زیادی پی تی-76 در مقابل تانکهای سبک ام24 پاکستان صف آرایی کردند. ام24 تانکی متعلق به دوران جنگ جهانی دوم بود و در برابر پی تی-76 حرفی برای گفتن نداشت. اما در پاکستان غربی پی تی-76 ها در مقابل ام48 ها و تایپ59 های ارتش پاکستان قافیه را واگذارکردند.
در جنگ 6 روزه اعراب- اسرائیل اسرائیلی ها توانستند در حدود 200 دستگاه تی-54، تی-55 و پی تی-76 مصری را به غنیمت بگیرند. بزرگترین موفقیت رزمی پی تی-76 در جنگ رمضان به دست آمد. در طی این جنگ تیپ 135 تفنگداران دریایی مصر با استفاده از این تانکها دریاچه بیتر به عرض تقریبا 30 کیلومتر را طی کردند و با غافلگیری کامل در سمت دیگر کانال سوئز سرپلهای مورد نظر طراحان عملیات را تسخیر کردند.
پی تی-76 در جنگهای داخلی آنگولا (1975-2002) نیز بکارگرفته شد. پی تی-76 در جنگهای داخلی یوگوسلاوی، جنگ 10 روزه اسلوونی و جنگ استقلال کرواسی شرکت کرد. اندونزی در سال 2000 برای سرکوب شورشی های جزیره "آمبون" پی تی-76 هایش را به کارزار اعزام کرد.


زی اس یو-23-4 بر روی بدنه پی تی-76

تاریخچه عملیاتی

جنگ ویتنام (1959-1975)
جنگ دوم هند و پاکستان (1965)
جنگ 6 روزه(1967)
اشغال چکسلواکی (1968)
جنگ سوم هند و پاکستان(1971)
جنگ رمضان(1973)
جنگهای داخلی آنگولا(1975-2002)
جنگ اول خلیج فارس(1991)
جنگهای داخلی یوگوسلاوی (1991-2001)
جنگ 10 روزه(1991)
جنگ استقلال کرواسی(1991-1995)
جنگ دوم چچن (1999 تا به امروز)
شوروش جزیره آمبون(2000)
جنگ دوم خلیج فارس(2003)

انواع

اوتی-62 ساخت مشترک لهستان و چکسلواکی سابق.
کا-1 ساخت آلمان شرقی سابق.
پی تی-76 مدل آ ساخت شوروی.
پی تی-76 مدل بی ساخت شوروی.
پی تی-71 ساخت شوروی؛ مجهز به موشک مالیوتکا.( با پی تی-71 ساخت اسرائیل اشتباه گرفته نشود.)
پی تی-76 ساخت شوروی؛ مجهز به توپ 57 میلیمتری اتوماتیک.
پی تی-76 کا ساخت شوروی؛ تانک فرماندهی.
پی تی-76 ام ساخت شوروی؛ با بدنه بزرگتر برای استفاده تفنگداران دریایی. هیچ گاه به خدمت گرفته نشد.
پی تی-85 ساخت شوروی؛ مسلح به توپ 85 میلیمتری.
پی تی-90 ساخت شوروی؛ مسلح به توپ 90 میلیمتری.
آبجکت-280 ساخت شوروی؛ مسلح به یک قبضه کاتیوشا 16 لوله 130 میلیمتری.
پی تی-76 آرکااچ ساخت شوروی؛ تانک شناسایی درمحیطهایی با آلودگی ش.م.ه.
بی تی آر-50 ساخت شوروی؛ نفربر زرهی آبی-خاکی.
ام تی پی-1ساخت شوروی؛ تانک تعمیراتی.
یو آر-67 ساخت شوروی؛ مین جمع کن مجهز به موشک انداز یوآر97.
زی اس یو-23-4 ساخت شوروی؛ توپ ضدهوایی خودکششی 23 میلیمتری.
آ اس یو-85 ساخت شوروی؛ توپ هجومی هوابرد.
فراگ-2 ساخت شوروی؛ موشک انداز تاکتیکی.
فراگ-5 ساخت شوروی؛ موشک انداز تاکتیکی.
2کا12کاب ساخت شوروی؛ موشک انداز پدافند هوایی مسلح به موشکهای سام-6.
پی تی-76 بی ساخت اندونزی؛ مسلح به توپ 76 میلیمتری کاکریل.
پی تی-71 ساخت اسرائیل؛ مجهز به موتور قوی تر، فاصله یاب لیزری، توپ 90 میلیمتری، تجهیزات هدایت آتش جدید، دوربین دید در شب.
پی تی-85 ساخت کره شمالی.
تایپ-60 ساخت چین.
تایپ-63 ساخت چین.
پی تی-76 مدل2 ساخت لهستان؛ مسلح به دوشکا.
اوتی-62توپاس ساخت لهستان و چکسلواکی سابق؛ نفربرزرهی آبی-خاکی.
دبلیو پی تی-76 ساخت لهستان؛ مسلح به موشک فراگ.
پی تی-76بی ساخت روسیه؛ مجهز به موتور قویتر.
پی تی-76 ساخت آمریکا؛ مجهز به موتور و تجهیزات آمریکایی.
پی تی-76 ساخت ویتنام؛ مسلح به مسلسل ضدهوایی.

دارندگان

افغانستان، آلبانی، آنگولا، بنین، بوسنی، بلغارستان، کامبوج، کوبا، مصر، گینه، گینه بیسائو، مجارستان، هندوستان، اندونزی، اسرائیل، لائوس، ماداگاسکار، مالی، موزامبیک، نیکاراگوئه، کره شمالی، پاکستان، چین، روسیه، سوریه، اوگاندا، ویتنام، زامبیا.

دارندگان سابق:
بلوروس، کرواسی، چکسلواکی، آلمان شرقی، فنلاند، عراق، لهستان، اکراین، آمریکا، آلمان غربی، یوگسلاوی.


جدول مشخصات پی تی-76 مدلهای 1و2و3:


نیروی محرکه:
قدرت:240 اسب بخار
موتور: 6 سیلندر دیزل
نسبت قدرت به وزن:16.4 اسب بخار/تن
حداکثرسرعت در جاده: 44 کیلومتر بر ساعت
حداکثرسرعت خارج از جاده:25 کیلومتر بر ساعت
حداکثر سرعت در آب: 10.2 کیلومتر بر ساعت
برد در خشکی :370-400 کیلومتر
برد در آب: 100 کیلومتر

متفرقه

وزن:14200 کیلوگرم
طول: 7.63 متر
عرض: 3.14 متر
ارتفاع: 2.35 متر
توانایی عبور از خندق: 2.8متر
ارتفاع عبور از پله: 1.1 متر
بالا رفتن از شیب: 52 درجه
خدمه:3 نفر

تسلیحات و زره

1 قبضه توپ 76.2 میلیمتری دی-56تی به همراه 40 گلوله
1 قبضه مسلسل کالیبر7.62 به همراه 1000 گلوله
قابلیت نصب مسلسل 12.7 میلیمتری
حداکثر زره: 20 میلیمتر
حفاظت ش.م.ه: ندارد.
زره واکنشی انفجاری: ندارد.

تولید:
تعداد: 12000 دستگاه از هر دو مدل آ و بی
سال ورود به خدمت:1952

جدول مشخصات پی تی-76بی


نیروی محرکه:

قدرت:263 اسب بخار
موتور: 6 سیلندر دیزل
نسبت قدرت به وزن: 17.1 اسب بخار/تن
حداکثرسرعت در جاده: 44 کیلومتر بر ساعت
حداکثرسرعت خارج از جاده:25 کیلومتر بر ساعت
حداکثر سرعت در آب: 10.2 کیلومتر بر ساعت
برد در خشکی :480 کیلومتر
برد در آب: 120 کیلومتر

متفرقه

وزن:15.400 کیلوگرم
طول: 7.62 متر
عرض: 3.14 متر
ارتفاع: 2.25 متر
توانایی عبور از خندق: 2.8متر
ارتفاع عبور از پله: 1.1 متر
بالا رفتن از شیب: 52 درجه
خدمه:3 نفر

تسلیحات و زره

1 قبضه توپ 76.2 میلیمتری دی-56تی اس به همراه 40 گلوله
1 قبضه مسلسل کالیبر7.62 به همراه 1000 گلوله
قابلیت نصب مسلسل 12.7 میلیمتری
حداکثر زره: 20 میلیمتر
حفاظت ش.م.ه: دارد
زره واکنشی انفجاری: ندارد

تولید:

تعداد: 12000 دستگاه از هر دو مدل آ و بی
سال ورود به خدمت:1958

تانک Bernardini MB-3 Tamoyo

تانک Bernardini MB-3 Tamoyo یکی از غیر محتمل ترین پروژه ی تانک در تاریخ بود (تلاش به منظور توسعه ی یک تانک اصلی (MBT) از شاسی یک تانک سبک (LIGHT)) در اصل شاخه ای از قبل Bernardini در سال 1970 دست به نوسازی تانک M41 واکر بولداگ (تانک سبک ) برزیلی زد بدین ترتیب ناوگان تانک های سبک استاندارد M41C CAXIAS به وجود امد ، Bernardini که احساس می کرد انها می توانند این پروژه را بسیار بیشتر از ارتقاء مشخص شده ، ارتقاء داد . برای همین دولت برزیل تصمیم به تولید تانکی مبتنی بر تانک M41 که خیلی برای میدان های نبرد 1980 بهتر بود گرفت

اولین نسخه ی طراحی (X-30) در سال 1978 ساخته شد . اولین نمونه MB-3 نمونه ی TAMOYO در سال 1982 تکمیل شد و تنها به یک توپ 76 میلیمتری مسلح بود . اما از 9 نمونه ای که در سال 1983 تا سال 1985 ساخته شده همه گی دارای توپ 90 میلیمتری بودند البته نمونه ی یازدهمی و اخرین نمونه دارای توپ 105 میلیمتری بودند نصف بیش بدن M41 دوباره طراحی شده و برجک جدیدی بر روی تانک نصب شده در نتیجه تانکی ساخته شد که هیچ شباهتی به تانکی از روی اون ساخته شده بود ندارد

اگر چه دولت برزیل با دیدن این تانک خیلی تحت تاثیر قرار گرفتند ولی باید گقت دیری نپایید که تانک های ارزان قیمت و دست دوم به سوی ارتش برزیل سرازیر شدن (که برخی از انها به معنای کلمه کادو داده شد بودن و دولت فقط هزینه ی حمل و نقل انها را پرداخت (در معنای کلمه اشغال)) و در نهایت این سرمایه گذاری به فنا رفت . گزینه هایی برای خرید صدها داستگاه M60A3 TTS و بعدها لئوپارد 1A5s که بر روی میز دولت برزیل بود شانسی برای بقای این طرح نبود . شرکت Bernardini کمیپین بازاریابی برای این تانک اختصاص داد که تا سال 1993 ادامه یافت . اما در نهایت هیچ خریداری جلو نیامد پروژه رها شد


در مقایسه به m41 و تانکی که با استفاده از شاسی tamoyo ساخته شده ، تغییر زیادی کرده است طوری که فقط به با بازرسی از نزدیک میتوان به شباهت این دو تانک پی برد .توسط چند پا کشیده شده است، roadwheel اضافی اضافه شده است، آرایه های زره پوش های مختلف، مجموعه ای از دود خمپاره، سپر گوه ای شکل جدید اسلحه، دامن ردیابی (از Caxias فوق M41C)، یک اسلحه جدیدبزرگتر (بلندتر ) دیگر، افزایش عرشه موتور عقب.برجک اصلی به طور کامل، و قابل توجهی پایین تر است، زاویه ای تر و سطحی تر سراشیب از نمونه اصلی از M41 است. (ترجمه ی ماشینی)


تعلیق با بهره گیری از میله های پیچشی استاندارد از تانک سبک M41 است، اما به جای آن 12 از 10 معمول (به علت به جفت 6 از افزوده از roadwheels). در 6 roadwheels، 3 غلطک بازگشت، دیسک چرخ دنده، و چرخ دلاله همان واکر بولداگ در M41 استفاده می شود، و پیگیری به نظر می رسد همان T91E3 از M41 است.roadwheels اول، دوم و ششم با کمک فنر هیدرولیکی نصب شده است. فشار زمین حدود 0.72 kg/cm2 می باشد.

نیروی محرکه این تانک توسط هر یک از دو موتور متفاومت دیزلی v8 ارائه میشود . موتور Saab-Scandia DSI-14 دارای 500 اسب بخار است و موتور Detroit Diesel 8V-92TA دارای 730 اسب بخار است.
جعبه دنده های موجود جنرال دینامیک HMPT-500 سیستم خودکار انتقال نیرو ، با چهار دنده که عبارتند از 3 دنده برای حرکت به سوی جلو و یک دنده به سوی عقب است (برای موتور DSI-14) ، و جعبه دنده ی Allison CD-500-3 که دارای سیستم انتقال نیروی خودکار است . که دارای دو دنده است یکی برای جلو رفتن یکی برای عقب رفتن . با موتور Saab-Scandia ، تامویو دارای نسبت قدرت بر وزن 17.18 اسب بخار در ثانیه است و با موتور دیترویت دیزیلی دارای نسبت قدرت بر وزن 25 اسب بخار در ثانیه است هر دو سیستم انتقال قدرت اجازه می دهد که تانک دارای توانایی محوری، هدایت باشد که واکر M41 فاقد انها است.

در اخر چهار توپ متفاوت برای این تانک وجود دارد . اولین توپ که برای روی اولین نمونه ساخته شده نصب شد توپ 76 میلیمتری که متعلق به تانک M41 است ، توپ بعدی تپ 76 میلیمتری با لوله کالیبر بلند 40 ، توپ 90 میلیمتری کالیبر بلند 40 (با 68 عدد گلوله ) و در اخر توپ 105 میلیمتری L7A3 است (همراه با 40 عدد گلوله ) با لوله کالیبر بلند 52 است . این تانک دارای رگبار کواکسیال و رگبار ضد هوایی است که بروی برجک تانک نصب شده است که میتواند همزمان 2 فروند هواپیما رو مورد هدف قرار دهد . در ضمن این تانک میتواند در سرعت های بالا گلوله های خود با دقت زیادی شلیک کند .

این تانک دارای بلوک های دید یا پریسکوپ برای چهار خدمه را دارد ، بلوک دید شب / روز برای فرمانده تانک و توپچی و هر دو جی پی اس (دید اولیه توپچی ) و گاز (دید کمکی توپچی ) برای توپچی. سیستم قطعی کنترل اتش این تانک Ferranti Falcon است که شامل یک کامپیوتر دیجیتالی مبحی پرتاب گلوله و یک فاصله یاب لیزری است


این تانک برای خدمه خود ارزش زیادی قائل هست برای همین این تانک تعدادی خصوصیت به این تانک اضافه شده مانند دی اکسید کربن به صورت خودکار برای سیستم آتش سرکوب، دریچه فرار شکم، و مهمات محفظه مهر و موم شده، و سیستم حفاظت NBC .

قیمت ارائه شده برای Tamoyo MB-3 متنوع و بسته به پیکربندی مطلوب برای مشتری است و می تواند هزینه 2،8 میلیون دلار باشد

اطلاعات پایه

سال ورود خدمت : هیچ وقت وارد خدمت نشد

خدمه : چهار نفر

وزن : 30 تن

طول ( با لوله توپ ) :8.76 متر

عرض : 3.22 متر

ارتفاع : 2.48

اسلحه ی اصلی : توپ 90 میلمیتری

اسلحه ی فرعی : دو قبضه رگبار یک 12.7 میلیمتری و یک 7.62 میلیمتری

حرکت لوله ی تانک به صورت عمودی : از 6- تا 18+

حرکت لوله ی تانک به صورت افقی : 360 درجه

مهمات اسلحه ی اصلی : 68 عدد گلوله

مهمات اسلحه ی فرعی : 600 عدد فشنگ برای 12.7 و 3000 فشنگ برای 7.62

موتور : Saab-Scania DSI-14 diesel

قدرت موتور : 500 اسب بخار

برد موتور : 550 کیلومتر

سرعت نهایی : 70 کیلومتر بر ساعت

تایپ 89 : نابودگر تانک ها

PTZ89 که با نام تایپ 89 نیز شناخته میشود نابودگر تانکی است که توسط کارخانه 447 و بر اساس توپ 120 میلیمتری بدون خان که برای برنامه تانک نسل سوم چین طراحی شده بود ، توسعه یافته است. از آنجایی که توپ 120 میلیمتری در پاسخ به نیاز ها و تامین الزامات مورد نظر ارتش آزادی بخش خلق چین ناموفق بود به جای استفاده در تانک های میدان اصلی نبرد ساخت این کشور ، تصمیم بر استفاده از آن در ساخت خودرو ضد تانک و پشتیبانی آتش گرفته شد. تنها تعداد محدودی از تایپ 89 پیش از توقف برنامه تولید انبوه در سال 1990 تولید و به نیروی زمینی ارتش آزادی بخش تحویل شد .
برنامه
در نتیجه توسعه و پیشرفت فناوری ساخت زره و تولید زره های کامپوزیتی و واکنشگر انفجاری نسل جدید از دهه هفتاد میلادی ، حفاظت زرهی تانک های اصلی میدان نبرد (MBT) از تسلیحات ضد تانک در حال پیشی گرفتن بود. در چنین زمانی مهمات شدیدالانفجار ضد زره (HEAP) قدرت نفوذ خود در تانک هایی همچون تی 72 شرقی و لئوپارد 2 غربی را از دست داده بودند این موضوع باعث ساخت و توسعه مهمات  شکافنده انرژی جنبشی یا پرتابه ضد زره تثبیت شده با کفشک (APFSDS) شد که از توپ های بدون خان 120 الی 125 میلیمتری فشار بالا (high-pressure) پرتاب میشدند. در اواخر 1970 چین توسعه نسل جدیدی از تانک های میدان اصلی نبرد (MBT) خود مجهز به توپ 120 میلیمتری فشار بالا را برای مقابله با تانک های تی 72 شوروی آغاز کرد. از آنجایی که آلمان غربی درخواست چین مبنی بر ارائه تکنولوژی توپ 120 میلیمتری بدون خان L44 را رد کرد ارتش آزادی بخش خلق چین مجبور به طراحی و ساخت بومی توپ 120 میلیمتری شد. در سال 1978 ارتش ازادی بخش برنامه طراحی و ساخت توپ 120 میلیمتری برای استفاده در تانک های نسل سوم و همچنین سیستم های توپخانه ای ضد تانک را مورد تایید قرار داد. الزامات  طراحی بومی توپ نیز مقابله با تانک تی 72 و شکافتن زره قسمت جلویی آن با استفاده از گلوله های انرژی جنبشی از فاصله 2000 متری تعیین شد. مابین سال های  1979 الی 1980 تعدادی از نمونه های اولیه توپ 120 میلیمتری ساخته شده و آزمایشات خود را به پایان رساندند. طرح و نمونه منتخب از بین نمونه های مورد آزمایش قرار گرفته ، توپی بود که حداکثر سرعت خروج از دهانه گلوله در آن معادل با 1700 متر بر ثانیه بود . گلوله این توپ با سرعت خروج از دهانه 1300 متر بر ثانیه و زاویه برخورد 68 درجه نفوذی معادل با 120 میلیمتر در زره فولادی و با سرعت خروج از دهانه 1411.2 متر بر ثانیه و زاویه برخورد  68 درجه نفوذی معادل با 204 میلیمتر در زره کامپوزیتی داشت . هر چند نتایج به دست آمده از توپ 120 میلیمتری امیدوارکننده بود و امکان افزایش قدرت نفوذ آن نیز وجود داشت اما نیروی زمینی ارتش آزادی بخش در نهایت آن را کنار گذاشته و توپ 125 میلمیتری را به عنوان سلاح اصلی برای تانک های نسل سوم خود انتخاب کرد. هر چند ارتش آزادی بخش توپ 120 میلیمتری را کنار گذاشت اما کارخانه 774  همچنان به توسعه توپ 120 میلمیتری ادامه داد ، توپی که نهایتا در ساخت نابودگر تانک تایپ 89 برای واحد های توپخانه ای نیروی زمینی ارتش آزادی بخش خلق چین به کار گرفته شد. اولین نمونه از تایپ 89 در سال 1984 ساخته شد . آزمون آتش آن نیز در همان سال صورت گرفت. این خودرو در سال 1985 در سایت آزمایش  نانکوآ (Nankou) واقع در پکن نیز مورد آزمایش قرار گرفت. در آزمایش انجام شده گلوله شکافنده انرژی جنبشی شلیک شده از فاصله  2000 متری ، 450 میلیمتر زره را شکافت. مابین سال های 1997 الی 1998 آزمایشات متعددی بر روی نمونه اولیه تایپ 89 انجام شد. تولید محدود این خودرو در اواخر سال 1988 آغاز و تا سال 1989 در حدود بیست دستگاه از آن به نیروی زمینی ارتش آزادی بخش خلق تحویل شد. طراحی نهایی تایپ 89 نیز در سال 1990 مورد تایید قرار گرفت. تخمین زده میشود که در حدود 100 دستگاه از این خودرو تا پیش از توقف تولید آن ، ساخته و به نیروی زمینی ارتش آزادی بخش خلق تحویل شده است.  مدت کوتاهی پس از ورود به خدمت تایپ 89 ، با پایان جنگ سرد و  بهبود روابط چین  و روسیه در اوایل دهه  90 ساخت و به کارگیری آن با پرسش ها و تردیدهایی همراه شد که در نتیجه ، برنامه تولید آن به کلی لغو گردید.  امروزه با توجه به افزایش سطح حفاظت زرهی تانک های اصلی میدان نبرد و ناتوانی توپ 120 میلیمتری تایپ 89 در نفوذ به آن ها و همچنین  تعداد محدود تولید شده از آن به نظر میرسد که از این سیستم صرفا به عنوان یک خوردوی پشتیبانی آتش آن هم به صورت محدود در نیروی زمینی ارتش آزادی بخش استفاده می شود. هم اکنون چنانچه ارتش آزادی بخش خلق بخواهد از تایپ 89 در کاربری اصلی خود که مقابله با تانک های میدان اصلی نبرد دشمن بود استفاده کند باید تغییراتی اساسی در آن ایجاد کرده تا قدرت و دقت آتش و همچنین تحرک آن را به مراتب افزایش یابد.

طراحی
تایپ 89 بر پایه شاسی شنی دار تایپ 321 ساخته شده که این شاسی در شمار دیگری از تجهیزات توپخانه ای ارتش آزادی بخش نیز به کار گرفت شده است . پیشرانه و سیستم انتقال قدرت این  خودرو در قسمت جلویی و برجک و تجهیزات رزمی آن در قسمت عقبی قرار گرفته اند. تایپ 89 دارای چهار خدمه است که راننده ،  توپچی ، مسئول بارگذاری و فرمانده را شامل میشود. برای انتقال سریع مهمات به تایپ 89 دریچه ای در قسمت انتهایی آن در نظر گرفته شده است.
تسلیحات
سلاح اصلی تایپ 89 ، یک قبضه توپ 120 میلیمتری بدون خان مجهز به فشار شکن و دارای بارگذار نیمه خودکار است که نرخ آتشی برابر 10 گلوله در دقیقه و قابلیت استفاده از مهمات  شکافنده انرژی جنبشی (APFSDS) ، شدیدالانفجار ضد تانک (HEAT) و شدیدالانفجار ضد تانک ترکش شونده (HEAT-FRAG) را دارد. سرعت خروج گلوله از دهانه این توپ برای گلوله های انرژی جنبشی معادل 1660 متر بر ثانیه  و برای گلوله های شدیدالانفجار شد تانک معادل 960 متر بر ثانیه است. حداکثر برد این توپ نیز برای گلوله های انرژی جنبشی 2500 و برای گلوله های شدیدالانفجار 9000 متر است. این توپ فاقد تثبیت کننده بوده برای همین تایپ 89 امکان مقابله با اهداف در هنگام حرکت را ندارد و این موضوع یکی از ضعف های این سیستم به شمار میرود. در مجموع 30 گلوله برای توپ 120 میلیمتری در نظر گرفته شده است که توسط مسئول بارگذاری در توپ قرار میگیرد. برای تایپ 89  یک قبضه تیربار7.62 میلیمتری هم محور با نرخ اتش 250 گلوله در دقیقه و برد 1800 متر و یک قبضه تیربار ضد هوایی کالیبر 12.7 با حداکثر برد 2000 متر نیز در نظر گرفته شده است .علاوه بر این امکان نصب یک تیربار 7.62 دیگر نیز فراهم شده است.  سیستم کنترل آتش نصب شده بر تایپ 89  به کانال دید در شب و همچنین مسافت یاب لیزری مجهز است .
حفاظت
به دلیل محدودیت وزن قابل حمل توسط شاسی تایپ 321 ، حفاظت زرهی بیشتر بخش های تایپ 89 کمتر از 50 میلیمتر است و تنها بخش جلویی برجک حفاظت زرهی بیشتر از این مقدار دارد. تایپ 89 دارای هشت پرتابگر نارنجک دودزا بر روی برجک خود است همچنین امکان تزریق سوخت به اگزوز و تولید دود بیشتر نیز برای آن فراهم شده است. این خودرو به سیستم حفاظت ش م ر و سیستم اطفاء حریق نیز مجهز است.
نیروی محرکه
تایپ 89 به  پیشرانه دیزلی 12 سیلندر توربو شارژ خنک شونده با مایع مدل 12150L مجهز است که حداکثر توانیی معادل با 520 اسب بخار تولید میکند. این پیشرانه حداکثر سرعتی معادل با 55 کیلومتر را در حرکت در جاده برای خودرو فراهم میکند.

مشخصات کلی :
کشور سازنده : جمهوری خلق چین
سال ورود به خدمت : 1988 الی 1990
خدمه : 4 نفر
وزن : 31 تن
طول بدنه :  6.88 متر
عرض : 3.24 متر
تسلیحات : توپ 120 میلیمتری بدون خان ،  تیربار 12.7 و 7.62 میلیمتری
حداکثر نرخ آتش توپ 120 : 10 گلوله در دقیقه
زاویه گردش برجک : 360 درجه
محدوده حرکت عمودی لوله توپ :  8-  الی 18+
تعداد گلوله های قابل ذخیره : 30 گلوله
پیشرانه : دیزل توربوشارژ مدل 12150L با حداکثر توان 520 اسب بخار
جعبه دنده : مکانیکی ، سیاره ای
سیستم تعلیق : فنر میله پیچشی (Torsion bar)
حداکثر سرعت جاده ای : 55 کیلومتر بر ساعت
برد :  450 کیلومتر
قابلیت های حرکتی :
شیب :%60
شیب جانبی : %40
گام عمودی : 0.7 متر

عبور از گودال :  2.7 متر

منبع:military.ir

خودروی حفاظت شده قدرتمند بوفالو ساخت آمریکا

خودروی بوفالو یک خودروی حفاظت شده و مقاوم در برابر انواع مین ها و بمب های کنار جاده ای است که برای خدمت در مکان هایی مثل عراق یا افغانستان به عنوان خودروی گشت زنی و اسکورت کاروان ها طراحی و توسعه داده شده است.این خودرو در کلاس III MRAP طبقه بندی می شود و بیش از 200 دستگاه از آن به کشورهای متحد آمریکا مثل کانادا ، انگلیس و فرانسه صادر شده است.قسمت زیرین این خودرو به صورت V شکل طراحی شده تا موج ناشی از انفجار مین و بمب های کنار جاده ای را  در جهات مختلف پخش و مانع آسیب رسیدن به خودرو شود ، بوفالو می تواند در مقابل انفجار تا 21 کیلوگرم TNT در زیر هر چرخ و 14 کیلوگرم در زیر هر نقطه از بدنه مقاومت کند.این خودرو توانایی مقاومت در برابر کالیبر 7.62 میلیمتری ناتو را دارد ، در مناطق پر خطر نیز می توان با نصب زره های شیب دار از آن در مقابل راکت هایی مثل RPG حفاظت بیشتری کرد.برای دفع مین های زمینی و بمب های کنار جاده ای که یکی از وظایف اصلی این خودرو است یک بازوی روباتیک در قسمت جلو خودرو نصب می شود و با استفاده از آن خدمه می توانند بدون نزدیک شدن بیش از اندازه به مین ها و بمب های کنارجاده ای آن را نابود کنند.این MRAP دو خدمه دارد و توانایی حمل 4 سرنشین نیز در آن وجود دارد ، ورود و خروج خدمه و سرنشینان از درهای عقب و دریچه های موجود در سقف خودرو انجام می گیرد.خودروی بوفالو از یک موتور دیزل Mack ASET AI-400  استفاده می کند که قدرت 450 اسب بخار را برای خودرو فراهم می آورد.دو ویژگی دیگر این خودروی حفاظت شده یکی سیستم پیشرفته کنترل باید تایر است که توانایی حرکت خودرو را در مناطق ناهموار افزایش می دهد و دیگری توانایی حمل و نقل آن توسط هواپیماهای ترابری C-17 است.



عکس های بیشتر:























کلیپ:

دانلود

حجم:675 کیلوبایت

مشخصات:

ورود به خدمت:2003

خدمه:2 نفر

سرنشینان:4 نفر

وزن خالی:20.56 تن

حداکثر وزن:36 تن

طول:8.2 متر

عرض:2.6 متر

ارتفاع:4 متر

موتور:دیزل Mack ASET AI-400

قدرت موتور:450 اسب بخار

بیشینه سرعت:105 کیلومتر در ساعت

برد:485 کیلومتر

منبع:military.ir

olifant تانک رزمی ارتش افریقای جنوبی

تانک میدان نیرد اصلی الیفانت ( Olifant یاهمان Elefant  به معنای فیل ) محصول کمپانی سازنده الیفانت و شرکت مهندسی OMC در کشور آفریقای جنوبی است .
طرح ساخت و گسترش این تانک به سال 1974 بر میگردد و در اواخر همان دهه اولین نسل از آن وارد خدمت در یگانهای زرهی ارتش آفریقای جنوبی گردید .
طراحی تانک الیفانت مارک 1 بسیار شبیه به تانک قبلی ساخت آفریقای جنوبی ، سمل بود که نمونه ارتقا داده شده تانک انگلیسی سنتوریون میباشد . الیفانت به صورت مداوم و مستمر تحت گذراندن برنامه های ارتقا و به روز رسانی بوده و هست . نمونه مقیاس کامل الیفانت مارک A1 در سال 1983 تولید شد و اولین نمونه از آن نیز در سال 1985 وارد خدمت گردید .
در همان سالی کهMK 1A ( مارک یک ) وارد مرحله تولید میشد ، کار گسترش بر روی نمونه MK 1B نیز آغاز گشت و تانک اخیر در دهه نود میلادی در ارتش آفریقای جنوبی عملیاتی شد .
ارتش آفریقای جنوبی تعداد 172 دستگاه تانک الیفانت از هر دو نمونه MK1A و MK1B را به صورت عملیاتی در اختیار دارد . الیفانت 1B سال 1991 وارد خدمت شد . زره تانک MK1B اساسا دگرگون شده است که موجبات ارتقای کیفیت زره را فراهم آورده . تانک الیفانت از چهار خدمه بهره میبرد که شامل فرمانده ، توپچی ، بارگذار و راننده می باشد . برنامه های ارتقایی که این نمونه از الیفانت تا به حال پشت سر گذاشته است شامل نصب توپ پر قدرت تر 105 میلیمتری L7 ، مسافت یاب خودکار لیزری و سیستم تصویرساز نسل اول میباشد . برد عملیاتی تانک به واسطه نصب موتورهای دیزلی جدید و مخازن حمل سوخت اضافی افزایش چشمگیری پیدا کرده .
در سپتامبر 2003 BAE Systems Land Systems OMC موفق به عقد قرارداد با آرمسکور ( آژانس تدارکات در وزارت دفاع آفریقای جنوبی ) برای ارتقای سیزده دستگاه الیفانت مارک 1B گردید . موارد ارتقا شامل بسته ای برای افزایش قدرت محرکه تانک که نیروی آن را تا 15% افزایش می داد ، یک توپ مدرن تر و ارتقای سیستم گرداننده برجک تانک ، سیستم کنترل آتش جدید و ردیابی هدف و سامانه درگیری با دشمن با قابلیت تصویر سازی گرمایی . به دنبال این ، قرار داد ارتقای سیزده دستگاه تانک بعدی به سطح اولیفانت مارک 2 در سپتامبر 2005 منعقد گشت . موعد تحویل تانکها نیز بین سالهای 2005 تا 2006 پیش بینی شده بود .
تسلیحات :
تانک الیفانت 1B مسلح به توپ 105 میلیمتری L7 به عنوان سلاح اصلی است که برای افزایش دقت آتش با پوشش حرارتی مجهز شده است .
تانک همچنین یک مسلسل 7.62 میلیمتری به منظور مقابله با اهداف کوچکتر و پیاده نظام و یک مسلسل ضد هوایی 7.62 م ل دارا میباشد .
کنترل آتش :
جایگاه راننده تانک با سیسیتم دید در روز و شب تجهیز شده ، همچنین توپچی تانک نیز به سیستم مشابه دید در روز و شب و علاوه بر آن سامانه یکپارچه مسافت یاب لیزری مجهز است .
حفاظت از خود :
صفحات محافظ و جداره پیشانی تانک با زره غیر عامل تقویت شده و برجک آن نیز به زرهی مقاوم تجهیز شده . نصب زره دولایه در کف تانک ، حفاظ بسیار مناسبی برای خدمه در مقابل مین های ضدتانک ایجاد میکند . همچنین زنجیرهای تانک با صفحات جانبی جدید در مقابل موشکهای HEAT محافظت شده .
در مواقع ضروری یک پرده کامل دود تانک الیفانت را در مقابل دشمن پوشش میدهد .
پیشران :
موتور توربو دیزل خنک شونده با هوا نیرویی معادل 900 اسب بخار را برای الیفانت ایجاد میکند . تانک نیروی محرکه خود را از یک موتور دیزلی توربو شارژ که برای تانک نیروی معادل 900 اسب بخار را تامین میکند ، بهره میبرد . برد عملیاتی تانک با نصب موتور دیزلی و مخازن سوخت اضافی بیشتر شده است . ذکر این نکته خالی از لطف نیست که موتور الیفانت MK1 با بنزین کار میکرد . محور تعلیق تانک نیز در مدل MK1B دگرگون شده است . همچنین کاهش وزن کلی نسبت به مدلهای پیشین موجب قناعت تانک در مصرف سوخت شده است .
تحرک :
الیفانت موفق شده است که به حداکثر سرعت 58 کیلومتر در ساعت بر روی جاده و حداکثر برد 380 کیلومتر و فقط با اتکا به مخزن داخلی سوخت خود دست یابد . الیفانت توانایی گذر از آبهای با عمق یک و نیم متر و سطوحی با شیب 30 الی 60 در صد و موانعی با ارتفاع یک متر را دارا میباشد.
مشخصات تانک الیفانت مارک 1 :
Olifant Mk.1B سال ورود به خدمت 1991
خدمه 4 نفر
وزن 58 تن
طول ( به اضافه توپ ) 10.2 متر
پهنا 3.38 متر
ارتفاع 2.94 متر
تسلیحات
توپ اصلی 105-mm
مسلسل ها :2x 7.62-mm
گردش لوله توپ 360 درجه
حمل مهمات :
توپ اصلی 68 گلوله
مسلسلها:  2x 7.62-mm
تحرک
نیروی موتور 900 hp
حداکثر سرعت در جاده 58 km/h
بیشترین برد تانک 500 km





این  تصویر نسل آخر از تانکهای الفانت ، olifant_mk2می باشد که همانطور در تصویر مشاهده میکنید از لحاظ ظاهری بسیار شبیه به تانکهای سطح اول جهان است

نفربر قدرتمند Stryker + Tr استریکر شنی دار

نفربر M113 پرتولید ترین نفربر جهان به شمار می رود. این نفربر از سال 1960 در آمریکا در حال تولید و استفاده است. در مجموع نزدیک به 80000 دستگاه از این نفربرها در سراسر جهان به تولید رسیده است. آمریکا که طراح اصلی و بزرگترین تولید کننده این نفربر کارآمد به شمار می رود ، در حال حاضر نزدیک به 23000 دستگاه از این نفربر ها را در اختیار دارد که البته بخشی از آن در حال خدمت و بخشی دیگر در قسمت رزرو قرار دارد. به مرور زمان با روی کار آمدن IFV های برادلی و نفربرهای استریکر در ساختار ارتش ایالات متحده ، نفربر M113 از خطوط مقدم نبرد عقب کشیده شد. امروزه از این نفربر عمدتا به منظور امور لجستیک ، حمل مهمات ، فرماندهی ، حمل نیرو در مناطق غیر جنگی و ... استفاده می شود و به منظور تردد نیروها در مناطق جنگی از خودروهای برادلی و استریکر استفاده می شود. با گسترده شدن استفاده از خودروهای برادلی و استریکر ، ارتش آمریکا به مرور برنامه AMPV و یا Armored Multi-Purpose Vehicle را به اجرا گذاشت که هدف آن طراحی یک خودروی جدید به منظور جایگزینی نفربرهای M113 تا سال 2018 است. شرکت جنرال دینامیکز خودروی استریکر را به منظور جایگزینی M113 پیشنهاد داد. خودروی استریکر همه ویژگی های لازم برای جایگزینی نفربرهای ام 113 را داشت. قابلیت تحرک بسیار بالایی داشت. حفاظت زرهی بسیار خوبی داشت. قدرت حمل تسلیحات مناسبی داشت و همچنین قدرت حمل قابل قبولی داشت. اما تنها دلیلی که ارتش ایالات متحده از جایگزین کردن M113 های خود با استریکر خودداری کرد ، این بود که استریکر یک خودروی چرخدار بود و همانند M113 قابلیت تردد در محیط های مختلف را نداشت.

نمایی از پهلو

ارتش آمریکا بسیار مایل به جایگزین کردن نفربرهای قدیمی M113 خود با خودروهای استریکر بود. چرا که بنا به اعلام ارتش آمریکا ، هر مایل حرکت یک خودروی استریکر 18 دلار هزینه دارد که از این نظر کم هزینه ترین خودروی زرهی ارتش ایالات متحده می باشد. بعد از استریکر ، نفربر M113 کم هزینه ترین خودروی زرهی ارتش ایالات متحده می باشد که هزینه تردد هر مایل آن معادل 48 دلار است. اما بزرگترین مانعی که بر سر راه جایگزین کردن M113 با استریکر وجود دارد ، چرخدار بودن استریکر است که اجازه تردد در محیط های ناهموار را به خوبی خودروهای شنی دار نمی دهد.

Stryker+Tr

با در نظر گرفتن این موضوع ، شرکت جنرال دینامیکز اقدام به طراحی نفربر استریکر از نوع شنی دار آن کرد. استریکر شنی دار می تواند جایگزین مناسبی برای M113 های ارتش آمریکا بوده باشد. چرا که هم اکنون بیش از 4200 خودروی استریکر به صورت عملیاتی در ارتش ایالات متحده مشغول به کار هستند که جایگزین شدن مدلهای شنی دار استریکر با نفربر M113 می تواند هزینه های نگهداری این خودروها را به میزان چشمگیری کاهش دهد. به همین دلیل شرکت جنرال دینامیکز بر روی ساخت مدل شنی دار استریکر متمرکز شد. سرانجام در سال 2012 اولین نمونه آزمایشی از خودروی استریکر شنی دار به تولید رسید. این خودرو که با نام Stryker+Tr شناخته می شود ، به احتمال قوی به عنوان اصلی ترین کاندیدای برنامه AMPV جایگزین نفربر M113 شود. خودروی Stryker+Tr در قسمت زیرین خود دارای دو لایه زرهی V شکل است که حفاظت فوق العاده ای برای آن در برابر حملات IED و مین های ضد تانک فراهم می کند.  سطوح داخلی خودرو با لایه های جدیدتر کولار پوشانده شده است که به وسیله آن پرسنل داخل خودرو از گزند ترکش های وارده در امان می مانند. همچنین به منظور امنیت بیشتر ، مخازن داخلی سوخت نیز در قسمت پشت و بیرون از بدنه خودرو نگهداری می شوند. مابقی امکانات و تجهیزات این خودرو مشابه استریکر های چرخدار است. همانند مدلهای اصلی استریکر ، این خودرو نیز به سامانه های تسلیحاتی خودکار (CROWS) مجهز می شود. همچنین یک سیستم ارتباطات تاکتیکی (معمولا از نوع FBCB2) بر روی آن نصب می شود که قابلیت ارتباط با خودروهای هم یگان خود را فراهم می آورد. مدل شنی دار استریکر به نسبت مدل چرخدار به میزان چشمگیری دارای اضافه وزن شده است. مدل شنی دار استریکر دارای 38 تن وزن است (مدل چرخدار استریکر به طور متوسط 17 تن وزن دارد) . به منظور حفظ قابلیت تحرک این مدل استریکر ، یک موتور قویتر با قدرت بیشتر برای آن در نظر گرفته شده است. موتور نصب شده بر روی این مدل از استریکر 675 اسب بخار قدرت دارد. برای مقایسه بد نیست بدانید مدلهای چرخدار استریکر دارای موتور دیزل با قدرت 350 اسب بخار می باشند.

Stryker+Tr

خودروی Stryker+TR به احتمال قوی تا سال های آینده به عنوان جانشین M113 در ارتش ایالات متحده انتخاب خواهد شد. چرا که طبق برنامه ریزی های ارتش ایالات متحده ، نفربرهای M113 می بایست حداکثر تا سال 2018 از سرویس خارج شوند.

منبع:military.ir