شگفتی مجله مشهور غربی از توان متخصصان ایران اف14های ایران تا 2020 کاملاً مدرنیزه می‌شوند +عکس

به نوشته این مجله، کار مدرنیزه این جنگنده‌های استراتژیک در 2009 میلادی آغاز شده و این مدرنیزاسیون شامل تعویض قطعات الکترونیک قدیمی به‌ویژه قطعات مربوط به رادار AN/AWG-9 و قطعات مربوط به سامانه مهمات با قطعات سبک‌تر و سریع‌تر است. همچنین سامانه جنگ الکترونیک AN/ALQ-100 با تعویض آنتن، پروسسور، تحلیلگر و سامانه پیش‌تقویت با قطعات جدید مدرن شده است.گروه دفاع و امنیت مشرق - ماهنامه «Combat aircraft» به معنای هواگردهای رزمی یکی از نشریات تخصصی در حوزه هوانوردی نظامی است که از زمان آغاز به انتشار خود در 14 سال پیش، موضوعات هوانوردی نظامی در سراسر جهان را به صورت تخصصی تجزیه و تحلیل می‌کند.

گزارش از توان نیروی هوایی کشورهای مختلف، پوشش رزمایش‌های هوایی برگزار شده در جهان و انعکاس جدیدترین دستاوردها و اخبار هوانوردی نظامی به تفکیک مناطق مختلف دنیا از جمله بخش‌های مهم این مجله مشهور است. این مجله در حال حاضر پرفروش‌ترین نشریه در این حوزه در منطقه آمریکای شمالی به شمار می‌آید.

Combat aircraft تاکنون به مناسبت‌های مختلف، به تشریح وضعیت ناوگان هوایی ایران پرداخته و اکنون نیز در یکی از جدیدترین شماره های خود به بررسی توان تامکت‌ها یا همان جنگنده‌های اف 14 ایران پرداخته است؛ موضوعی که از جمله بحث‌های مورد علاقه این مجله است که هر از چند گاهی به آن پرداخته می‌شود. اگرچه در این گزارش نیز ردپای روشنی از بیان اطلاعات و تحلیل‌های مغرضانه غربی‌ها درباره ایران به چشم می‌خورد، اما در لابلای آن نیز موارد مهم و قابل توجهی مطرح شده که دانستن و خواندن آن برای علاقه‌مندان به گربه‌های افسانه‌ای ایران حتماً مفید خواهد بود.

هرچند برخی دیگر از اطلاعات مطرح‌شده در این تحلیل نیز همچون درگیری تامکت‌های ایرانی با UFO و خریدهای خارجی کشورمان بیشتر به یک گمانه‌زنی رسانه‌ای شباهت دارد تا تحلیل علمی و نظامی.

تحسین خودکفایی ایران در اورهال تامکت‌ها

نویسنده این گزارش با اشاره به اینکه اگرچه فناوری جنگنده F-14A متعلق به دوران جنگ سرد است اما همچنان یکی از تأثیرگذارترین رهگیرهای جهان محسوب می‌شود، به کارنامه این هواگرد در جنگ تحمیلی اشاره و تأکید می‌کند که تامکت‌ها توانایی خود را در نبرد اثبات کرده‌اند.

این مجله با یادآوری اینکه قبل از سقوط رژیم شاهنشاهی در ایران، این کشور نزدیک‌ترین متحد آمریکا در منطقه بود و مجاز بود به پیشرفته‌ترین سخت‌افزارهای تکنولوژیک آمریکا دسترسی داشته باشد، به بررسی سیر تشکیل اسکادران‌های اف 14 در شهرهای مختلف ایران پرداخته و افزوده است: در مجموع 79 فروند تامکت به ایران تحویل داده شده بود و یک فروند به عنوان نمونه در آمریکا باقی مانده بود تا به عنوان مرجع تامکت ایران مورد استفاده قرار بگیرد.

این گزارش با اشاره به اینکه وقوع انقلاب مردم ایران باعث شد تا روند آموزش کادر مورد نیاز برای این جنگنده‌ها متوقف شود و برخی از مسؤولان این دوره‌ها نیز از وابستگان به رژیم شاه بودند، خاطرنشان کرده است که در ادامه مشکلات نیروی هوایی ایران، تحریم‌های تصویب‌شده علیه نیروهای مسلح مانع از رسیدن قطعات یدکی به شکاری‌ها شده و تنها معدودی از آنها کاملاً آماده برای عملیات بودند.

Combat aircraft برای اطلاع مخاطبان خود از سطح آمادگی رزمی تامکت‌های نیروی هوایی پیش از آغاز حمله عراق به ایران، نگاهی به یک گزارش بازرسی نیروی هوایی در آگوست 1980 میلادی در مورد ناوگان تامکت پایگاه هشتم را درج کرده است که بر اساس این گزارش از 61 تامکت در این پایگاه هوایی، فقط هفت فروند قابل پرواز بودند که آمادگی رزمی 12 درصدی را نشان می‌داد!

تامکت‌های ایرانی با استتار دوران جنگ تحمیلی

این گزارش با اشاره به زمین‌گیر شدن تامکت‌های ایران در ابتدای جنگ تحمیلی و مشکلات فراوان برای عملیاتی‌کردن آنها، اعلام کرده است: هنگامی که تعداد تامکت‌های قابل استفاده برای عملیات به 10 تا 12 فروند رسید، نیاز به اورهال‌شدن و تعمیرات سنگین به‌شدت احساس می‌شد بنابراین در سال 1981 میلادی اولین شکاری به مهرآباد ارسال شد تا توسط صنایع هوایی ایران اورهال شود و عملیات اورهال در سال 1982 به پایان رسید.

این رسانه که توسط یک بنگاه انتشاراتی انگلیسی منتشر می‌شود، به نقل از کارشناسان خود نوشته است که در رژه هوایی 22 سپتامبر 1988 به مناسبت اولین هفته دفاع مقدس بعد از آتش‌بس، 24 فروند تامکت شرکت کردند و این رژه باعث شد که متخصصان نظامی غربی نتیجه بگیرند که این 24 فروند، همه تامکت‌های بازمانده از نبرد هشت‌ساله هستند و بقیه یا در جنگ از بین رفته‌اند یا به دلیل نبود قطعات زمین‌گیر شده‌اند و همین متخصصان نتیجه‌گیری کردند که از این 24 فروند نباید بیش از دو فروند دارای رادار سالم باشند!

ارتقای گربه‌های ایرانی در زمان صلح

این مجله در ادامه گزارش تفصیلی خود با تجلیل از توان اورهال جنگنده مدرن اف 14 توسط متخصصان کشورمان بدون داشتن بسیاری از اطلاعات و قطعات، تأکید کرده است که بعد از اورهال‌های موفقیت‌آمیز، تعداد تامکت‌های قابل پرواز در سال 1991 دو برابر شده بود.

تحلیلگر Combat aircraft با اعلام اینکه جمهوری اسلامی ایران و نیروهای مسلح آن از سال 1980 تا کنون تحت تحریم‌های شدید بوده‌اند، ادعا کرده است که برخی قراردادهای ایران با کشورهای دیگر برای خرید جنگنده‌های جدید با فشار آمریکا لغو شده است.

وی افزوده است: نیروی هوایی در نهایت اقدام به به‌روز رسانی ناوگان هوایی خود کرد و در اولین تلاش موشک‌های هاوک زمین به هوا را به سامانه کنترل اسلحه چند تامکت با استفاده از یک پیلون تطبیقی اضافه کرد و یک واسط رایانه‌ای به تامکت اضافه شد تا کار تطبیق داده‌های تامکت با موشک هاوک را انجام بدهد و موشک حاصل را "سجیل" نامیدند.

این گزارش افزوده است که بعد از انجام تست موفق با یک اف 14، فرماندهی نیروی هوایی ارتش ایران اجازه اعمال تغییرات به شکاری‌های دیگر را نیز صادر کرد و در نهایت نخستین پرتاب آزمایشی موشک برعلیه دشمن واقعی در سال 1987 انجام شد و یک شکاری میراژ F1 عراق در ماه فوریه نزدیک جزیره خارک سرنگون شد.

این نشریه غربی با بیان تحلیل خود در خصوص به اتمام رسیدن موشک‌های فینیکس اف 14 های ایران، خاطرنشان کرده است که در اوایل سال‌های دهه 2000 میلادی، اقداماتی در نیروی هوایی و صنایع دفاع ایران انجام شد و موشک‌های فینیکس بازسازی شدند و به خدمت بازگشتند و برای تامکت‌های هشدار و واکنش سریع پایگاه‌های ششم و هشتم نهاجا مورد استفاده قرار گرفتند. سپس ایران موشک فینیکس AIM-54A  جدید خود را که AIM-54A+ یا "فکور" نامیده شد، ارائه کرد.

اف 14 های ایران با استتار دهه 80

نویسنده گزارش با اعلام اینکه بازگشت موشک‌های فینیکس جان تازه‌ای در کالبد ناوگان تامکت‌های ایران دمیده و در یک تمرین نظامی نیز یک تامکت، پهپادی را با یکی از این موشک‌ها هدف قرار داده است، خبر از خیز مهم نهاجا برداشته و نوشته است: نیروی هوایی تصمیم گرفته F-14 ها را تحت نام پروژه "شهید بابایی" مدرنیزه بکند.

رونمایی از مدرن‌سازی جنگنده‌های اف 14 تا سال 2020 میلادی

به نوشته این مجله، کار مدرن‌سازی این جنگنده‌های استراتژیک در ژانویه 2009 میلادی در تهران آغاز شده است، این مدرنیزه‌شدن را شامل تعویض قطعات الکترونیک قدیمی به‌ویژه قطعات مربوط به رادار AN/AWG-9 و قطعات مربوط به سامانه مهمات با قطعات سبک‌تر و سریع‌تر عنوان کرده و افزوده است: همچنین سامانه جنگ الکترونیک AN/ALQ-100 با تعویض آنتن، پروسسور، تحلیلگر و سامانه پیش‌تقویت با قطعات جدید به روز شد و کل سیم‌بندی شکاری نیز تعویض شده و مقرهای 1 و 8 برای افزودن قابلیت حمل MIM-23C یا R-73E تقویت شده است. افزون بر این یک سامانه ناوبری داخلی، سامانه رادیو UHF/VHF و بعضی قطعات دیگر نصب شده‌اند.

Combat aircraft تصریح کرده است: بعد از پایان عملیات مدرنیزه‌کردن حین اورهال، به محض آنکه تمام تست‌های موتور و چک‌های زمینی تکمیل گردید در 18 ژانویه 2012 یک پرواز 30 دقیقه‌ای استاندارد چک کارکردی شکاری انجام شد. در نهایت شکاری در آوریل 2012 میلادی به اسکادران مذکور تحویل داده شد و در سپتامبر 2012 نیز شکاری مدرنیزه شده از تلویزیون به مردم ایران نشان داده شد در حالی که به رنگ استتار اولیه رنگ‌آمیزی شده بود.

جنگنده اف 14 مدرنیزه شده با استتار پیکسلی

این مجله مشهور هوانوردی در آمریکا با اعلام اینکه سوانح تامکت‌های ایرانی ناشی از کیفیت تعمیرات و خطای خلبان در طول دو دهه گذشته کاهش یافته است، افزوده است: استاندارد نگهداری موتور این جنگنده نسبت به 20 سال پیش دو برابر بهتر شده است و ایمنی پرواز نیز افزایش یافته است. این نشریه در حالی این موضوعات را مطرح می‌کند که آموزش نسل جدید خلبانان اف 14 و تمامی تعمیرات این جنگنده در داخل کشور انجام می‌شود و اماره‌ای از خودکفایی و خوداتکایی نیروهای مسلح کشورمان را مورد تأیید قرار می‌دهد.

این نشریه در پایان گزارش خود با بیان اینکه نیروی هوایی ایران برنامه‌ای برای مدرنیزه کردن همه تامکت‌های ناوگان تا سال 2020 دارد، بار دیگر تأکید کرده است که توانایی تعمیر و نگهداری تامکت‌ها در ایران مناسب است و به عنوان مثال تامکت شماره 3-6042 که تاکنون دو بار کاناپی خود را از دست داده باز هم آماده پرواز شده است.
http://www.mashreghn.../fa/news/260598

موتور "Tumansky R-15" قلب تپنده ی میگ 25

موتور "Tumansky R-15-300" یک موتور توربوجت تک شفت محوری با پس سوز است که به عبارت دیگر بهترین موتور ساخته شده توسط شرکت میکویان می باشد که بر روی جنگنده ی شناخته شده ی گورویچ "MIG-25" نصب شده است .

موتور "R-15-300" در دفتر مهندسی "OKB-300" و توسط سرگئی تامانسکی و در اواخر دهه 1950 طراحی شد. این موتور در اصل برای توپولف "TU-121" (هواپیما - موشک بدون سرنشین) طراحی شده بود تا در سرعت و ارتفاع بالا مورد استفاده قرار گیرد. با توجه به فقدان منابع شوروی و کمک های مالی به شرکت سازنده محفظه ی موتور به طور عمده از فولاد ساخته شده بود و در قسمتهایی که در معرض گرمای بالا قرار داشتند در حدود 30 میکرومتر فولاد نقره اندود استفاده شده بود . در آن زمان، اتحاد جماهیر شوروی برای بهره برداری از فلزاتی مانند تیتانیوم و یا سایر آلیاژهای کامپوزیتی که تا حد زیادی وزن موتور را کاهش می داد دارای امکانات نبود . تلاشها برای توپولف "TU-121" بعدها و به همین دلایل لغو شد، اما طرح اولیه آن دوباره و برای ساختن توپولف "TU-123" که هواپیمایی شناسایی و بدون سرنشین بود ، مورد استفاده قرار گرفت.

این موتور به علت طراحی فوق العاده در رانش خشک (درای تراست)، می تواند 7،500 کیلوگرم نیرو (73.5 کیلونیوتن ، 16،500 پوند ) و با پس سوز خروجی 11،200 کیلوگرم نیرو (110 کیلونیوتن ، 24،700 پوند ) ایجاد کند . اینچنین نیرویی اجازه ی بالا رفتن سرعت تا 3.2 ماخ در جنگنده ی گورویچ "MIG- 25" ( البته با استفاده از دو موتور ) را میدهد . با این حال و در سرعت های بالای 3 ماخ ، نیروی موتور برای مکیدن سوخت از طریق پمپ از دست می رود و در این حالت ،موتور به طور موثر هوا را به داخل کمپرسور هدایت می کند که این عمل باعث افت فشار و شتاب جنگنده می شود و کنترل آن تا زمانی که خلبان بتواند کنترل دریچه گاز را از طریق استفاده از فایروال یا کمپرسور استال مجددا به دست آورد ادامه خواهد داشت .این سری از حوادث احتمالی ،نهایتا باعث تخریب موتور و نیروی مکش کمپرسور و همچنین قطعات مختلف مانند محفظه احتراق و توربین این موتور خواهد شد .

البته این موتور از مشکلات دیگری مانند مصرف سوخت زیاد، به ویژه در ارتفاعات کم (که سازگار با اکثر موتورهای توربوجت می باشد) رنج می برد و این در حالی بود که موتورهای جنگنده ی گورویچ "MIG- 25" دارای عملکرد عالی در ارتفاع بالا در حدود 80،000 فوتی (24،000 متری ) و البته با مصرف سوخت پایین و سرعت بالا را شامل میشد که بطور قابل توجهی بهتر از هر هواپیمای غربی در آن زمان و تا اوایل دهه 1960 بود . موتور "R- 15BD -300" ،به جهت سهولت در تعمیر و نگهداری، عملکرد و سیستم های نظارتی در کوتاه مدت ،برای خلبانان و مهندسان این موتور خوب و عالی به حساب می آمد.

مدلهای دیگر این موتور 

نمونه ی "R-15-300": نسخه اصلی،در هواپیمای بدون سرنشین توپولف "TU-123 Yastreb" مورد استفاده قرار گرفت.

نمونه ی "R-15-300M": مشخص نیست !!!!!

نمونه ی "R-15B-300": موتور اصلی برای جنگنده های "MiG-25P" و "MiG-25R" و همچنین دارای کنترل الکترونیکی موتور (برای اولین بار در اتحاد جماهیر شوروی) و با تغییراتی مانند افزایش طول عمر موتور در حدود 150 ساعت می باشد .

نمونه ی "R-15BD-300": نسخه بهبود یافته و قوی تر برای جنگنده های "MiG-25PD" و "MiG-25PDS" می باشد که طول عمر موتور به 1000 ساعت افزایش یافته است.

نمونه ی "R-15BF2-300": نسخه آپریت (Uprate) شده در "YE-266M"(طرح دیگری از MiG-25) به همراه کارایی بالا که قرار بود برای جنگنده های "MiG-25M" مورد استفاده قرار می گیرد که هرگز در خط تولید قرار نگرفت.

تنها جنگنده ی استفاده کننده از موتور "R-15-300" جنگنده ی "MiG-25" است. این موتور سریعترین موتور ( 3.2 ماخ)برای جنگنده های تولید شده تاکنون بوده است.البته نمونه های دیگری ازاین محصول توسط خانواده ی رهگیر های گورویچ Ye-150 نیز بصورت تک موتور مورد استفاده قرار گرفته است.

ویژگی ها و مشخصات 

نوع: توربوجت با پس سوز

طول: 6،264 میلیمتر (246.6 اینچ)

قطر: 1،512 میلیمتر (59.5 اینچ)

وزن خشک(خالص) : 2،454 کیلوگرم

اجزاء

کمپرسور: 5 مرحله ای محوری

توربین: دارای 2 توربین تک مرحله ای

کارایی 

حداکثر رانش: 73.5 کیلونیوتن (16،523 پوند) خشک

100کیلو نیوتن (22،503 پوند) با پس سوز

دمای ورودی توربین: 942 درجه سانتیگراد

مصرف سوخت :

127 کیلوگرم در(ساعت / کیلونیوتن) در حالت ایده آل و معمولی

275 کیلوگرم در (ساعت / کیلونیوتن) در حالت پس سوز روشن

http://www.forum.art...ead.php?t=18101

9 جان گربه های ایرانی

در بین ایرانیان معروف است که می گویند گربه 9 جان دارد این مقاله در ارتباط با بقای شگفت انگیز تامکتها در طول 37 سال خدمت خود در ایران نگاشته شده است.

مقدمه مترجم:
متن زیر حاوی نظریات و آمار نویسنده آن و مجله نام برده است و در بعضی از قسمتها مطالبی نوشته شده که برای مترجم بسیار دور از منطق است. ولی به دلیل آگاهی از نقطه نظرات غربی ها در موارد مورد علاقه ما برای سایت میلیتاری ترجمه شده است.

متن مقاله مجله:
نیروی هوایی جمهوری اسلامی ایران از 3 اسکادران جنگنده F-14A که با اینکه تکنولوژی آن متعلق به دوران جنگ سرد است اما کماکان یکی از تاثیر گذارترین رهگیرهای جهان است، بهره برداری می کند. تامکتها که توانایی خود را در نبرد اثبات کرده اند کماکان مایه افتخار نیروی هوایی ایران هستند.
قبل از سقوط شاه ایران در سال 1979، ایران نزدیکترین متحد آمریکا در منطقه بود و مجاز بود به پیشرفته ترین سخت افزارهای تکنولوژیک آمریکا دسترسی داشته باشد. در 26 ژانویه 1976 نیروی هوایی شاهنشاهی نخستین دو فروند شکاری تامکت را در پایگاه هشتم خاتمی که قسمتی از فرودگاه بین المللی اصفهان بود دریافت کرد. طی دوسال 77 فروند دیگر به ایران تحویل شد که اسکادرانهای 71 ام پایگاه هفتم شکاری شیراز و 81 ام و 82ام اصفهان را تشکیل دادند. اسکادران 83ام پروازهای تاکتیکی و آموزش تسلیحات در اصفهان تشکیل شد تا وظیفه تربیت داخلی پرسنل مورد نیاز تامکت را برعهده بگیرد. قبل از این از سال 1973 خلبانان کارکشته که اکثرا قبلا با F-4 پرواز می کردند را به آمریکا برای طی دوره F-14 اعزام می کردند. ایران قصد داشت که 70 فروند دیگر از این شکاری را سپارش بدهد و 2 اسکادران شکاری در پایگاه ششم بوشهر و یک اسکادران در پایگاه یکم مهرآباد یا پایگاه هشتم، ایجاد بکند.وقوع انقلاب این امیال را پایان داد. با این حال 79 فروند تامکت به ایران تحویل داده شده بود و یک فروند هم با شماره BUNO 160377 به عنوان نمونه در آمریکا باقی مانده بود تا به عنوان مرجع تامکت ایران مورد استفاده قرار بگیرد.
در لحظه انقلاب اسکادران 83ام مشغول آموزش 100 خلبان و افسر رادار و رهگیری بود که تا سال 1981 به طول می کشید.در سال 1981 همه برنامه های توسعه نیروی هوایی متوقف شد و تنها  60 خلبان و 24 افسر رادار و رهگیر برای 77 فروند شکاری کاملا آماده باقی ماند. قبل از انقلاب اسکادران 83ام حداقل روزانه 24 سورتی پرواز آموزشی انجام می داد اما بعد از انقلاب وقتی دولت جدید تصمیم گرفت که ناوگان شکاری های F-14 را بفروشد، این پروازها به صفر رسید. مشکل دیگر نیروهای نظامی حذف پرسنل با تجربه بود. هر کس که مشکوک به مخالفت با سیستم می شد، در معرض بازنشستگی، اخراج، زندانی شدن و یا حتی اعدام قرار می گرفت. خیلی زود تحریم های تصویب شده بر علیه نیروهای نظامی ایران مانع از رسیدن قطعات یدکی به شکاریها شده و تنها معدودی از آنها کاملا آماده برای عملیات بودند.
برای دانستن سطح آمادگی رزمی تامکتهای نیروی هوایی پیش از آغاز جنگ ایران و عراق در 22 سپتامبر 1980 نگاهی به یک گزارش بازرسی نیروی هوایی در آگوست 1980 در مورد ناوگان تامکت پایگاه هشتم، آموزنده است. از 61 تامکت در پایگاه هوایی فقط 7 فروند قابل پرواز بودند که آمادگی رزمی 12 درصد را نشان میدهد. دستورالعمل های بهره برداری تصریح می کنند که هر هواپیما باید بعد از 36 ماه پرواز اورهال شود اما به دلیل محدودیت قطعات یدکی 2 هواپیما به 48 ماه رسیده بودند و زمین گیر شده بودند و منتظر تعمیرات برنامه ریزی شده بودند. در اولین هفته نبرد با عراق، تکنسینهای هر دو پایگاه هوایی هشتم و هفتم تعدادی از تامکت های گراند شده را با اوراق کردن دیگر جنگنده ها آماده کردند. با این وجود درصد آمادگی رزمی هر دو پایگاه پایین باقی ماند. قبل از اینکه پرسنل فنی نیروی هوایی موشکهای حرارتی AIM-9J و AIM-7E-4 را به تدریج در طول جنگ با سیستم کنترل آتش تامکت هماهنگ بکنند تنها سلاح آن توپ بیست میلی متری M60 و موشک AIM-54A فینیکس بود بطوریکه  خلبانها حتی در فاصله بسیار کوتاه نیز از فینیکس استفاده می کردند (این تفسیر به واقعیت نزدیک نیست زیرا که موشکهای اسپارو با تامکتها تطبیق نداشتند و موشکهای سایدواندر هم زیر 4 مایل باید شلیک می شدند که خوب در این فاصله اگر با توپ درگیر می شدند هزینه کمتری داشت.م.). یکی از نزدیکترین شکارهای ثبت شده برد کوتاه که توسط فینیکس بدست آمد در 12 مایلی بود. هنگامی که تعداد تامکتهای قابل استفاده برای عملیات به 10 تا 12 فروند رسید، نیاز به اورهال شدن و تعمیرات سنگین به شدت احساس می شد بنابراین در سال 1981 اولین شکاری با شماره 3-6001  (BuNo 160299 ) به مهرآباد ارسال شد تا توسط صنایع هوایی ایران IACI اورهال گردد. عملیات اورهال در سال 1982 به پایان رسید. تا سال 1985 ، تعداد تامکتهای کاملا آماده عملیات 18 فروند و 16 فروند هم تا حدودی قابل استفاده برای عملیات در اسکادرانهای 71ام و 81 ام و 82 ام بودند. بعد از جنگ تنها 34 فروند تامکت قابل پرواز وجود داشت که اکثر آنها کاملا قابل استفاده برای عملیات و با رادار An/AWG-9 یا سیستم کنترل آتش سالم بودند و بیش از 20 فروند دیگر منتظر نوبت تعمیرات سنگین و اورهال یا در حین آن در صنایع هوایی ایران IACI در فرودگاه مهر آباد تهران یا پایگاه هشتم بابایی یا خاتمی سابق در اصفهان بودند.
8 تامکت در حین جنگ از دست رفت. یک فروند بر اثر آتش خودی یکF-4E، سه فروند توسط شکاری های میراژ اف یک، یک فروند توسط میگ 21 bis ، دو فروند دیگر به دلایل نامعلوم سقوط کردند و در نهایت یک فروند هم با شماره 3-6075 یا BuNo 160373 به عراق پناهنده شد. (اگر اشتباه نکنم توسط سروان مرادی که به دلیل تظاهر به دینداری به برادر مرادی شهرت داشت.م.) برای جلوگیری از دستیابی شوروی به این شکاری شماره 3-6075 نیروهای ویژه آمریکا در عمق عراق طی عملیاتی آن را نابود کردند (چندان منطبق با واقعیت نیست و مطابق گفته های مقامات داخلی در واقع آمریکایی ها با دادن امتیاز و پرداخت پول و تعدادی هلی کوپتر و اطلاعات نیروهای ایرانی، با هماهنگی با دولت عراق این عملیات را انجام دادند.م.). مطابق اسناد ایرانی ها 64 پیروزی تایید شده از 200 شکار ادعا شده تامکت بین سالهای 1980 تا 1988 وجود دارد. در رژه هوایی 22 سپتامبر 1988 به مناسبت اولین هفته دفاع مقدس بعد از آتش بس، 24 فروند تامکت شرکت کردند. (همان رژه ای که در حضور تیمسار ستاری انجام شد و برای جلوگیری از برخورد استک های پروازی یک مانور زیبای هوایی به صورت خودجوش توسط تیم پروازی که با هم هیچ تمرینی هم نکرده بودند انجام شد که مورد تقدیر نظامیان حاضر در رژه قرار گرفت زیرا فکر می کردند که این مانور زیبا از پیش طراحی و تمرین شده است.م.) این رژه باعث شد که متخصصین نظامی غربی نتیجه گیری بکنند که این 24 فروند همه تامکتهای بازمانده از نبرد 8 ساله هستند و بقیه یا در جنگ از بین رفته اند یا به دلیل نبود قطعات زمین گیر شده اند. همین متخصصین نتیجه گیری کردند که از این 24 فروند نباید بیش از 2 فروند دارای رادار سالم باشند و ایران همه ذخیره فینیکس خود را مصرف کرده است. در حالیکه وضعیت واقعی احتمالا هیچگاه دانسته نخواهد شد. این نتیجه گیریها تنها سناریوهای بدترین حالت بودند. صرف نظر از تحریم، ایران برای تامکتهای خود و فینیکسهای آنها بسته های قطعات یدکی را بدست آورد. بعضی از منابع گفته اند که بین سالهای 1985 تا 1987 ، 200 تیر موشک فینیکس جدید به  ایران به عنوان قسمتی از معاملات تسلیحاتی مربوط به قضیه ایران-کنترا، تحویل داده شده بوده است. (در هیچ منبعی رسمی چنین چیزی اعلام نشد و در آن زمان فقط صحبت از 2000 موشک تاو و چند صد تیر موشک هاوک بود و بعضی قطعات یدکی). 6 ماه قبل از پایان جنگ شکاری هایی که به بوشهر رفته بودند به اصفهان بازگشتند و تمرکز تامکتها بار دیگر در اسکادرانهای 82ام و 81ام و 83 ام قرار گرفت و اسکادران 71ام شیراز هم در سال 1986 منحل گردیده بود. تنها 4 تامکت در کنار دو فروند F-4E در بوشهر باقی ماندند تا به عنوان جنگنده آلرت استفاده بشوند.
گربه های ایرانی در زمان صلح
در سال 1991، نیروی هوایی ایران با خریداری 24 میگ 29 و 12 سوخوی 24 مدل MK اقدام به اجرای یک طرح تقویتی جاه طلبانه کرد. ایران قصد در اختیار گرفتن 48 فروند میگ 29 دیگر و 24 فروند میگ 31 و 100 فروند سوخوی 24 دست دوم مدل M را نیز داشت. بعد از اورهال های موفقیت آمیز تعداد تامکتهای قابل پرواز در سال 1991 دو برابر شده بود. اسکادران آموزشی 83 ام منحل گردید و تمام 16 فروند تامکت آن به پایگاه ششم بوشهر منتقل شدند تا اسکادران 62ام تاکتیکی را بسازند که قبلا یک اسکادران F-4E بود. با این وجود کارایی اسکادران به دلیل شرایط خشن محیطی سواحل جنوبی و تاثیر آنها بر روی زیر سیستمهای ظریف این شکاری کم کم کاهش یافت. (وجود مه نمکی و خوردگی شدید درسواحل جنوب که البته تا حدودی با مهندسی شرایط محیطی قابل رفع است.م.) بوشهر از یک نظر دیگر نیز مهم بود و آن اقدامات قبل از انقلاب در ساخت نیروگاه هسته ای بود که در اوایل قرن بیست ویکم بالاخره با کمک روسها به پایان رسید.نیروگاه هدف چندین حمله نیروی هوایی عراق واقع شد و در اواخر جنگ تعداد پروازهای شناسایی آمریکایی بر فراز آن بسیار بیشتر شده بود. برای مواجهه با این تهدیدها اسکادران 62ام تامکت مامور انجام گشت هوایی بر فراز این تاسیسات بود و به جز چندین مورد مواجهه با شکاری های آمریکایی هیچ حادثه خاصی بوجود نیامد. قابلیت پایین نگهداری در اسکادران 62ام باعث شد که در سال 2007 این اسکادران منحل شده و همه شکاری های آن برای تعمیرات سنگین و اورهال به IACI در تهران ارسال شده و مابقی شکاری های قابل پرواز به پایگاه هشتم بازگشتند تا دوباره اسکادران 83 ام آموزشی را تشکیل بدهند!!! البته پایگاه هشتم شکاری کماکان در بعضی موارد خاص پوشش هوایی برفراز بوشهر را تامین می کرد.

ستون فقرات دفاع هوایی ایران

جمهوری اسلامی ایران و نیروهای نظامی آن از سال 1980 تا کنون تحت تحریمهای شدید بوده اند. بنابراین نیروی هوایی ایران شانس مناسبی برای باز سازی خود ندارد در نتیجه ستون فقرات ناوگان دفاع هوایی آن را کماکان تامکتها تشکیل می دهند. در ژانویه 2001 وزیر دفاع ایران از مسکو بازدید کرد و قراردادی را امضاء کرد که شامل خرید تجهیزات نظامی جدیدی از جمله 24 فروند میگ 31 BM می شد. فشار پنتاگون روسها را مجبور به کنسل کردن تحویل این شکاری ها کرد و نیروی هوایی ایران بهترین بخت خود را در جانشین کردن تامکتهای فرسوده از دست داد (عجبا!!!! میگهای 31 برای کم کردن خلاء ناشی از نداشتن حداقل 150 فروند شکاری دور زن مورد نیاز برای آسمان ایران و کاهش فشار بر روی تعداد محدود تامکتها سپارش داده شدند نه جانشین کردن آنها .م.). در نتیجه ایران به عنوان آخرین شانس به سمت چین رفت و بین 1997 تا 1998 shenyang جنگنده F-8IIM خود را به ایران پیشنهاد داد. با این وجود نیروی هوایی و وزارت دفاع این پیشنهاد را به دلیل ضعف در رهگیری هوایی این جنگنده رد کردند. بدون هیچ جانشین مناسبی، نیروی هوایی مجبور به بهره برداری از تامکت و بروز رسانی ناوگان گردید. در اولین تلاش موشک MIM-23B زمین به هوا را به سیستم کنترل اسلحه 4 تامکت در بین سالهای 1984 تا 1989 در روی مقر های یک و 8 با استفاده از یک پیلون تطبیقی اضافه کردند. یک واسط کامپیوتری به تامکت اضافه شد تا کار تطبیق داده های تامکت با موشک هاوک را انجام بدهد و موشک حاصل را MIM-23C یا سجیل نامیدند. چند تست ناموفق بر علیه اهداف پرنده بدون سرنشین در میدان تیر سمنان انجام شد و متعاقب آن تغییرات جدیدی در سیستم داده شد. بعد از انجام تست موفق با شکاری شماره 3-6073 یا BuNo 160371 سرفرماندهی نیروی هوایی اجازه اعمال تغییرات به شکاری های 3-6060  و 3-6067 را نیز صادر کرد.در نهایت نخستین پرتاب آزمایشی موشک برعلیه دشمن واقعی در سال 1987  انجام شد و یک شکاری میراژ F1 در ماه فوریه نزدیک جزیره خارک سرنگون گردید.
در سال 1988 چهارمین و پنجمین هواپیمای تحت اورهال در صنایع هوایی ایران برای دریافت تغییرات مشابه انتخاب شدند. هدف اصلی پروژه ایجاد یک جانشین برای موشک AIM-7F بود که هیچگاه به نیروی هوایی ایران تحویل نگردیده بود (وموشکهای AIM-7E-4 موجود برای F-14 مناسب نبودند و مخصوص F-4E ها بودند.م.) پروژه بعدی ایجاد امکان عملیات هوا به زمین برای تامکت بود که در آخرین سال جنگ آغاز شد تا F-14 قادر به پرتاب بمبهای سقوط آزاد MK80 و M117 گردد.4 شکاری برای این پروژه در نظر گرفته شد تا با تغییر در سیستم سلاح و هدآپ و غیره از تامکت به "بامبکت" تغییر بکنند. تغییراتی که در مقرهای میانی تامکت انجام شد آن را قادر کرد که بتواند همزمان هشت MK82 یا چهار MK83 یا دو MK84 یا دو M117 را حمل بکند. بعد از خریداری سوخوی های 24 پروژه بامبکت متوقف گردید و شکاری های تغییر کرده به همان 4 فروند باقی ماندند.
در بین سالهای 1988 تا 2002 دو پیشنهاد برای تطبیق موشکهای روسی هوا به هوا به تامکت به دلیل کمبود AIM-9J و AIM-7E-4 ها، ارائه گردید (منطقی نیست و تلاشهای نیروی هوایی برای دستیابی به تسلیحات مطمئن تر و کارآمدتر بود نه به دلیل کمبود موشکهای کم فایده نامبرده برای تامکت.م.). نیروی هوایی ایران 300 تیر موشک نسل چهارم R-73E که یک موشک حرارتی بود و 150 تیر موشک R-27R که یک موشک هدایت راداری بود را در بین سالهای 1990 تا 1991 از شوروی سابق دریافت کرده بود و در انبار داشت. فینیکسها از میانه دهه 1980 دیگر عملیاتی نبودند.  با این وجود در اوایل سالهای 2000، اقداماتی موازی هم در نیروی هوایی و هم در صنایع دفاع انجام شد. بعضی شایعات حاکی از آن است که دست کم 10 تیر موشک فینیکس باز سازی شدند و به خدمت بازگشتند و برای تامکت های آلرت و واکنش سریع پایگاههای ششم و هشتم در بین سالهای 2004 تا 2008 مورد استفاده قرار گرفتند. سپس وزارت دفاع AIM-54A جدید خود را که AIM-54A+ یا فکور نامیده شد ارائه کرد. (در اخبار ایران ساخت فکور در نیروی هوایی اعلام شد نه در وزارت دفاع .م.) این موشک ترکیب  سیستمهای یک MIM-23C در داخل بدنه یک فینیکس کهنه است. (این اولین ابراز نظر مثلا فنی و البته با هدف تحقیر توسط غربی ها در مورد فکور است.م.) به جز فکور بقیه موشکهای روسی بر روی تامکتها تست گرم شده اند اما خیلی از این برنامه ها بعدها کنسل شدند. با این وجود موشکهای AIM-54A که در جهاد خودکفایی بازسازی شده اند جان تازه ای در کالبد ناوگان دمیده و در یک تمرین نظامی تامکت با شماره 3-6054 یا BuNo 160352 یک پهپاد را با یکی از این موشکها هدف قرار داده است. (احتمالا نویسنده مقاله تست گرم فکور را با این تست عمدا یا سهوا اشتباه گرفته است.م.)  در سال 2008 سر فرماندهی نیروی هوایی تصمیم گرفت یک فروند F-14 را تحت نام پروژه "بابایی" مدرنیزه بکند. کار در حین اورهال جنگنده 3-6049 در ژانویه 2009 در تهران آغاز گردید. قطعات الکترونیک قدیمی به ویژه قطعات مربوط به رادار AN/AWG-9 و قطعات مربوط به سامانه سیستم مهمات با قطعات سبکتر و سریعتر جایگزین گردیدند و سیستم جنگ الکترونیک AN/ALQ-100 با تعویض آنتن، پروسسور ، تحلیلگر و سیستم پیش تقویت با قطعات جدید تعویض گردید و کل سیم بندی شکاری تعویض شده و مقرهای 1 و 8 برای افزودن قابلیت حمل MIM-23C یا R-73E تقویت گردید. افزون بر این یک سیستم ناوبری داخلی، سیستم رادیو UHF/VHF و بعضی قطعات دیگر نصب گردید. (از زمان ورود پرنده های روسی به ایران سیستم رادیویی VHF بیشتر مورد نیاز شکاری ها و دیگر قسمتهای نیرو گردید.م.) . بعد از پایان عملیات مدرنیزه کردن حین اورهال، به محض آنکه تمام تستهای موتور و چکهای زمینی تکمیل گردید در 18 ژانویه 2012 یک پرواز 30 دقیقه ای استاندارد چک کارکردی شکاری انجام شد. در نهایت شکاری در آوریل 2012 به اسکادران 82 ام تحویل داده شد. در سپتامبر 2012 شکاری مدرنیزه شده از تلویزیون به مردم نشان داده شد در حالیکه به رنگ استتار اولیه Asian MinorII رنگ آمیزی شده بود. سوانح تامکت ناشی از کیفیت پایین تعمیرات و خطای خلبان در طول 2 دهه گذشته کاهش یافته است و استاندارد نگهداری موتور نسبت به 20 سال پیش 2 برابر بهتر شده است و ایمنی پرواز نیز افزایش یافته. در 21 ژانویه 2004 یک شکاری تامکت به دلیل اشتباه خلبان در حین یک پرواز تمرینی در نزدیکی اصفهان سقوط کرد و استاد خلبان و شاگرد هر دو کشته شدند. (شهید شدند.م.) در نتیجه نیروی هوایی تصمیم به باز سازی سامانه شبیه ساز پرواز صندلی جلو تامکت در پایگاه هشتم گرفت.
شکارچی های UFO
در طی 20 سال گذشته تامکتهای نیروی هوایی به ویژه اسکادران 62 ام بوشهر بارها برای رهگیری شکاری های ناشناس خارجی به ویژه شکاری های متفقین حین عملیات آزادی عراق در سال 2003 به پرواز در آمده اند. در بعضی از موارد نیز واقعا با آنها درگیر شده اند. برای مثال در مانور "راه اورشلیم" که در 24 آپریل 1997 انجام شد. اما مهمترین سوابق نظامی تامکت در سالهای اخیر از سال 2004 شروع شد.
هنگامی که برنامه مشکوک هسته ای ایران برای عموم آشکار شد، ملتهای غربی به رهبری آمریکا و اسرائیل، اخطار کردند که ایران فعالیتهای هسته ای خود را پایان دهد. آمریکا تلاش کرد تا در مورد 3 مرکز مهم هسته ای ایران اطلاعات بدست آورد که عبارت بودند از نیروگاه بوشهر، راکتور آب سنگین اراک و مرکز غنی سازی سوخت نطنز. تعدادی از پهپادهای شناسایی برای جمع آوری اطلاعات فرستاده شدند تا برای حمله احتمالی داده های لازم را جمع آوری بکنند. به دلیل ازدیاد پروازهای شناسایی سر فرماندهی نیروی هوایی 4 فروند F-4E و 4 فروند تامکت را از اسکادرانهای 61 ام و 62 ام به عنوان شکاری واکنش سریع به کار گرفت تا بتوانند در 24 ساعت شبانه روز و در تمام فصل پاییز 2004 منطقه بوشهر را پوشش بدهند. علاوه بر این 4 فروند F-4E از اسکادران 31ام و 4 تامکت از اسکادرانهای 81ام و 82ام در حالت آماده باش و حتی در حال گشت هوایی در طول شب قرار داشتند که توسط یک فروند پست فرماندهی پرنده بوئینگ 707 و یک فروند C-130 تغییر کاربری داده شده به سیستم ELINT/SIGINT شناسایی از ساعت 8 شب تا 6 صبح به منطقه مرکزی و جنوبی پوشش می دادند.
مطابق منابع مراقبت پروازایرانی پهپادهای شناسایی CIA از خود ویژگی های پروازی خیره کننده ای از جمله قابلیت پرواز خارج از اتمسفر، حداکثر سرعت حرکت کروز 10 ماخ و حداقل سرعت 0، قابلیت هاور کردن بر روی هدف (ایستادن در آسمان.م.) و انجام جنگ الکترونیک بسیار قوی با قابلیت ارسال انرژی مغناطیسی با توان بسیار بالا و از کار انداختن سیستمهای ناوبری شکاری ها ی رهگیر را نشان دادند. (ظاهرا آقای بابک تقوایی نویسنده این مقاله معتقد است که آمریکا قادر به ساخت چنین سامانه ای است!!! در حالیکه عبور و مرور چنین سامانه ای بر فراز ایران و به ویژه منطقه بوشهر، خوزستان و جزیرهای خلیج پارس سوابق بسیار درازتردارد. درزمان شاه و جنگ تحمیلی هم موارد زیادی رخ داد وحتی یک مورد اسکرامبل F-4E از همدان برای بررسی شیء پرنده بسیار نورانی که در دشت میشان به زمین نشسته بود ارسال شد که با نزدیک شدن F-4E شیء نورانی خاموش می گردد .م.) در موارد متعددی این ماشینهای ناشناس توسط رادارهای زمینی نیروی هوایی ایران و هواپیماهای ELINT و پستهای فرماندهی پرنده ردیابی شده اند و حتی آنها برای پروازهای روتین آموزشی شبانه این نیرو نیز مشکلاتی ایجاد کردند. به دلیل نور شدیدی که این پهپادهای جاسوسی در ماموریتهای عکاسی شبانه تولید می کردند رسانه های دولتی آنها را اشیاء نورانی نامیدند. (از کی تا به حال برای عکس برداری شبانه نیاز به نور افشانی وجود دارد؟.م.) در چندین مورد تامکتهای نیروی هوایی ایران با آنها مواجه شدند ولی قادر به استفاده از سیستمهای تسلیحاتی خود به طور مناسب نشدند.. در یک مورد بر فراز اراک در نوامبر 2004 خدمه پروازی یک تامکت که مسلح به دوتیر  AIM-9J  و دو تیر AIM-7E-4 بود یک شیء نورانی رادر حال پرواز بر فراز راکتور آب سنگین اراک ردیابی کردند. وقتی که بیم رادار AN/AWG-9 تامکت شیء نورانی را کاملا در دید داشت، هم خلبان و هم افسر رادار و رهگیری دیدند که اسکوپ رادار مختل شد زیرا احتمالا به دلیل انرژی مغناطیسی شدید شیء پرنده امواج منعکس شده از آن دارای قدرت مضاعف شده و گیرنده های رادار را اشباع کرده اند. (این انعکاس شدیدتر برای من چندان مفهموم و معقول نیست.م.) خلبان شیء نورانی را کروی شکل و دارای یک پس سوز سبز رنگ که توربولنس قابل توجهی در پشت آن تولید می کرده است توصیف کرده است. خدمه پروازی تامکت توانستند که هنگامی که شیء بر روی یک مسیر ثابت و خطی در حال پرواز بوده، بر روی آن قفل راداری بکنند. به محض اینکه خلبان موشک AIM-7E-4 را برای پرتاب بر علیه شیء نورانی انتخاب می کند، شیء نوارنی سرعت خود را زیاد می کند و مانند یک شهاب سنگ دور و ناپدید می شود. بعد از تلاشهای مشابه بر روی بوشهر و اراک و نطنز، سر فرماندهی نیروی هوایی ایران دستور توقف عملیات شبانه رهگیری اشیاء نورانی پرنده را صادر کرد. بعد از 2 سال بررسی و تحقیق بر روی این اشیاء و پروفیل پروازی آنها و بررسی بقایای بدست آمده از نمونه سقوط کرده در سال 2006 در ایران و سپس توسط متخصصین روسی، ارتش ایران مشخص کرد که این اشیاء پهپاد های جاسوسی آمریکا بوده اند. (این منطق و نتیجه گیری بسیار عجیب و بعید است و یافتن یک پهپاد سقوط کرده دلیلی بر ارتباط آن با اشیاء نورانی با سرعت کروز 10 ماخ  نمی تواند باشد در ضمن بنده چنین ابراز نظری را از طرف ستاد ارتش یا نیروی هوایی به یاد ندارم.م.)
با این وجود رسانه های دولتی ایران تلاش کردند که اخبار این اشیاء را طور دیگری پوشش بدهند و در سال 2004 و 2005 که این اشیاء توسط مردم در نزدیکی اراک و اردبیل و سراب دیده شدند، توسط رسانه ها سیاره ونوس اعلام شدند! در ساعت 4 و 20 دقیقه صبح 26 ژانویه 2012، یک سایت رادار فرماندهی دفاع هوایی در بوشهر یک هدف نا شناس را که در حال نزدیک شدن به منطقه بود شناسایی کرد. یک تامکت به عنوان اسکرامبل به پرواز درآمد. در ساعت 4 و سی دقیقه این تامکت از پایگاه بوشهر به پرواز در آمد اما چند ثانیه بعد تامکت منفجر شد و هر دو خدمه آن در دم کشته شدند (شهید شدند.م.) با وجود اینکه تامکت منهدم شده یکی از آماده ترین و سالم ترین تامکتهای نیروی هوایی با کمترین ساعت پرواز در ناوگان تامکت بود، دلیل حادثه به عنوان یک راز باقی ماند.
نیروی هوایی برنامه ای برای مدرنیزه کردن همه تامکتهای ناوگان خود برای رسیدن به استاندارد پروژه بابایی تا سال 2020 دارد.تا آن زمان اسکادرانهای 81ام و 82ام و 83 ام آخرین بهره برداران رهگیر افسانه ای هستند در حالیکه جنگنده های F-7N در پایگاه هشتم در کنار تامکتها مستقر شده اند تا برای تمرینات تاکتیکی مورد استفاده قرار بگیرند. مطابق بیشتر منابع غربی 40 تامکت کماکان در ایران قابل پرواز هستند اما تعداد واقعی قدری از آن بیشتر است. توانایی تعمیر و نگهداری تامکتها در ایران نسبتا مناسب است بطوریکه جنگنده شماره 3-6042 دو بار کاناپی خود را از دست داد یک بار به دلیل عمل Jettition توسط یک سرباز در سال 1977 در حضور محمدرضاشاه و برای ترساندن او در طی بازدیدش از پایگاه هشتم خاتمی و یک بار هم در اوایل دهه 2000  وقتی که خدمه پروازحین فرود فرامین را از دست دادند و هر دو ایجکت کردند و شکاری هم با خوش شانسی در باریر انتهای باند متوقف شد و آسیب چندانی ندید. ولی 3-6042 در سال 2011 آماده پرواز بود. 

منبع

بهره‌برداری از نخستین شبیه‌ساز کاملا متحرک هواپیمای ایران ۱۴۰

به گزارش خبرگزاری فارس به نقل از اداره کل تبلیغات دفاعی وزارت دفاع، با حضور سردار احمد وحیدی وزیر دفاع و پشتیبانی نیروهای مسلح، نخستین شبیه‌ساز کاملا متحرک ایران 140 که مجموعه ای از فناوری‌های هوایی، نرم‌افزاری و سخت‌افزاری است، افتتاح و به بهره‌برداری رسید.

وحیدی در تشریح این دستاورد مهم در حوزه صنعت هوایی گفت: از آنجا که الزامات پرواز هواپیمای ایران 140 در خطوط تجاری، آموزش خلبانان این هواپیما با شبیه‌ساز است، متخصصان مجرب، زبده و کارآمد شرکت صنایع هواپیماسازی ایران «هسا» وابسته به سازمان صنایع هوایی وزارت دفاع با تلاش بی‌وقفه و به رغم تحریم‌های بین‌المللی اقدام به طراحی و ساخت این سامانه پیچیده کردند.

وی افزود: دانش و فناوری طراحی و ساخت این شبیه‌ساز کاملاً بومی بوده و تمامی الزامات و استانداردهای بین‌المللی در ساخت آن رعایت شده است و مفتخریم اعلام کنیم که تنها طراح وسازنده شبیه‌سازهای پروازی کامل متحرک با فناوری بومی در منطقه خاورمیانه و جزء چند کشور محدود، صاحب این فناوری در دنیا هستیم.

سردار وحیدی با بیان اینکه این شبیه‌ساز دارای سیستم حرکتی کامل 6 درجه آزادی، سیستم تصویری گسترده و کابین واقعی است، گفت: شبیه‌سازی تمامی سیستم‌های هواپیما و شرایط پروازی و آموزش خلبانان در مواجه با شرایط اضطراری و بحرانی از ویژگی‌ این شبیه‌ساز به شمار می‌رود.

وزیر دفاع گفت: شبیه‌ساز مذکور، نخستین شبیه‌ساز استاندارد در نوع خود است که گواهینامه کیفیت و بهره‌برداری از سازمان هواپیمایی کشوری جمهوری اسلامی ایران را دریافت کرده است.

وی امکان آموزش مراحل قبل، حین و بعد از پرواز در کلیه شرایط آب و هوایی و ساعات شبانه‌روز، دارای کنسول استاد پیشرفته با قابلیت کنترل کامل شبیه‌ساز، با امکان ترسیم مسیر پرواز و قراردادن هواپیما در هر فاصله از باند در فاز فرود، استفاده از سیستم‌ها و نمایشگرهای واقعی هواپیما و امکان ارزیابی، تست و گزارش‌گیری شبیه‌ساز بصورت کاملاً خودکار را از دیگر ویژگی‌ این سامانه ذکر کرد.

وزیر دفاع گفت: از نظر تجاری در حال حاضر هر ساعت پرواز با سامانه شبیه ساز در اروپا 1400 یورو و در برخی کشورها حداقل 550 دلار می‌باشد که با طراحی و ساخت این سامانه علاوه بر صرفه‌جویی قابل ملاحظه ارزی، درآمد و سودآوری نیز دارد.

سردار وحیدی با اشاره به راهبردهای وزارت دفاع در صنعت هوایی، مشارکت تیمی و برون‌سپاری را از دیگر ویژگی‌های ساخت این سامانه برشمرد و از همه مراکز و دستگاه‌هایی که در طراحی و ساخت این پروژه وزارت دفاع را یاری کرده‌اند تشکر و قدردانی کرد.

وزیر دفاع از دفتر طراحی شبیه‌ساز شرکت هسا بعنوان قطب طراحی شبیه‌ساز هواگردها در کشور یادکرد و گفت: این دفتر طراحی با سابقه طولانی در حوزه شبیه سازها و بهره‌برداری از تجارب پیش‌کسوتان، مشاورین و متخصصان، شبکه‌ای قوی از همکاران را در این حوزه ایجاد کرده است که قادرند انواع شبیه‌سازها را با تکیه با نبوغ ذاتی ، دانش و فناوری بومی طراحی و تولید کنند.

وی در ادامه با اشاره به واقعه تلخ 7 تیر و شهادت شهید بهشتی و 72 تن از یاران با وفای امام و انقلاب اسلامی و واقعه دردناک 12 تیر و هدف قرارگرفتن هواپیمای مسافربری جمهوری اسلامی ایران توسط ناو آمریکایی و شهادت مظلومانه انسان های بیگناه و گرامیداشت یاد و خاطره شهدای این دو واقعه تسریح کرد:با الهام از خون این شهیدان مظلوم و به برکت عظمت و ایثار آنان است که امروز شاهد حماسه های بزرگ و پیروزی های درخشان در عرصه های سیاسی،علمی، صنعتی، دفاعی و ورزشی هستیم.

وزیر دفاع در پایان با تبریک این دستاورد گرانسنگ به ملت شریف ایران، از دانشمندان و متخصصان سازمان صنایع هوایی وزارت دفاع که سهم بسزایی در توسعه صنعت هوایی کشور ایفاء کرده و می‌کنند تشکر و قدردانی کرد

جنگنده اف 104 / F-104 Starfighter

هواپیمای اف-104، هواپیمایی بود که به دلیل شکل ظاهری و ویژگی های فیزیکی منحصر به فردش، موشک خلبان دار نامیده می شد. طراحی این شکاری متعلق به دوران جنگ کره است و از جنبه های گوناگون، مانند طراحی منحصر به فرد بدنه ی آن، در نوع خود بی نظیر جلوه می کند.

خلبانانی که در جنگ کره با هواپیماهای میگ 15 شوروی سر و کله می زدند، به تدریج فریاد های اعتراض خود را برای تجهیز آنان به هواپیمایی ارزانتر، مانورپذیر تر، سبک وزن تر و کاراتر در نیروی هوایی ایالات متحده بر آوردند. نتیجه، همان هواپیمای ستارفایتر بود که در آن ارتفاع گرفتن کاری سهل پنداشته شده و بر سرعت آن، وحشیانه و بی مبالات افزوده می شد. به علت اینکه این هواپیما، به عنوان جنگنده ای برای دفاع نزدیک طراحی گشته بود، برد آن قربانی امکان اوج گیری سریع شده بود. اگرچه در هنگام ضرورت شدید، این هواپیما قادر به سوخت گیری هوا به هوا بود و نیز قادر بود که تانک های سوخت اضافی را نیز حمل نماید. لازم به ذکر است که این هواپیما از موتور توربوجت مشابه موتوری که در هواپیمای فانتوم به کار رفته است، استفاده می نماید.

بال های این هواپیما، بسیار کوچک بوده و دارای طول دو سر بالی معادل حدود 7 متر بود و همین، نکته ی بسیار قابل توجهی بود که این هواپیما را هر چه بیشتر به یک موشک شبیه می ساخت. این هواپیما که به عنوان یک جنگنده برتری هوایی طراحی گشته بود، در دو مدل مهم عرضه شد. این هواپیما، مجهز به توپ یا مسلسلی چرخشی با شش لوله با نام ولکان بود که سرعت آتش بسیار بالایی را فراهم می آورد. همچنین، این هواپیما قادر به مسلح شدن به موشک های کوتاه برد گرمایاب سایدوایندر نیز بود که از این جهت، آن را به یک جنگنده قابل عملیات چه در طول روز چه در شب تبدیل می کرد. نیروی هوایی ایالات متحده، حدود تعداد سیصد فروند هواپیمای شکاری ستارفایتر را در دو مدل تک سرنشینه و دو سرنشینه تولید نمود.

این هواپیما، در سال 1952 توسط مهندس کلی جانسون، همان طراحی که هواپیمای جاسوسی خفاش سیاه یا بلک برد را هم طراحی نموده است، طراحی شده و هواپیمای آزمایشی XF-104 اولین پرواز خود را در سال 1954 به انجام رسانید. این هواپیما، اولین هواپیمایی بود که قادر به پرواز در سرعت بالای دو ماخ یا دو برابر صوت بود و البته رکوردهای فروانی را نیز در همین مورد و البته در ارتفاع بدست آورد. در 18 می سال 1958، یک فروند هواپیمای ستارفایتر مدل ای، رکورد سرعتی معادل 2.259 کیلومتر بر ساعت را به جای گذاشت. در 14 دسامبر 1959، یک جنگنده ستارفایتر مدل سی، رکورد ارتفاعی معادل 31.514 متر را به نام خود در کتاب رکورد های گینس به ثبت رساند. این جنگنده، اولین هواپیمایی بود که همزمان، رکوردهای سرعت، سقف پرواز و سرعت اوج گیری را در دست داشته و از این لحاظ بر هواپیماهای دیگر برتری داشت.

این هواپیما، در ماموریتهای ویژه قادر به حمل بمب نیز در زیر بالهای خود است. مانند هواپیمای اف-84 تاندرستریک در گذشته و هواپیمای اف-16 فالکون در حال حاضر، ستارفایتر نیز برای خدمت در نیروی هوایی کشورهای عضو ناتو برگزیده شده و در آن زمان بود که تعداد قریب به 1.700 فروند از این هواپیما، برای صدور به کشورهای دیگر تولید گردید. این هواپیما، در آن زمان به خدمت کشورهایی چون کانادا، آلمان غربی، نروژ، ایتالیا، هلند، بلژیک، دانمارک، یونان، ترکیه، اسپانیا، تایوان و ژاپن در آمد که البته هم اکنون نیز در کشورهایی چون آلمان، ژاپن و ایتالیا به پرواز پنجاه ساله خود ادامه می دهد. در کشور هایی غیر از آمریکا، در هواپیمای ستارفایتر به منظور ایجاد کاکپیت دوم برای تمرینات آموزشی دو نفره تغییراتی داده شده و البته مدل های شناسایی این هواپیمای شکاری نیز توسط کشورهای دیگر عرضه گردید که هرگز مورد استفاده آمریکا قرار نگرفت.



مشخصات:

کاربرد: جنگنده
شرکت سازنده: لاکهید مارتین
تعداد خدمه: 1 نفر
نوع موتور:یک عدد جنرال الکتریک مدلJ79-GE-3B با پس سوز و 9600 پوند تراست (هم مدل استفاده شده در فانتوم)
طول: 16.6 متر
عرض:6.6 متر
ارتفاع:4 متر
حداکثر وزن: 6050 کیلو گرم
حداقل وزن:11250 کیلو گرم
حداکثر سرعت:2.2 ماخ
حداکثر ارتفاع پروازی:68800 پا
حداکثر برد:1175 کیلومتر


منبع: آرمان(وبلاگ هوانوردی ایر) air.blogfa.com

جنگنده Ching-Kuo ساخت تایوان

هواپیمای Ching-kuo ساخت کشور تایوان طراحی جالبی دارد که با کمی دقت متوجه آن میشوید.

این هواپیما طراحی استادانه ای از هواپیماهای امریکایی اف-16 و اف-18 است. همانطور که ملاحظه می کنید ترکیب کلی و آیرودینامیکی این هواپیما بسیار شبیه به هواپیمای اف-16 است با این تفاوت که ورودی موتور نیم دایره شکل حذف شدند و دو ورودی هوای بیضی شکل در زیر ابتدای بال ها همانند اف-18 قرار گرفته اند.خروجی
موتورها یا اگزوز ها هم همانند اف-18 کنار هم قرار گرفته اند ولی با یک سکان عمودی متمایل به عقب همانند اف-16 .


مشخصات فني :

کشور سازنده : تایوان
نوع: یک جنگنده سبک با قابلیت رهگیری و کاربرد بر علیه کشتی های جنگی
حداکثر سرعت: 1275 کیلومتر بر ساعت یا 792 مایل بر ساعت

ابعاد
طول بال ها: 9 متر یا 29 فوت
طول هواپیما: 14/48 متر
وزن : 9072 کیلوگرم
موتور: TFE1042-70 turbofans

تسلیحات: توپ 20 میلیمتری M61A1
one 20-mm General Electric M61A1 Vulcan rotary six-barrel cannon and provision for an unrevealed weight of disposable stores carried on six external hardpoints (two under the fuselage two under the wings and two at the wingtips) for four Tien Chien 1 short-range AAMs or two Tien Chien 2 medium-range AAMs or four Tien Chien 1 and two Tien Chien 2 AAMs or three Hsiung Feng II anti-shiPmissiles and two Tien Chien 1 AAMs or AGMs or various combinations of cannon pods rocket-launcher pods and bombs

مطالب تکمیلی:

نام هواپیما : F-CK-1 Ching-kuo
1- نقش هواپیما: جنگنده بمب افکن
3- نام شرکت سازنده: AIDC ( گروه صنایع هوافضا)
2- نام کشور سازنده : تایوان
4- سال ساخت: 1368 شمسی برابر با 1989 میلادی
5- حداکثر سرعت: 1275 مایل بر ساعت
6- سقف پرواز :16800 متر
7-- نرخ اوج گیری: ...
8- وزن : 9072 کیلوگرم
وزن خالی : 6500 کیلوگرم
حداکثر وزن: 12000کیلوگرم
9- طول هواپیما:21/14 متر
10- طول باله ها: 46/9 متر
11- ارتفاع هواپیما:42/4 متر
12- برد هواپیما : 688 مایل
13- موتور: دو دستگاه موتور توربوجت TFE-1042-70 با رانش 27 کیلونیوتن هرموتور (42 کیلو نیوتن با پس سوز)
14- رادار: GD-53 پالس داپلر(38 مایل)
15- خدمه: یک نفر رزمی دو نفره آموزشی
16- توضیحات: توان حمل حدود 4000 کیلوگرم مهمات در 6 جایگاه
جنگ افزار : یک توپ 20 میلیمتری M-61-A1 (کانون)
بمبهای سقوط ازاد ، بمب های خوشه ای و راکت انداز
موشک ضد کشتی HF-2 (هسیونگ فنگ2)
موشک هوا به هوا SKY SWORD-1/2 -موشک های اسپارو در مدل های جدید آمرام و سایدواندر X
مدلها : F-CK-1A/B/C/D/IDF
کاربران: نیروی هوایی تایوان
منابع:مجله هوایی

معرفی نیروی هوایی سپاه پاسداران انقلاب اسلامی

نیروی هوایی سپاه پاسداران ، بازوی هوایی این نیرو و از سال 1388 ، زیرمجموعه ی نیروی هوافضای سپاه پاسداران انقلاب اسلامی است که دارای ناوگانی متشکل از هواپیماها و هلیکوپترهای نظامی و ترابری مختلف میباشد . با توجه به ادوات موجود در اختیار نیروی هوایی سپاه ، دو هدف اصلی این نیرو پشتیبانی نزدیک هوایی از نیروهای زمینی (Close Air Support) و لجستیک هوایی (Air logistics) میباشد که مشابه با استاندارد شرقی هدف گذاری نیروی هوایی است .

نیروی هوایی سپاه در سال 1364 با فرماندهی مهندس موسی رفان تاسیس شد ، ستون فقرات نیروی هوایی این نیرو مدل های مختلف جنگنده های پشتیبانی نزدیک Su-25 Frogroot از جمله مدل های K و UBK تشکیل میدهد که آمارهای مختلف بین 10 تا 20 فروند جنگنده از این مدل را تخمین میزند. هواپیمای آموزشی/جنگنده سبک Embraer 312 Tucano ساخت برزیل است که بین سال های 1989 تا 1991 ، 25 فروند از این جنگنده در اختیار سپاه پاسداران قرار گرفته و در اوایل 2000 گزارش استفاده از این هواپیما برای بمباران مواضع مرزی طالبان توسط سپاه ، صورت گرفته است. از دیگر جنگنده های موجود در اختیار سپاه میتوان به Mig-21 و نسخه ی چینی آن F-7 و همچنین هواپیمای آموزشی PC-7 اشاره کرد.





ناوگان هواپیماهای مسافری و ترابری سپاه پاسداران متشکل از هواپیماهای ترابری استراتژیک IL-76TD با ظرفیت جمل بار بالای 40 تن (گفته میشود نمونه ی جنگ الکترونیکی بر پایه ی این هواپیما در فرودگاه دستغیب شیراز یا مهرآباد مستقر است) ، هواپیمای ترابری تاکتیکی An-74TK-200 با ظرفیت حمل 52 نفر (12 فروند) و هواپیماهای Falcon 20F ، هواپیمای توربوپراپ Harbin Y-12-II با ظرفیت حمل 17 نفر و هواپیمای تاکتیکی 690A Commander است .









ناوگان هلیکوپتری این نیرو نیز همانند جنگنده ها ، عمدتا دارای ریشه ی شرقی بوده بطوریکه هلیکوپترهای ترابری تهاجمی Mi-17 و Mi-17-1 ، اسب بارکش سپاه پاسداران انقلاب است و در ماموریت های ترابری ، نجات و پشتیبانی نیروی زمینی استفاده میشود هرچند هلیکوپترهای دیگر چون Bell 214 و agusta نیز در مواقع مختلف با رویت گردیده است. در سالهای اخیر ، پروژه هایی توسط سپاه برای توسعه ی هلیکوپترهای مدرن تهاجمی آغاز شده است از جمله هلیکوپتر شاهد 285 و ظفر 30دی.




بخش سوم تجهیزات نیروی هوایی سپاه پهپادهای مراقبتی تهاجمی از جمله ابابیل ، مهاجر ، پهپاد کرار ، شاهد 129 و اخیرا پهپاد سایه (مهندسی معکوس scan Eagle) است که توانایی مراقبت دوربرد و تهاجمی قابل توجهی به نیروی سپاه پاسداران میدهد ، همچنین پروژه ای برای ساخت گلایدرهای سبک جهت تحویل مهمات و تسلیحات در شرایط نبرد نامتقارن در دست توسعه در سپاه پاسداران قرار دارد.

منبع :
http://en.wikipedia....amic_Revolution
washingtoninstitute
http://www.csis.org/...id,4002/type,1/

هواپیمای شناسایی دریایی Nimrod MRA.4

در دسامبر ۱۹۹۶، BAe Systems برنده مناقصه ای به ارزش دو میلیارد پوند برای بازتولید ۲۱ فروند هواپیمای Nimrod RMk.2 شد که طبق آن هواپیماهای جدید Nimrod MRA.4 یا Nimrod 2000 نامیده می شوند و به سیستم های عملیاتی، سنسور ها و تجهیزات الکترونیک جدید مجهز خواهند شد، در فوریه ۲۰۰۲ وزارت دفاع انگلستان به دلیل کاهش تهدید زیردریایی ها این تعداد را به ۱۸ فروند کاهش داد و بار دیگر در جولای ۲۰۰۴ این تعداد را به ۱۲ فروند کاهش داد.

اولین پیش نمونه Nimrod MRA.4 در آگوست ۲۰۰۲ از خط تولید خارج شد و قرار شد پس از انجام آزمایشات و تکمیل سه نمونه اولیه از Nimrod MRA.4 بازتولید دیگر هواپیما شروع شود. اولین پرواز پیش نمونه شماره ۱ بدون هیچگونه سیستم های عملیاتی در آگوست ۲۰۰۴ انجام شد و پرواز نمونه شماره ۲ نیز در حالی که به مجموعه کامل عملیاتی مجهز بود در ژانویه ۲۰۰۵ انجام شد، پروازهای آزمایشی سومین پیش نمونه نیز از آگوست ۲۰۰۵ شروع شد.
در جولای ۲۰۰۶ نهایتا اجازه بازتولید ۱۲ فروند هواپیما از سوی وزارت دفاع به BAe Systems داده شد و طبق قرارداد اولین هواپیما باید در سال ۲۰۰۹ تحویل داده شده و از سال ۲۰۱۰ نیز وارد خدمت شود، تحویل آخرین هواپیما نیز برای سال ۲۰۱۲ برنامه ریزی شده است.
ماموریت های اصلی Nimrod MRA.4، شناسایی دریایی، ضد کشتی و ضد زیردریایی و جستجو و نجات است، پیمانکار اصلی پروژه BAe از انگلستان بوده و طراحی و ساخت سیستم فرماندهی تاکتیکی بر عهده بویینگ و سرویس و نگهداری هواپیما نیز به FR Aviation واگذار شده است.

طراحی:
بازتولید Nimrod MRA.4 شامل تغییرات سنگین از جمله نصب بالهای جدید، تغییر مکان های حمل تسلیحات و سیستم هیدرولیک جدید می باشد.

کابین:
کابین جدید هواپیما برای دو خدمه (خلبان و کمک خلبان) طراحی شده و مجهز به هفت نمایشگر کریستال مایع تمام رنگی ساخت کنسرسیوم ایرباس می باشد، در کابین جدید اغلب نمایشگر ها و سیستم های قدیمی حذف شده و کابین جدید بگونه ای طراحی شده که بار کاری خدمه را به حد اقل برساند.

تسلیحات:
BAe Systems بهمراه بویینگ در حال توسعه نوعی سیستم عملیاتی جدید بر پایه سیستم TMS-2000 ساخت بویینگ هستند که بمنزله قلب سیستم عملیاتی Nimrod MRA.4 خواهد بود، در کابین اصلی هواپیما هفت استیشن برای هفت خدمه وجود دارد که هر کدام به یک نمایشگر تمام رنگی بزرگ با وضوح بالا مجهز است، هواپیمای جدید به یک سیستم مدیریت تسلیحات ساحت Smiths نیز مجهز است که علاوه بر کنترل تسلیحات هوا به سطح و هوا به زمین در حال حمل، عیب یابی خودکار را نیز انجام می دهد.
محفظه حمل تسلیحات هواپیما در دو طرف زیر بدنه قرار دارند و درب های آن از دو سو باز می شوند، این محفظه می تواند مخازن سوخت، اژدر ها (از جمله اژدر Tigershark) و بویه های صوتی مکان یاب غیر فعال جدید مجهز به سیستم پردازش سیگنال دیجیتال که هم اکنون در حال توسعه هستند را حمل کند.
بالهای جدید دو جایگاه حمل سلاح اضافه دارند که مجموع جایگاه های زیر بال ها را به چهار جایگاه می رسانند، این جایگاه ها می توانند موشک هوا به هوای AIM-9 Sidewinder و ضد کشتی AGM-84 Harpoon را حمل نمایند.

سنسورها:
هواپیما به رادار پالس داپلر Serachwater 2000MR ساخت تالس و سیستم جستجو و کشف الکترو اپتیک ساخت نورثروپ گرومن که در زیر دماغه نصب شده مجهز است. بعلاوه هواپیما به یک گیرنده اخطار راداری و یک سیستم اقدامات الکترونیک ساخت التای اسرائیل و یک کشف کننده اختلالات مغناطیسی مجهز است.

ناوبری:
Nimrod MRA.4 به یک مجموعه ناوبری و مدیریت پرواز ساخت اسمیتس شامل کامپیوتر ناوبری و کامپیوتر مدیریت پرواز مجهز است که با دیتاباس طبق MIL-STD-1553B هواپیما در ارتباط است.
سنسورهای ناوبری شامل سیستم ناوبری لیزری اینرسیایی و دو سیستم GPS از نوع LN-100G ساخت نورثروپ گرومن است که اطلاعات دقیق مکان و موقعیت پرواز را در اختیار سیستم مدیریت پرواز قرار می دهند، هواپیما دارای یک سیستم ناوبری رادیویی، سیستم فرود میکروویو و سیستم اخطار ترافیک و پیش گیری از برخورد TCAS2 نیز می باشد که فرود دقیق و امن را برای هواپیما تضمین می کنند.

سیستم مدیریت ایزارها:
سیستم مدیریت ابزارها (USMS) ساخت اسمیتس کنترل و تست خودکار سیستم تسلیحات، سیستم های هیدرولیکی، کنترل محیطی، سوخت، سیستم های الکترونیکی، کنترل پرواز و موتورها را بر عهده دارد. این سیستم از چهار کامپیوتر تشکیل شده که داده ها را از ۸۰۰ سنسور هواپیما دریافت کرده و پردازش می کنند.


پیشران:
هواپیما دارای چهار موتور BR710 ساخت رولزرویز است که بوسیله سوخت اضافه مداومت بیشتری به هواپیما اعطا کرده و سرعت ۷۷/۰ ماخ را به هواپیما می بخشند.

منبع:انجمن هوافضا

شينوك كوچك( DP-6 Whisper )

در حال حاضر در صنعت ساخت هواگردهاي بدون سرنشين ؛ نوع عمود پرواز آن در حال گسترش مي باشد.پهبادهاي عمود پرواز مي توانند در ميدان عمل بسيار كوچك بسيار موثر بوده و قابليتهاي يك هليكوپتر كوچك را داشته باشند.به عنوان مثال در قايق هاي نظامي تندرو و يا ناوچه ها كه قابليت حمل بالگرد را ندارند بسيار مفيد و كارآمد هستند.به علاوه كنترل و فرماندهي اين نوع پرنده ها بسيار ساده بوده و در ميدان هاي نبرد انعطاف پذيري بالايي را به اپراتور خود مي دهند.

کمپانی دارگون‌فلای با همکاری کمپانی هریس موفق به ساخت نوع جدیدی از پرنده‌های بدون سرنشین عمود پرواز شده‌اند که علاوه بر توانایی نشست و برخاست عمودی و در هر مکانی، امکان تولید برای  حمل محموله‌های سنگین را نیز دارد. این پهپاد که سیستم آن بر اساس سیستم‌های بالگردهای شینوک طراحی و ساخته شده است، کار بسیار نویی در این زمینه به شمار می‌رود. و در طراحي آن از يك سنجاقك الهام گرفته شده كه در معماري آن نيز مشهود است.البته به نظر من اين بالگرد يك شاهكار طراحي در صنعت هواگردهاي بدون سرنشين محسوب مي شود. این پهپاد با نام DP-6 قابلیت مخفی‌کاری تا 150 متری هدف را دارا است اما بیشتر برای دیدبانی در مرزهای به کار گرفته خواهد شد.



DP-6 Whisper بالگردي عمود پرواز با دو پروانه سه پر مي باشد كه قابليت انجام ماموريتهاي كنترل نوار مرزي؛شناسايي؛كسب اطلاعات از اهداف و آناليز آن و همچنين حمل بارهاي سنگين را داراست.اين پهباد بنا به نياز نيروهاي نظامي مستقر در خاور ميانه و با توجه به شرايط و اقليم خاص اين منطقه طراحي و ساخته شده.براي تامين نيروي اتصالات الكتريكي اين بالگرد از دو عدد باطري قابل شارژ استفاده مي شود.

DP-6  قابليت حمل انواع سيستم هاي مخابراتي؛الكترونيكي و اپتيكي و همچنين سنسورهاي حساس حرارتي و بويايي را دارد و در مواقعي هم مي تواند در جهت شناسايي و يافتن مجروحان و ارسال موقعيت آنها به تيم هاي امدادي مورد استفاده قرار گيرد.


مشخصات فني :

طول بدون روتورها : 1.83 متر

طول با روتورها : 3.48 متر

عرض : 0.386 متر

ارتفاع : 0.62 متر

وزن ناخالص :  lbs   50  

وزن خالي : 24  lbs  

ميزان بار قابل حمل : 26  lbs  

حداكثر مداومت پرواز : 1 ساعت

حداكثر سرعت :   70  Kts

شعاع عملياتي : 50 مايل

ارتفاع پروازي :  15000 ft

فناوری رادار گریزی پلاسما

 پلاسما رادار گریز فرایند پیشنهادی برای استفاده از گاز یونیزه شده (پلاسما) برای کاهش سطح مقطع راداری (RCS) یک هواپیما است. اثر متقابل میان پرتوهای الکترومغناطیسی و گاز یونیزه شده بطور گسترده برای منظور های مختلف، از جمله پنهان کردن هواپیما از امواج رادار به عنوان تکنولوژی رادار گریز مورد مطالعه قرار گرفته است.روش های مختلف معمول ممکن است قادر به تشکیل یک لایه یا ابر پلاسما در اطراف یک وسیله برای منحرف کردن و یا جذب امواج رادار. از لحاظ تئوری این روش به منظور کاهش RCS امکان پذیر است ، اما از لحاظ عملی شرایط کمی متفاوت خواهد بود.


اولین معرفی:

در سال 1956 آقای آرنولد Eldredge متخصص کمپانی جنرال الکتریک ،درخواست ثبت امتیاز برای روش استتار اشیاء را با استفاده از یک شتاب دهنده ذرات در یک برای ایجاد یک ابر یونیزه شده که قادر به جذب یا شکستن امواج رادار را داد.در طول پروژه OXCART، و ماموریت هایی که به منظور شناسایی و جاسوسی توسط هواپیما A-12 صورت میگرفت سازمان سیا تلاش و سرمایه گذاری زیادی برای کاهش سطح مقطع راداری ورودی های هوای A-12 انجام داد که ما آن را با نام پروژه KEMPSTER میشناسیم.این کار با استفاده از یک مولد پرتاب کننده الکترون ها به منظور تشکیل ابر یونیزه شده در مقابل هر یک از ورودی های هوا بود.این سیستم تحت آزمایش قرار گرفت اما هرگز عملیاتی نشد.
با وجود مشکلات فنی و ظاهری در طراحی یک دستگا پنهانکار پلاسمایی برای هواپیماهای جنگنده.در سال 1999 خبرگزاری ایتارتاس در مصاحبه با دکتر آناتولی کوروتیو ( مدیر مرگز تحقیقات کلدیش-Keldysh) منتشر کرد که در مورد دستگاه رادارگریز پلاسمائی در حال توسعه در این مرکز سخن میگفت.
مجله دفاع الکترونیک گزارش داد که نسل ابر پلاسما برای کاربردهای پنهانکاری در روسیه، توانست سطح مقطع راداری یک هواپیمای جنگنده را کاهش دهد.در ادامه مقاله،در جوئن 2002، دستگاه پنهانکاری پلاسمای روسی بر روی یک فروند سوخوی 27 مدل IB تست شد.این مجله همچنین گزارش داد که تحقیقات مشابهی نیز برای کاربردهایی از پلاسما به منظور کاهش سطح مقطع راداری در ایالات متحده(دانشگاه ویرجینیا) و در فرانسه هوافضای داسو و تالس در پاریس انجام گرفته است


پلاسما و خواص آن:

پلاسما گاز شبه خنثایی از ذرات باردار و خنثی است که رفتار جمعی از خود ارائه می‌دهد. واژه پلاسما به گاز یونیزه‌شده‌ای گفته می‌شود که همه یا بخش قابل توجهی از اتم‌های آن یک یا چند الکترون از دست داده و به یونهای مثبت تبدیل شده باشند. یا به گاز به شدت یونیزه‌شده‌ای که تعداد الکترون‌های آزاد آن تقریباً برابر با تعداد یون‌های مثبت آن باشد، پلاسما گفته می‌شود., و ساده ترین کاربرد آن در لامپ های فلورسنت است.

پلاسما میتواند به طور موثر با پرتوهای الکترومغناطیس تعامل داشته باشد.حال سوال اینجاست که چرا پلاسما ممکن است اثر راداری را تغییر دهد
.اثر متقابل ما بین پلاسما و پرتو مغناطیس به شدت به خواص فیزیکی و پارامترهای پلاسما وابسته است که بیشتر آنها دما ( درجه حرارت) و چگالی (تراکم) پلاسما میباشد که دارای طیف وسیعی از مقدار هردو دما و چگالی است.پلاسما دمایی نزدیک به صفر مطلق دارد و ممکن است یک ذره در متر مکعب باشد.برای  یک طیف وسیعی از فرکانس ها و پارامترها، پلاسما رسانای الکتریکی به شمار میرود و رفتار آن نسبت به پرتوهای امواج با فرکانس پایین مشابه یک فلز میباشد.پلاسما براحتی پرتو ای با فرکانس کم را بازتاب میدهد.اما استفاده از پلاسما برای امواج با فرکانس بالا این امکان را به ما میدهد که امواج دریافتی برخورد کننده به سطح پلاسما به حرارت تبدیل شده و از انعکاس آن جلوگیری شود.

پلاسما در آیروداینامیک:

لایه های پلاسما در اطراف هواپیما برای منظوری به غیر از پنهانکاری نیز به کار میروند تحقیقات زیادی برای کاهش کشیدگی آیروداینامیکی جسم با استفاده از پلاسما صورت گرفته است ، از جمله یک جفت اکلترو هایدروداینامیک در 2 طرف جسم که قرار گرفته و باعث سرعت بخشیدن به جریان های عبوری از اطراف هواپیما میشود، اینکار با استفاده از پنل های پلاسما برای کنترل لایه بین پلاسما و هوا در تونل باد(در سرعت کم) صورت گرفت.هنوز تایید نشده اما گفته میشود که این موضوع نشان میدهد ممکن است برای تولید پلاسما در پوسته ی یک هواپیما زمانی که هسته ی ایزوتوپ های زنون بدرستی در حال یکی شدن با لایه پلاسما تولید شده در سطح هواپیما هستند و اگر این فرایند هماهنگی کامل را داشته باشد میتوان محافظی برای مقابله با سلاح های EMP/HMP و HERF یا پرتوهای پرفشار اپتیکال به کار گرفته شود،اما همانطور که گفته شد تا کنون هیچ منبع معتبری آن را تایید نکرده است.

EMP= Electromagnetic pulse
HMP= High power microwave
HERF= high energy radio Frequency


انرژی الکترو مغناطیس و جذب آن

هنگامی که امواج الکترومغناطیس ، مانند سیگنال های رادار به طرف یک رسانای پلاسما تاپیده شود، یونها و الکترونها به مانند یک متغییر عمل میکنند مثل یک نتیجه متفاوت از میدان مغناطیسی و الکتریکی در زمانهای مختلف است.این میدان  امواج درای انرژی را به ذرات القائ میکند.به طور معمول ذرات مقدار کمی حد انرژی را بدست می آورند اما مقدار از انرژی ممکن است به طور دائم جذب کنند و به صورت حرارتی پراکنده یا بازتاب آن با نوع دیگری از امواج توسط تبدیل غیر خطی در آورد.
پلاسما حداقل در یک قائده کلی میتواند به عنوان جذب کننده هرگونه انرژی به صورت امواج ورودی نام برده شوند و این یک کلید برای راه حل پنهان شدن در مقابل رادارها میباشد.
موضوع اصلی در این مورد،فرکانس های سگنال ورودی است .چرا که پلاسما براحتی امواج با فراکانس پایین را بازتاب میدهد(به خواص پلاسما وابسته است).این قاعده که در علم مخابرات کاربرد داشته  و به این کمک میکند که بتوان امواج را در محدوده ی وسیعی منتشر کرد.زیرا سیگنالهای با فرکانس پایین بین زمین و لایه ی یونسفر جهش دارد، ممکن است به فواصل وسیع و طولانی تری از منبع منتشر و حرکت داشته باشد.از این رو رادارهای هشدار زود هنگام OTH که در امور نظامی و دفاع هوایی کاربرد دارند و ار امواج رادیویی با فرکانس پایین استفاده میکنند در باند مایکروویو عمل میکند، و در آن بسیاری از پلاسماها از جمله یونوسفر ، این پرتوها جذب کرده یا عبور می دهد(یا پراکنده میکند)
وجود ارتباط مایکرو ویو میان زمین و ماهواره ی ارتباطی نشان میدهد که حداقل برخی از فرکانس ها توان عبور از لایه ی یونوسفر را دارند.

پلاسماها همچنین ممکن است برای تغییر جهت بازتابش مورد استفاده قرار گیرند این عمل موجب گیج کردن سیستم های راداری دشمن شود
برای مثال: امکان دارد در شرایطی سختی را برای تشخیص و جداسازی نویز های دریافتی ایجاد کند و حتی فرکانس های متغییر که منعکس میشوند امکان خنثی کردن فیلتر های داپلر را دارد.اما رادارهایی که قادر اند فرکانس های اررسالی خود را تغییر دهند حساسیت و توانایی بیشتری برای مقابله با این نوع از فناوری رادار گریزی را دارا هستند
این تکنولوژی خود دارای مشکلاتی نیز هست از جمله : لایه ی پلاسما خود نیز دارای امواج EM است که آن را به اطراف هواپیما ساطع میکند همچنین زمانی که طول میکشد تا پلاسما دوباره شروع به جذب کند یک لایه از ابر یونیزه شده اطراف هواپیما را می پوشاند که این ابر به علت داشتن تخلیه انرژی دائم روشنایی هایی ایجاد میکنند که به وضوح قابل روئیت هستند اما اشکالات به همینجا ختم نمیشود و این ایجاد چنین ابری در سرعت های بالا بسیار دشوار خواهد بود.اما میتوان برای نقطه خاصی از هواپیما که بازتابش زیادی دارد به کار برد.


مترجم و گرد آورنده: ALFARD

منابع : http://en.wikipedia..../Plasma_stealth
http://english.ruvr....64197/51223247/