بسم الله الرحمن الرحیم

دوستان وبلاگ Armamentبرای علاقه مندان به تصاویر نظامی با کیفیت بالا وبلاگی را در نظر گرفته است شما میتوانید با مراجعه به لینک زیر به صفحه ی اول این وبلاگ بروید و از عکسهای درون وبلاگ استفاده کنید.

لطفا اگر انتقاد یا پیشنهادی پیرامون وبلاگArmament یا Aemament2 دارید به ما بگویید تا در بهبود عملکرد ما مفید واقع شود.
با تشکر...

وبلاگ Armamet2(تصاویر نظامی):http://abramzpictures.blogfa.com/

...:::نظر یادتون نره:::...

اصابت موشک دوشپرتاب به میل 8 (سوریه)

موشک دوشپرتاب هلیکوپتر روسی میل 8 متعلق به سوریه رو مورد اصابت قرار میده اما هلیکوپتر ساقط نمیشه ...!





دانلود فیلم ...؛
http://gallery.milit...122CYouTube.zip

T-80U-M1 پلنگ برفی روسیه!

امروزه کشور های مختلفی در جهان نسبت به توسعه فناوری ها و تجهیزات دفاعی و تهاجمی اقدام میکنند و هر ساله ادوات و تجهیزات جدیدی را به تولید میرسانند که ویژگی های برتری نسبت به مدل های پیشین دارند. در این میان برخی کشورها علاوه بر طراحی و تولید محصولات جدید بر روی به روز رسانی ادوات و تجهیزات موجود نیز تاکید بسیاری دارند. نیاز به به روزرسانی از آنجا ناشی میشود که تجهیزات و ادوات موجود در ارتش ها به دلیل رشد سریع تکنولوژی و تغییر الزامات پس از مدتی از برآوردن نیازهای عملیاتی ناتوان خواهند شد و جایگزینی آن ها نیز هزینه هنگفتی را بر بودجه نظامی کشور ها تحمیل میکند ، پس به روز رسانی به عنوان یک راه حل برای کاهش هزینه ها و  برآوردن نیاز های عملیاتی روز مطرح میشود. دو دلیل دیگر نیز برای به روز رسانی مطرح هستند ، دلیل اول دوام بالا و عمر مفید تجهیزات نظامی است که به 15 الی 20 سال میرسد و دلیل دوم افزایش چشمگیر دانش و تکنولوژی در زمینه های مختلف است که به طراحان امکان میدهد تا قابلیت های رزمی و ویژگی های یک سخت افزار نظامی را بدون تغییر کلی در طرح آن و صرفا با اضافه کردن اجزا و سیستم های جدید بالا ببرند.

و اما کشور روسیه از جمله کشور هایی است که برنامه های متعدد و متنوعی را در جهت به روزرسانی ادوات و تجهیزات نظامی خود به اجرا در آورده است نمونه ای از این برنامه ها ، به روزرسانی تانک تی 80 است ، این تانک که توسط کارخانه ماشین سازی اومسک (Omsk) ساخته شده است از سال 1976 در ارتش شوروی به خدمت گرفته شده و با توجه به پتانسیل بالایی که دارد  تاکنون به روز رسانی های مختلفی به منظور افزایش قابلیت های رزمی و تعمیر و نگهداری بر روی آن صورت گرفته که حاصل یکی از این به روز رسانی ها تانک T-80U-M1 موسوم به پلنگ برفی (bars) است.از نظر ویژگی های پایه ای ، طراحی این تانک مشابه تانک تی 80 است. پیشرانه و جعبه دنده آن در عقب شاسی قرار گرفته و محفظه های خدمه نیز به صورت جدا قرار دارند به صورتی که فرمانده و توپچی در محفظه جداگانه در برجک و راننده در محفظه ای در جلوی شاسی قرار میگرند. از نظر سرعت و اختفا نیز T-80U-M1 مشابه سایر مدل های تانک تی 80 است. این تانک از قابلیت طی مسافت های طولانی و همچنین حمل با روش های مختلف حمل و نقل نیز برخوردار است.

تسلیحات
سلاح اصلی تانک T-80U-M1 یک قبضه توپ 125 میلیمتری بدون خان دو محورتثبیت مدل 2A46M-4 است که به نسبت سایر توپ های نصب شده بر مدل های مختلف تانک تی 80 ، از استحکام بیشتری برخوردار بوده و دقت آن به میزان بیست درصد افزایش یافته است. لازم به ذکر است که این توپ از برخی از اجزا و بخش های توپ قابل اعتماد 2A46M-1 استفاده میکند. توپ 2A46M-4 از قابلیت شلیک انواع گلوله ها همچون ضد زره تثبیت شده با کفشک (APFSDS) ، شدیدالانفجارضدتانک (HEAT) ، شدیدالانفجار ترکش شونده (HE-FRAG) و موشک های هدایت شونده (GM) برخورداراست. از جمله موشک های هدایت شونده قابل استفاده ، موشک 9M119M1 Invar-M (با نام گذاری ناتو : AT-11C SNIPER) است که ازهدایت نیمه خودکار فرمان به خط دید سوار بر پرتو لیزر بهره میبرد و به سرجنگی شدیدالانفجار دومرحله ای (Tandem HEAT) مجهز است که نفوذی معادل با 900 میلیمتر دارد. این موشک با بردی از 75 الی 5000 متر از قابلیت مقابله با اهداف زمینی و اهداف هوایی در ارتفاع پایین برخوردار است. به منظور بارگذاری توپ در تانک T-80U-M1 همچون سایر اعضای خانواده تی 80 از بارگذار خودکار چرخ فلکی (Carousel) استفاده شده که در حقیقت از توسعه بارگذار 6ETS-11 تانک تی 64 به ساخت رسیده است. این بارگذار ظرفیت ذخیره سازی تا 28 گلوله در انواع مختلف را دارد و از قابلیت بارگذاری مهمات در هر زاویه ای که توپ در آن قرار گرفته باشد برخوردار است. چرخه بارگذاری در این بارگذار حداقل 6 ثانیه برای مهمات معمول و 7.5 ثانیه برای موشک های هدایت شونده و حداکثر 13 ثانیه به طول می انجامد که به طور کلی نرخ بارگذاری و اجرای آتش ثابتی در حدود 7 الی 9 گلوله بر دقیقه برای تانک فراهم میکند.

مکانیزم بارگذاری  سیستم بارگذار خودکار تانک T-80U-M1

بارگذار خودکار دارای حالتی تحت نام دنباله (sequence) است. با فعالسازی این حالت عمل بارگذاری گلوله های هم نوع بدون انتخاب و دخالت توپچی به صورت پیوسته و دنباله دار صورت میگرد. علاوه بر این در این حالت چرخ فلک بارگذار به محض بارگذاری گلوله به خزانه توپ و به صورت موازی با شلیک گلوله ، برای انتخاب و تحویل گلوله جدید به گردش در می آید که این عمل مدت زمان چرخه بارگذاری را به 5 ثانیه کاهش میدهد و امکان بارگذاری تا 12 گلوله بر دقیقه را فراهم میکند. علاوه بر توپ 125 میلیمتری که سلاح اصلی تانک محسوب میشود ، یک قبضه تیربار 12.7 میلیمتری کنترل از داخل NSVT و یک قبضه تیربارهم محور 7.62 میلیمتری PKT  نیز به عنوان سلاح ثانویه بر روی تانک T-80U-M1 نصب گردیده اند که مهمات ذخیره این تیربار ها در جعبه هایی در خارج از برجک قرار گرفته اند. سیستم کنترل آتش نصب شده بر این تانک ، سیستم مدرن 1A45 است که مسافت یاب لیزری ، حسگر باد ، شاخص سرعت تانک ، شاخص سرعت هدف ، حسگر زاویه توپ ، حسگر گردش و پیمایش برجک ، حسگر دمای خرج ها و کامپیوتر بالستیک را نیز شامل میشود. با توجه به نصب تثبیتگر بسیار دقیق بر روی توپ و همچنین سیستم تعلیق مناسب که تنش های ناشی از حرکت در مناطق ناهموار را دفع میکند و حرکت با ثباتی را برای تانک فراهم می آورد ، توپچی این تانک امکان اجرای اتش دقیق بر روی اهداف در زمان حرکت تانک با سرعت 35 کیلومتر بر ساعت در مسیری ناهموار همراه با گردش برجک آن به هر جهت را دارد. در بیشتر مواقع  توپ این تانک توسط توپچی کنترل میشود اما سایت نظارتی مستقل با قابلیت کنترل توپ نیز برای فرمانده آن تعبیه شده است تا امکان جستجو و کشف اهداف ،  مشخص کردن هدفی با اولویت بالاتر و  یا هدفگیری و اجرای آتش بر روی اهداف به صورت مستقل از توپچی را داشته باشد.

پس از تعیین هدف ، فرمانده با استفاده از قابلیت صلب اختیار و کلید تعیین هدف (Target designation) تعبیه شده در پنل کنترل خود ، کنترل توپ را از توپچی گرفته و آن را در جهت هدف قرار میدهد علاوه بر این خط هدفگیری توپچی را نیز برای اجرای آتش بر روی هدف منطبق میکند و یا در صورت لزوم مستقل از توپچی نسبت به اجرای آتش بر روی هدف اقدام میکند. این قابلیت که با استفاده از سایت نظارت و هدفگیری مستقل برای فرمانده ایجاد شده است تحت نام Hunter-killer شناخته میشود و امکان مقابله با اهداف متعدد در کمترین زمان ممکن را فراهم میکند. این تانک را میتوان به سایت تصویر برداری موسوم به Buran یا سایر سیستم های تصویر برداری حرارتی نظیر Agava-2 ساخت روسیه یا نمونه های مشابه خارجی مجهز کرد. سایت تصویر برداری حرارتی دو محور تثبیت Agava-2 مجهز به دو کانال شب و روز به منظور جستجو ، کشف و شناسایی اهداف متحرک یا ثابت و کنترل آتش توپ و تیربار هم محور تانک برای مقابله با اهداف ثابت یا متحرک در شب و روز و محیط های با شرایط محیطی نامساعد (مه ، گرد و غبار و ..........) به کار میرود. برد کشف هدف در این سایت 2300 الی 2600 متر ، قدرت بزرگنمایی آن برای میدان دید گسترده 1.5 برابر و برای میدان دید محدود 4.5 برابر و محدوده دمایی عملکرد آن از 50- الی 50+ است. این سایت به دو صفحه نمایشگر یکی نصب شده بر سایت و دیگری به صورت جداگانه برخورداراست. علاوه بر سایت حرارتی فوق چندین مدل از سایت تصویر برداری حرارتی Buran از جمله مدل های Buran-Matis و Buran-Catherine را نیز میتوان بر روی این تانک نصب کرد. سایت Buran-Matis مجهز به کانال دید در شب و روز از قابلیت بزرگنمایی 2 برابر در میدان دید گسترده و 6 برابر در میدان دید محدود ، کشف اهداف در برد 7 کیلومتر ، شناسایی اهداف در برد 4 کیلومتر و تعیین هویت و تطبیق دقیق اهداف در برد 2.5 کیلومتر در شرایط محیطی مساعد و 2 کیلومتر در شرایط محیطی نامساعد در میدان دید محدود برخوردار است. سایت Buran-Catherine نیز از مشخصاتی نزدیک به سایت Buran-Matis برخوردار است.

سایت Agava-2

سایت Buran-Matis

سایت Buran-Catherine

1- سایت دید در شب توپچی

2- پریسکوپ های توپچی

3- دریچه توپچی

حفاظت
تانک T-80UM1 از حفاظتی چند وجهی برخوردار است. وجه اول حفاظت زرهی است که شامل زره چندلایه ترکیبی در سینه تانک (glacis) ، پوسته فولادی و هسته چندلایه کامپوزیتی زره برجک ، واحد های زره واکنشگر فعال (ERA) نصب شده بر برجک و شاسی و واحد های زرهی جانبی نصب شده بر شاسی متشکل از زره واکنشگر غیر انفجاری (NERA) است و وجه های دوم و سوم حفاظت شامل سیستم حفاظت فعال Arena و سیستم  اقدامات متقابل الکترواپتیکال Shtora-1 است و وجه های چهارم و پنجم نیز سیستم های تشخیص و حفاظت در برابر عناصر ش م ر و سیستم اطفاء حریق هستند. با توجه به اینکه تانک  T-80U-M1 برگرفته از تانک T-80U است از حفاظت زرهی مشابه آن نیز برخوردار است. مقاومت بخش های جلویی برجک این تانک در برابر پرتابه های انرژشی شیمیایی (CE) حداکثر 1450 میلیمتر و در برابر پرتابه های انرژی جنبشی (KE) حداکثر 850 میلیمتر تخمین زده میشود . قسمت فوقانی (سقف) بخش جلویی برجک تانک نیز با توجه به تخمین ها مقاومتی در حدود 700 میلیمتر در برابر تهدیدات انرژی شیمیایی و 480 میلیمتر در برابر تهدیدات انرژی جنبشی دارد .لازم به ذکر است که از مقادیر گفته شده در حدود 250 میلیمتر مقاومت در برابر پرتابه های انرژی جنبشی و 600 میلیمتر مقاومت در برابر پرتابه های انرژی شیمیایی توسط زره واکنشگر انفجاری کنتاکت 5 که به صورت توکار (built-in) نصب شده ، تامین گردیده است . زره واکنشگر کنتاکت 5 توکار از دهه 80 و با نصب بر روی تانک T-80U  مورد استفاده قرار گرفت و واژه توکار به این دلیل به آن اطلاق میگردد که امکان نصب برخی اجزا (همچون نارنجک های دودزا و عناصر سیستم حفاظت فعال) در جلو و بخش فوقانی آن وجود دارد و در حقیقت این اجزا زره واکنشگر را در بر میگیرند و آن را به یک زره توکار تبدیل میکنند.

کنتاکت 5 به نسبت زره های واکنشگر نسل های پیشین از پایداری بالاتری برخوردار است اما همچنان هر واحد  آن امکان دفع تنها یک تهدید را دارد و پس از آن حفاظت زرهی (در بخش های جلویی برجک) تنها توسط زره کامپوزیتی تامین خواهد شد که این مسئله به میزان قابل توجهی از حفاظت تانک و پایداری رزمی آن میکاهد. نکته دیگر در مورد زره کنتاکت 5 سطح تحت پوشش آن است که این سطح در تانک T-80U-M1 با توجه به عدم نصب ماژول های  زره در بخش های جانبی توپ و همچنین بیشتر بخش های جانبی و عقبی برجک در حدود 50 درصد از برجک را تحت پوشش دارد. حفاظت بخش های جانبی برجک این تانک در برابر پرتابه های انرژی جنبشی از 650 میلیمتر الی 260 میلیمتر و در برابر پرتابه های انرژی شیمیایی از 1060 الی 310 میلیمتر بسته به پوشش توسط هسته کامپوزیتی و زره های واکنشگر و یا صرفا پوسته فولادی متغیر است. اما ضعیف ترین بخش برجک در این تانک بخش عقبی آن است که فاقد زره واکنشگر و هسته زرهی کامپوزیتی بوده و صرفا از یک پوسته فولادی تشکیل شده است که تخمین زده میشود مقاومتی در حدود 100 الی 130 میلمیتر در برابر پرتابه های انرژی جنبشی و  120 الی 150 میلیمتر در برابر پرتابه های انرژی شیمیایی داشته باشد. البته جعبه هایی حاوی تجهیزات نیز در عقب برجک تانک نصب گردیده اند که میتوان آن ها را به عنوان زره فاصله دار (spaced armor) در نظر گرفت و “ممکن است” مقاومت 130 الی 150 میلیمتری در برابر پرتابه های انرژی شیمیایی داشته باشند. زره فاصله دار از طریق دو صفحه زرهی که با فاصله از یک دیگر قرار گرفته اند حاصل میشود و تاثیر آن در مقابله با پرتابه های انرژی شیمیایی یا گلوله های شدیدالانفجار ضد تانک است که از جت خرج گود برای نفوذ به زره استفاده میکنند. در زره فاصله دار، جت خرج گود در ابتدا به صفحه زرهی اول اصابت کرده و پس از نفوذ و عبور از آن به یک فاصله هوایی (airgap) مابین دو صفحه اول و دوم وارد میشود که همین فاصله از تمرکز جت خرج گود که مهمترین عامل در میزان نفوذ آن است کاسته و قدرت نفوذ آن را در اصابت به صفحه زرهی دوم کاهش میدهد.

1-زره واکنشگر توکار

2-بسته های مهمات دفاعی

و اما مقاومت زرهی شاسی تانک که در بخش سینه (بخش جلویی برجک که تحت عنوان glacis شناخته میشود) حداکثر 1080 میلیمتر در برابر پرتابه های انرژی شیمیایی و 780 میلیمتر در برابر پرتابه های انرژی جنبشی تخمین زده میشود . تخمین حفاظت زرهی قسمت پایینی بخش جلویی شاسی که پایین تر از سینه تانک قرار گرفته است نیز در برابر پرتابه های انرژی شیمیایی در حدود 500 میلیمتر و انرژی جنبشی در حدود 310 الی 430 میلیمتر است. بخش های جانبی شاسی این تانک از صفحات فولادی نورد شده (rolled steel) با ضخامت 6 سانتی متر در بخش های بالایی و 2 سانتی متر در نزدیکی چرخ های جاده ساخته شده اند. در کنار بخش های جانبی ، پرده لاستیکی محافظ شنی با ضخامت 25 میلیمتر نیز نصب گردیده که فاصله هوایی (airgap) 60 سانتی متری با بخش های جانبی بدنه ایجاد میکند و به نوعی در کنار صفحات جانبی شاسی یک زره فاصله دار به وجود می آورد که تخمین زده میشود مقاومت بخش های جانبی شاسی را در برابر سرهای جنگی شدیدالانفجار ضد تانک (HEAT) نسل دوم به 150 الی 170 میلیمتر و در برابر سرهای جنگی شدیدالانفجار نسل اول به  260 الی 280 میلیمتر برساند. در بررسی حفاظت جانبی باید مخازن سوخت نصب شده در قسمت های فوقانی بخش جانبی شاسی را نیز مد نظر قرار داد که بنا بر تخمین ها در برابر تهدیدات انرژی جنبشی در حدود 60 الی 70 میلیمتر و در برابر تهدیدات انرژی شیمیایی در حدود 200 میلیمتر به مقاومت قسمت فوقانی بخش جانبی شاسی تانک می افزایند.علاوه بر این در نیمه جلویی بخش های جانبی شاسی واحد های زره واکنشگر غیر انفجاری  (NERA) نیز نصب گردیده اند که در برابر اصابت پرتابه های انرژی شیمیایی در حدود 300 میلیمتر به حفاظت زرهی می افزایند. با توجه به مطالب عنوان شده ، در یک مقایسه از نظر حداکثر سطح حفاظت زرهی تانک T-80U-M1 در جایگاه بالاتری نسبت به تانک های قدرتمندی همچون لئوپارد 2A4 و M1A1HA قرار میگیرد.

1- واحد های زره واکنشگر غیر انفجاری(NERA)

2- جعبه های مهمات

3- مخازن سوخت

1- سایت دید وسیع (پانورامیک) فرمانده

2- پریسکوپ های تعبیه شده برای فرمانده

3- زره واکنشگر انفجاری نصب شده بر سقف برجک

پس از حفاظت زرهی ، سیستم حفاظت فعال Arena به عنوان یکی از وجه های حفاظت در تانک T-80U-M1 مطرح میشود. سیستم حفاظت فعال (APS) Arena به منظور دفع تهدیدات ناشی از پرتابه های انرژی شیمیایی نظیر انواع  نارنجک های ضد تانک و موشک های هدایت شونده ضد تانک (ATGM) هواپرتاب و زمین پرتاب طراحی و ساخته شده است و قابلیت مقابله با موشک های مجهز به  سر جنگی دو مرحله ای (Tandem) و موشک های دارای روش حمله از بالا درعبور از روی هدف (overfly top attack) همچون موشک BILL 2 را دارد اما فاقد قابلیت مقابله با پرتابه های تثبیت شده با کفشک (APFSDS) یا مهمات انرژی جنبشی است. سیستم  حفاظت فعال Arena از قابلیت عمل در شرایط جوی مختلف و کشف و انهدام اهداف در تمامی شرایط عملیاتی که ممکن است برای تانک به وجود آید از جمله مقابله با تهدیدات در حالی که تانک در حرکت و برجک آن در گردش است ، برخوردار است. این سیستم شامل راه حل های مهندسی زیر است :

• استفاده از رادار چند منظور (multi-functional) موج میلیمتری به منظور پویش سریع (instant scanning) تمام  بخش های تحت حفاظت به منظور کشف ، شناسایی و ردیابی تمامی اهداف ضد تانک
• به کارگیری کمربندی از مهمات دفاعی دارای اثر انفجاری لحظه ای متمرکز(focused instant-effect) به منظور مقابله سخت (Hard Kill) و انهدام تهدیدات
• سیستم کنترل که کامپیوتری تخصصی را شامل میشود که کنترل خودکار عملیات سیستم راداری و سایر اجزای سیستم حفاظتی را به صورت یکپارچه بر عهده دارد. علاوه بر این قابلیت استفاده سیستم و اجزا و واحد های یکپارچه شده آن را نیز کنترل میکند (serviceability control)

عملکرد سیستم حفاظت فعال Arena

سیستم حفاظتی Arena نصب شده بر تانک T-80U-M1 دارای 32 بسته از مهمات دفاعی است که از این تعداد 30 بسته به صورت در یک ردیف و به صورت یک کمربند به دور برجک کشیده شده اند. دو بسته دیگر نیز با توجه به عدم پوشش بخش های جانبی توپ با زره واکنشگر و به منظور افزایش حفاظت این بخش ها بر روی آن ها نصب گردیده اند.  در حقیقت تنها بخش از برجک تانک که دارای دو ردیف از بسته های مهمات دفاعی است بخش های جانبی توپ هستند. هر بسته از مهمات دفاعی قادر به پوشش زاویه ای 10 درجه ای  در جهت افقی و 6- الی 15+ درجه ای در جهت عمودی  است و تنها یکبار تهدید را دفع میکند. بسته های مهمات دفاعی در مجموع زاویه حفاظتی 300 درجه ای در جهت افقی را تشکیل میدهند که تنها بخش های عقبی برجک و شاسی تانک را پوشش نمی دهد. در حقیقت یکی از ضعف های سیستم Arena نصب شده بر تانک T-80U-M1 عدم پوشش بخش عقبی تانک است که این ضعف در جنگ شهری که تهدیدات به صورت 360 درجه ای وجود دارد بیشتر نمایان میگردد. لازم به ذکر است که مهمات دفاعی در برابر اصابت گلوله های کالیبر پایین مقاوم هستند و فعال نمی گردند. پس از مهمات دفاعی دومین جزء سیستم حفاظتی که در خارج از تانک قرار گرفته واحد راداری آن است که در بالای بخش عقبی برجک نصب گردیده است. این واحد دارای سازه ای با طراحی مدور و المان های (فرستنده و گیرنده) چند وجهی است و از روش خاصی برای پردازش داده های ورودی استفاده میکند و با توجه به دو ویژگی ذکر شده از مقاومت بالایی در برابر اقدامات متقابل الکترونیکی (ECM) برخوردار است. سازه رادار نسبت به اصابت ترکش و گلوله (احتمالا در کالیبر پایین) مقاوم است اما ابعاد و موقعیت نصب (در بالای برجک تانک) همچنان سطح بالایی از تهدید را متوجه آن می کند. به عنوان مثال امکان هدف قرار گرفتن و آسیب دیدن سازه رادار با استفاده از سلاح های آنتی متریال که از کالیبرهای بالایی برخوردار هستند ، وجود دارد. فعال و غیر فعال سازی سیستم حفاظتی Arena توسط پنلی که برای فرمانده تانک در نظر گرفته شده است صورت میپذیرد.

المان های چند وجهی رادار

نمای عقبی از سازه رادار

بسته های مهمات دفاعی

این سیستم پس از فعال سازی ، وارد حالت رزمی (combat mode)  میشود . در این حالت رادار به صورت مداوم به جستجو و کشف تهدیدات میپردازد و به محض کشف پرتابه ای که برای تانک تهدید محسوب شود به فاز ردیابی هدف از فاصله 50 متری وارد میشود. پس از این مرحله اطلاعات مرتبط با هدف به صورت لحظه ای به کامپیوتر وارد شده و توسط آن پردازش میشود تا زمانی که پرتابه به  محدوده مقابله که فاصله 25 متری از تانک است نزدیک شود. در این هنگام کامپیوتر با توجه به سمت و جهت پرتابه نسبت به ارسال فرمان فعال سازی به مهمات دفاعی که جهت تهدید را پوشش میدهد اقدام میکند و پس از آن مهمات فعال شده و به سمت بالا پرتاب میگردند سپس در جهت تهدید منفجر میشوند که این انفجار و  موج و ترکش حاصل از آن موجبات نابودی و دفع تهدید را فراهم می آورد. لازم به ذکر است که در تمام مدتی که سیستم در حالت رزمی قرار دارد و به کشف و مقابله با اهداف میپردازد ،  اطلاعات مرتبط با آن به صورت لحظه ای توسط یک صفحه نمایشگر برای خدمه تانک به نمایش درمی آید. مدت زمان واکنش سیستم حفاظتی Arena ، 0.07 ثانیه ، نرخ مقابله آن 0.2 الی 0.4 ثانیه برای هر هدف و سرعت هدف قابل مقابله برای آن از 70 تا حداکثر 700 متر بر ثانیه است.

1-رادار

2-کامپیوتر

3-پنل کنترل

4-جعبه اتصال

4-واحد تبدیل کننده

این سیستم علاوه بر کنترل خودکار توسط کامپیوتر امکان کنترل دستی توسط فرمانده (یا سایر خدمه تانک) تانک را نیز دارد که در این حالت فرمانده میتواند مهمات دفاعی سیستم حفاظتی را به منظور مقابله با پیاده نظام دشمن که در نزدیکی تانک (فاصله 25 الی 30 متری) قرار دارند به کار بگیرد. سیستم حفاظت فعال Arena به گونه ای طراحی شده است که در برابر اهدافی با فاصله بیش از 50 متر از تانک ، اهداف با ابعاد کوچک (همچون ترکش و گلوله های کالیبر پایین) ، اهداف دور شونده از تانک (همچون گلوله شلیک شده از خود تانک) ، اشیاء در حال پرواز با سرعت پایین (همچون پرندگان) ، پرتابه ها و گلوله های منفجر شده در اطراف تانک  و اهداف در حال پرواز از روی تانک که در محدوده حفاظتی سیستم حفاظت فعال وارد نشده اند ، واکنشی نشان ندهد. این موضوع به کاهش چشمگیر هشدارهای نادرست و ناخواسته ی وارد شده به پردازش و آنالیز کامپیوتر می انجامد و مقابله را صرفا در زمانی که هدفی خطر ساز به محدوده عمل سیستم وارد شده و احتمال اصابت آن به تانک بالا باشد ، میسر میکند.به منظور کاهش خطرات در به کارگیری سیستم حفاظتی Arena ، تدابیری اندیشیده شده است که  چراغ های هشدار دهنده نصب شده در بیرون تانک به منظور هشدار به نیروهای پیاده خودی که در نزدیکی تانک هستند از جمله این تدابیر است. در مجموع سیستم حفاظت فعال Arena قابلیت بقای تانک T-80U-M1 را در میادین نبرد گسترده (با سطح وسیع تهدیدات) به میزان دو برابر و در انجام عملیات صلح بانی یا نبرد شهری (با سطح تهدیدات محدود همچون تسلیحات ضد تانک دوش پرتاب) به میزان سه الی چهار برابر افزایش میدهد.

پس از سیستم حفاظت فعال Arena یکی از وجه های حفاظتی تانک T-80UM1 سیستم اقدامات متقابل الکترواپتیکال Shtora-1 است. این سیستم به صورت پایه ای دارای اجزای مختلفی همچون سنسور های آشکار ساز لیزر و اخلالگر های فروسرخ است اما در نصب بر روی تانک T-80U-M1 اخلالگر های فروسرخ آن حذف شده اند و صرفا دارای یک مجموعه دوگانه از سنسور های آشکار ساز دقت بالای مدل  TShU-1-11 و دو مجموعه دوگانه از سنسور های اشکار ساز دقت پایین TShU-1 است. در مجموع شش عدد (سه مجموعه دوگانه)از  سنسورهای اشکار ساز بر روی برجک این تانک نصب شده اند که هر کدام از میدان دید عمودی  5- الی 25+ و میدان دید افقی 90 درجه ای برخوردار هستند و در مجموع زاویه ای 360 درجه ای را برای آشکار سازی پرتو های لیزری تابیده شده از سیستم های فاصله یاب لیزری یا پرتابگر های موشک های هدایت شونده ضد تانک فراهم میکنند. پس از آشکار سازی پرتو های لیزر تابیده شده بر روی تانک توسط سنسور های آشکار ساز ، اطلاعات از آشکار ساز ها به سیستم کنترل مرکزی منتقل شده و پس از پردازش جهت تهدید مشخص میشود و توسط سیستم های هشدار صوتی و نوری خدمه در جریان آن قرار میگیرند. پس از آن سیستم با استفاده از دو مجموعه شش عددی پرتابگر های نصب شده در جلوی برجک تانک نصب به شلیک نارنجک های دودزا و شکستن قفل لیزری پرتابگر هاو اخلال در هدایت موشک های شلیک شده به سمت تانک اقدام میکند. علاوه بر این مکانیزمی برای سیستم در نظر گرفته شده است که به فرمانده تانک امکان میدهد با فشردن یک دکمه برجک تانک را در جهت تهدید مشخص شده قرارداده و با استفاده از تسلیحات تانک نسبت به انهدام آن اقدام کند. در کل سیستم اقدامات متقابل الکترواپتیکال Shtora-1 در کنار سیستم حفاظت فعال Arena ، قابلیت بقای تانک T-80U-M1 را در میادین نبردی با سطح محدود تهدیدات همچون نبرد شهری به میزان پنج برابر افزایش میدهد.

1-سایت های توپچی

2- بسته دو ردیفی مهمات دفاعی کناره توپ

3- بسته های تک ردیفی مهمات دفاعی

4- سنسورهای دقت بالای آشکار سازلیزر

5- جعبه مهمات ذخیره

6- ماژول زره واکنشگر غیر فعال نصب شده بر جانب شاسی

7- پرتابگرهای نارنجک های دودزا

نمایی نزدیک از دو سنسور  دقت بالای آشکار ساز لیزر نصب شده در جلوی برجک

یکی از الزامات عملیاتی تعریف شده برای تانک T-80U-M1 ، قابلیت انجام عملیات در محیط های آلوده به عناصر شیمیایی ، میکروبی و رادیواکتیو است. به منظور ایجاد این قابلیت تانک به سیستم هایی مجهز شده است که خدمه آن را در برابر عناصر ذکر شده حفاظت میکند این سیستم ها عبارتند از : 1- سیستم واکنش سریع بسیار حساس شناسایی عناصر رادیواکتیو و شیمیایی که نمونه جدید و جایگزین سیستم GO-27 است که در سایر ادوات زرهی روسی به کار رفته است. سیستم جدید کاربری آسان و نیاز کمی به تعمیرات و نگهداری دارد علاوه بر این دارای قابلیت بررسی داخلی است که امکان آزمایش فوری وضعیت و کارکرد سیستم و کسب اطلاعات در مورد واحد های اصلی آن را فراهم میکند. 2- سیستم فیلتراسیون هوا که هوای ورودی به تانک را از عناصر ش م ر پاک میکند  3- سیستم تهویه تحت فشار که با افزایش فشار هوای داخل تانک نسبت به هوای بیرون ، جریان هوایی رو به بیرون ایجاد میکند که این جریان هوای رو به بیرون مانع از ورود عناصر خطر ساز از طریق هوا به داخل تانک میشود.
یکی دیگر از سیستم های حفاظتی تعبیه شده در این تانک سیستم اطفاء حریق خودکار است. این سیستم دارای سنسورهای حساس به تغییرات دما و افشانه های اطفاء حریق در تمامی محفظه های داخلی تانک است. زمانی که یکی از سنسور ها افزایش دمای ناشی از حریق را در یکی از محفظه های داخلی تانک تشخیص دهد ، سیستم به صورت خودکار افشانه یا افشانه های موجود در همان محفظه را به منظور اطفاء حریق فعال میکند. این سیستم از قابلیت اطفاء حریق در مدت زمان 150 میلی ثانیه برخوردار است.

1- جعبه های تجهیزات نصب شده بر پشت برجک

2- سنسور های آشکار ساز دقت پایین

3- بسته های مهمات دفاعی

امکانات ارتباطی
امکانات و تجهیزات ارتباطی تانک T-80U-M1 شامل مجموعه رادیویی R-163-50U و گیرنده رادیویی R-163UP است.هر دو این سیستم ها در حالت حذف نویز و زمانی که به صورت خودکار مجموعه ای از فرکانس های از پیش انتخاب شده را برای پیدا کردن فرکانسی که کمترین میزان نویز و اخلال را دارد ، جستجو میکنند در طول موجی بسیار پایین عمل میکنند. این قابلیت امکان ایجاد ارتباطی پیوسته و بدون اخلال را فراهم میکند.علاوه بر این سیستم های ارتباطی تانک از کانال انتقال (ارسال و دریافت) کدگذاری شده اطلاعات با مشترکان از پیش تعیین شده نیز برخوردار هستند.

اجزا و قابلیت های حرکتی
تانک تی 80 اولین تانک مجهز به پیشرانه توربینی در جهان است. این پیشرانه قابلیت تحرک فوق العاده ای به این تانک بخشیده و این قابلیتی است که سایر مدل های تانک تی 80 از جمله مدل T-80U-M1 نیز آن را به ارث برده اند. روند تجهیز خانواده تانک های تی 80 به پیشرانه توربینی از مدل  GTD-1000T در مدل پایه ای تانک آغاز شده و به مدل GTD-1250G که در تانک T-80U-M1 نصب شده است ختم میگردد. پیشرانه GTD-1250G حاصل توسعه پیشرانه توربینی GTD-1250 است که خود آن نیز از توسعه  پیشرانه های مدل GTD-1000T و GTD-1000TF حاصل شده است. پیشرانه GTD-1250G با توان 1250 اسب بخار (920 کیلووات) از نوع پیشرانه های توربینی چند سوخته (Multi fuel) است و با توجه به این قابلیت امکان استفاده از سوخت هایی همچون گازوئیل ،  نفت سفید ، بنزین و همچنین مخلوطی از سوخت های ذکر شده در هر نسبت بدون دوباره تعدیل را دارد. این پیشرانه به نسبت مدل GTD-1250 از برتری هایی برخوردار است که کاهش 9 درصدی مصرف سوخت (از 225 گرم بر اسب بخار در ساعت در مدل پایه ای به 204.75 گرم بر اسب بخار در ساعت در مدل بهبود یافته G)، افزایش 29 درصدی میانگین سرعت ، افزایش طول عمر عملیاتی و کاهش نیاز به تعمیرات را شامل میشود. این پیشرانه نسبت قدرت به وزن (Power/weight) فوق العاده ای معادل با  26.5 اسب بخار بر تن را برای تانک 47.1 تنی T-80U-M1 فراهم میکند ، نسبت قدرت به وزنی که بیانگر قابلیت تحرک بالای این تانک است و بالاتر از نسبت قدرت به وزن تمامی تانک های مدرن غربی همچون تانک آبرامز قرار میگرد. تحرک بالای تانک که به لطف پیشرانه توربینی قدرتمند آن حاصل شده است امکان فرار تانک از منطقه خطر در سریع ترین زمان ممکن را فراهم میکند. پیشرانه توربینی شتاب صفر تا 50 کیلومتر تانک T-80U-M1 را به 17 الی 19 ثانیه رسانده و قابلیت حرکت سریع 3 الی 5 متری آن را در مدت یک الی دو ثانیه فراهم کرده است. به منظور حفظ عملکرد مطلوب  پیشرانه GTD-1250G در شرایط نامساعد محیطی همچون طوفان شن و گرد وغبار ، این پیشرانه به سیستم جداسازی شن و گرد و غبار (احتمالا ازانواع سانتریفیوژی یا سایکلون (cyclone)) نیز مجهز شده است.

پیشرانه GTD-1250

جعبه دنده متصل شده به پیشرانه از نوع هیدرواستاتیک است که به منظور افزایش قابل ملاحظه سرعت ، شتاب ، قدرت مانور و همچنین اطمینان پذیری در انتقال قدرت به جعبه دنده های نهایی (final drives) طراحی شده است. این جعبه دنده قابلیت حرکت منظم تانک با سرعت متوسط در امتداد یک مسیر را به میزان 12 درصد و حرکت گردشی درجای تانک را به میزان 33 درصد بهبود داده است. با استفاده از این جعبه دنده و جعبه دنده های نهایی که تعویض دنده در آن ها با سرعت صورت میگیرد ، تانک T-80U-M1 امکان گردشی منظم و نرم همراه با کنترل دقیق زاویه گردش را دارد که این قابلیت ، دقت شلیک درهنگام گردش تانک را افزایش میدهد. به منظور تامین نیروی استارت پیشرانه و همچنین فراهم کردن برق مورد نیاز سیستم های مختلف تانک در هنگام خاموش بودن پیشرانه ، تانک T-80U-M1 به توربین گازی مدل GTA-18 با توان 18 کیلو وات به عنوان واحد قدرت کمکی (APU) مجهز شده است. استفاده از واحد قدرت کمکی به جای پیشرانه برای تامین برق سیستم های تانک ، امکان کاهش چشمگیر اثرات حرارتی تانک در دید سیستم های نظارت حرارتی دشمن را نیز فراهم میکند. لازم به ذکر است که ارزیابی مصرف سوخت تانک ها در عملیات رزمی نشان داده است که تانک های مجهز به واحد قدرت کمکی از مصرف سوخت پایین تری نسبت به  تانک های مجهز به پیشرانه دیزلی معمول و فاقد واحد نیروی کمکی برخوردار هستند.


تجهیزات کنترل و هدایت حرکت در تانک T-80U-M1 به یک فرمان و دو پدال گاز و ترمز محدود میشود که این کاهش تعداد در اجزای  کنترلی تانک ، به راننده امکان میدهد تا تمرکز خود را عمدتا بر روی مسیر های حرکت و میدان نبرد قرار دهد علاوه بر این نیروی اعمالی راننده به اجزاء کنترلی تانک را به میزان چهار برابر کاهش داده و از خستگی راننده در طی مسیر های طولانی میکاهد.  تانک T-80U-M1 دارای شش محور است که در تمامی آن ها سیستم تعلیق میله پیچشی (torsion bar) و چرخ نصب گردیده است. علاوه بر این چرخ های جاده دارای روکش لاستیکی و شنی های مجهز به کفشک لاستیکی نیز برای این تانک در نظر گرفته شده اند.

راحتی خدمه
در شرایط گوناگون آب و هوایی به خصوص در مناطق گرمسیری که از دما و رطوبت بالایی برخوردار هستند تجهیزات زرهی روسی به دلیل عدم وجود سیستم تهویه مطبوع ، شرایط سختی را برای خدمه به وجود آورده و کارایی رزمی خود را از دست میدادند برای رفع این مشکل ، مهندسین شرکت تحقیقات و تولید Krios که تجربه ساخت سیستم تهویه برای ایستگاه فضایی میر را در کارنامه دارند ، نسبت به طراحی و توسعه سیستم تهویه مطبوع مناسب برای تجهیزات زرهی روسیه اقدام کردند. حاصل کار آن ها سیستم تهویه مطبوعی شد که در تانک T-80U-M1 نیز نصب گردیده است. سیستم تهویه مطبوع نصب شده بر روی این تانک از قابلیت تعمیر پذیری میدانی و اطمینان پذیری بالا تحت فشار های بیش ازحد فیزیکی برخوردار است. این سیستم ، تهویه مطبوع برای ایستگاه های کاری و محفظه های خدمه را به صورت جداگانهو مستقل از هم تامین میکند. برتری این سیستم در مقایسه با سیستم های تهویه ای که کل فضای داخلی تانک را به صورت یکپارچه پوشش میدهند در تاثیر بهتر و امکان ایجاد تهویه مستقل در کنار ایجاد محفظه های مقاوم به آتش برای خدمه است. سیستم تهویه مطبوع علاوه بر تنظیم مناسب دما ، هوای ورودی به تانک را رطوبت زدایی میکند که این قابلیت برای کار در کشورهایی که از آب و هوای گرم و مرطوب برخوردار هستند ، مهم است. لازم به ذکر است که در زمان خاموش بودن پیشرانه ، سیستم تهویه نیروی خود را از واحد قدرت کمکی میگیرد.

در آخر لازم به ذکر است که تانک T-80U-M1 با وجود تمامی قابلیت ها رقابت را به تانک تی 90 واگذار کرده اما همچنان به عنوان یک طرح بلقوه به منظور ارتقای ناوگان عظیم تانک های تی 80 روسیه مطرح است.

مشخصات کلی

تعداد خدمه : سه نفر (فرمانده ، توپچی و راننده)
وزن : 47.1 تن
طول (با احتساب لوله توپ) : 9.65 متر
طول بدنه : 6.98 متر
عرض : 3.58 متر
ارتفاع (بدون در نظرگرفتن رادار سیستم حفاظتی) : 2.2 متر
سلاح اصلی : توپ 125 میلیمتری بدون خان مدل 2A46M-4
سلاح های ثانویه : یک قبضه تیربار هم محور 7.62 میلیمتری و یک قبضه تیربار 12.7 میلیمتری

ذخیره مهمات :
سلاح اصلی : 45 گلوله (28 گلوله در بارگذار و 17 گلوله ذخیره)
سلاح های ثانویه : 1250 گلوله برای تیربار کالیبر 7.62 و 450 گلوله برای تیربار کالیبر 12.7

پیشرانه : توربین گازی مدل GTD-1250G با حداکثر توان 1250 اسب بخار
حداکثر سرعت : 70 کیلومتر بر ساعت
حداکثر برد : 400 کیلومتر
قابلیت های حرکتی :
شیب : %60
شیب جانبی :%40
گام عمودی : 1 متر
عبور از آب (بدون آماده سازی) : 1.8 متر
عبور از آب (با آماده سازی و نصب اسنورکل (لوله هوا)) : 5 متر

یونکر 287 هواپیمای عجیب

همه ما می دانیم که دو صنعت بزرگ هواپیماسازی جهان، هم اکنون کشورهایی جز ایالات متحده و کشور روسیه نیستند. ظاهراً این کشورها، پیشتاز در همه پیشرفت های علم هوانوردی بوده و با اندک اختلافی، هم دیگر را در این میدان رقابت تعقیب می کنند. اما حقیقت امر چیز دیگریست. در حقیقت، این کشورها، تکنولوژی امروز خود را مدیون یکی از کشورهای شرکت کننده در جنگ جهانی دوم، یعنی آلمان هستند. به جرات می توان گفت که مهد علم هوانوردی، همین کشور بوده است و سرچشمه تمامی پیشرفت های مربوط به علوم هواپیمایی از این کشور نشات می گیرد. نمونه هایی مانند ساخت نخستین موتور جت جهان، ساخت نخستین موشک سوخت مایع، ایجاد نخستین تونل باد و آزمایش طرح های بسیاری که امروزه سرمشق کار کشورهای مدعی در این زمینه می باشند، کم نیستند. در زیر به تاریخچه و بررسی خصوصیات یکی از عجیبترین و جالب ترین طرح های آلمان در آن زمان، یعنی بمب افکن بال رو به جلوی یونکر Ju-287 می پردازیم که خواندن آن، خالی از لطف نیست.


در یکی از عصرهای تابستان سال 1944، دکتر هانس وک به همراه همکارانش، در حال آماده کردن هواپیمایی در یکی از باند های نظامی برای آزمایش نخستین پرواز آن بودند. سرانجام پس از مدتی، عملیات چک های ابتدایی انجام شد. سپس دو نفر از خلبانان زبده نیروی هوایی آلمان نازی، سوار هواپیمای عجیب و غریب شدند. چند دقیقه بعد، غرش موتورهای جت Jumo 004 در فضا طنین انداز گردید و پرنده جدید و نا آشنایی به آرامی به سمت باند پرواز حرکت کرد و پس از مدتی، به آرامی از باند پرواز جدا شد و در آسمان به پرواز در آمد. لبخند روی لبان دکتر وک، حاکی از رضایت وی از نتیجه مدت ها تحقیق بود.

هواپیمای یونکر 287،

هواپیمایی که آن روز برای نخستین بار به پرواز در آمد، هواپیمایی جز یونکر Ju-287 نبود. این هواپیمایی انقلابی، یکی از عجیب ترین هواپیماهایی بود که تا آن روز به چشم هر خلبانی آمده بود. طرح جالب بال های رو به جلوی آن، تا مدت ها برای بسیاری جای سوال بود. در کنار این طرح بی نظیر، صدای موتورهای جت آن نیز حاکی از وجود پیشرفت دیگری بود که تا آن زمان هیچ یک از کشورهای دیگر، بدان دست نیافته بودند. در ابتدای سال 1943 میلادی، یعنی در بحبوحه جنگ جهانی دوم دولت نازی آلمان، از نیروی هوایی و گروه طراحی آن نیرو، درخواست ساخت هواپیمای بمب افکنی را کرد که نیازی به جنگنده های دیگر برای اسکورت نداشته باشد بتواند با سرعت بالا و بدون دغدغه از رهگیری شدن توسط هواپیماهای جنگنده دشمن، عملیات خود را در ارتفاعات بالا انجام دهد و به منطقه خودی برگردد. در آن زمان، تقریباً چند سال بود که اولین نمونه های موتور جت توسط دکتر هانس فون اوهاین آزمایش شده بود. به همین دلیل، ابتداً گروه طراحی، بمب افکنی با موتورهای جت را طراحی کرد که دارای بال های به عقب برگشته همانند هواپیماهای امروزی بود.

هواپیمای یونکر 287 در مراحل نهایی مونتاژ موتورها
اما به زودی گروه متوجه شد که عملیات برخاست، بمباران و نشست هواپیما اکثراً در سرعت های کمی صورت می پذیرد. پس به کارگیری بال های به عقب برگشته که نیروی برای کمتری را در سرعت های پایین تولید می کردند، کاری عاقلانه نبود. سرانجام دکتر وک، سرپرست گروه طراحی، هواپیمایی با بال های رو به جلو را پیشنهاد کرد که تا آن زمان، هیچ گاه جهان هوانوردی چنین هواپیمایی به خود ندیده بود. در بال های معمولی، هنگامی که سرعت هواپیما به سرعت وامانده شدن یا استال می رسید، ابتداً نوک بال ها استال می شدند که نتیجه آن عمل نکردن شهپر ها و در نتیجه گرفتن قدرت انجام هر عملی از خلبان بود. اما در بال های جلوگرا، نخستین محلی که استال می شد ریشه بال ها بود و به همین دلیل، هواپیما هنوز به علت وجود شهپر ها کنترل پذیر بود. این ایده مورد قبول گروه طراحی قرار گرفت.

یونکر 287، در حال آماده شدن برای پرواز نهایی
برای اینکه Ju-287 سریعاً آماده خدمت در نیروی هوایی بشود، گروه طراحی برای نخستین پرواز این جنگنده، بسیاری از قسمت ها را از هواپیماهای قبلی به عاریت گرفتند. برای مثال، بدنه این هواپیما همان بدنه بمب افکن هینکل 177، دم هواپیما همان دم یونکر 388 و چرخ های دماغه همان چرخ های بمب افکن B-24 بوند. ظاهراً، تنها چیزی که این هواپیما را از هواپیماهای قدیمی تر متمایز می کرد، طرح عجیب بال های رو به جلوی آن بود. شهپر ها و فلپ های بزرگی برای این هواپیما در نظر گرفته شده بود که بیشترین نیروی برا را برای برخاستن این پرنده جالب فراهم می کرد. اما اختلاف به همین جا ختم نمی شد. این بار گروه طراحی، دیگر از موتورهای پیستونی استفاده نکرد، بلکه ریسک به کارگیری موتورهای جت ناآزموده را پذیرفت. نهایتاً برای تامین نیروی پیشران این هواپیما، چهار موتور توربوجت Jumo 004 در نظر گرفته شد که هر یک قدرتی معادل 1984 پوند تراست تولید می کردند. اما جاگیری این موتورها در یونکر 287 هم عادی نبود. دو موتور از چهار موتور زیر بال ها و دو موتور دیگر به طرز عجیبی در دو سمت دماغه قرار می گرفتند.

هواپیمای یونکر 287 در حال سرویس شدن توسط مهندسین
سرانجام روز موعود فرا رسید. در 16 آگوست 1944، هواپیمای بی نظیر و تاریخی Ju-287 از آشیانه بیرون آورده شد و پس از مدتی، بال به سوی آسمان گشود. نتایج حاصل از پرواز، همه و همه حاکی از کنترل عالی و مانورپذیری بی نظیر این هواپیما داشتند. ظاهراٌ هیچ گونه مشکلی از نظر هدایت هواپیما بروز نیافته بود. خلبانان این هواپیما گفته بودند که هواپیما، بسیار به راحتی از شیرجه ها خارج شده و به حالت پرواز عادی باز می گشت. همچنین استفاده از فلپ ها نیز هیچ اثر نامطلوبی بر هدایت هواپیما نداشت. این هواپیما در نخستین پرواز، در یک شیرجه به سرعت بالای 404 مایل بر ساعت نیز دست یافت که در نوع خود و برای یک بمب افکن، سرعتی باورنکردنی بود. فرود هواپیما پس از پرواز آزمایشی نیز بسیار به آرامی و بدون هیچ مشکل خاصی انجام گرفت و برای نخستین بار، پرواز یک هواپیمای بال رو به جلو با موتورهای جت در تاریخ هوانوردی ثبت شد افتخاری دیگر را برای این علم گسترده به ارمغان آورد.

موتور توروبوجت Jumo 004، سال ها پس از نخستین به کارگیری
پس از موفقیت نمونه ی اول هواپیما، نمونه دوم هواپیما نیز قرار بود که بر پایه همین هواپیما ساخته شود. اما این نمونه، دارای موتورهای نیرومندتر هینکل A011 بود که نیروی 2866 پوند تراست را تولید می نمود. همچنین، جاگیری موتورها نیز این بار با مدل نمونه اول تفاوت داشت. در نمونه دوم، تصمیم بر آن گرفته شده بود که هر چهار موتور برای بالانس و ایجاد تعادل در هواپیما زیر بال ها قرار بگیرند. همچنین، قرار بر آن بود که نمونه سومی نیز از این هواپیما ساخته شود که دارای شش موتور بود و هدف رسیدن به سرعت های بسیار بالا را دنبال می کرد. پیش بینی شده بود که نمونه سوم هواپیما در صورت ساخت قادر به رسیدن به سرعت هایی بالای 509 مایل در ارتفاع شانزده هزار پایی بود که در زمان خود، واقعاً یک «معرکه» به شمار می آمد. گفتنی است که این هواپیما، از سیستم کابین تحت فشار نیز بهره می برد. بدین معنی که خلبانان لازم نبود برای پرواز در ارتفاعات بالا، با خود اکسیژن حمل نمایند، بلکه سیستم های تعبیه شده در هواپیما، اکسیژن مورد نیاز را در کابین فراهم می آورد.

هواپیمای بمب افکن یونکر 287 در حال تاکسی به سوی باند
در سال 1945 و همزمان با فروپاشی آلمان نازی، نمونه دوم یونکر 287 در حال ساخت بود که کارخانه یونکر توسط نیروهای شوروی اشغال شد و دکتر وک، تیم طراحی، هواپیمای نمونه اول و همچنین هواپیمای ناتمام نمونه دوم، همگی به اسارت نیروی های ارتش سرخ روسیه در آمده و به شوروی برده شدند. در سال 1947، یعنی دوسال پس از پایان جنگ، یونکر نمونه دوم هم در شوروی آماده شد. اما به دلیل اینکه روس ها هیچ علاقه ای به ساخت چنین هواپیماهایی نشان نمی دادند، این هواپیما دیگر هیچ گاه پرواز نکرد و ماجرای یونکر 287 به همان جا پایان یافت.

هواپیمای یونکر 287، بمب افکن جت جنگ جهانی دوم
سال ها بعد، آمریکایی ها به مدد سازمان هوافضایی ناسا و مدارکی که از آلمان نازی در مورد طراحی این گونه هواپیما ها به دست آمده بود، هواپیمای بال رو به جلوی X-29 طراحی و ساخته شد که همان موفقیت ها باز هم تکرار شدند ولی این طرح، این بار هم عملیاتی نشد. در چند سال اخیر، ظاهراً روس ها دوباره دفترچه خاطرات خود راورق زده و به یاد طرح های جاودانه ی دکتر وک افتاده اند و نتیجه تحقیقات آن ها در مورد این هواپیما ها، به صورت جنگنده عملیاتی Su-47 برکوت تحقق یافت. جالب این جاست که این هواپیماها که در چند دهه اخیر ساخته شده اند، همگی از سیستم های پیچیده کامپیوتری برای کنترل پروازشان استفاده می نمایند، در حالی که هواپیمای یونکر 287 تنها و تنها از همان سیستم های مکانیکی استفاده می کرد و این نکته، اوج دانش طراحان آلمان را تفهیم می کند که واقعاً خدمات بزرگی را در راه علم هوانوردی انجام دادند.

منبع

حیرت سیاستمداران آمریکا از قدرت مقام معظم رهبری

جام بین الملل: روزنامه آمریکایی "وال استریت ژورنال" در خبری به تحلیل اقدامات اولیه وزیر امورخارجه ایالات متحده پرداخت و نوشت: «جان کری با سفر به خاورمیانه و آسیای شرقی به دنبال شناخت هر چه بیشتر رهبران ایران و کره شمالی است.» این روزنامه در ابتدا با بررسی گفتگوهای جان کری در خصوص رهبر جوان کره شمالی در دیدارهای خود با مقامات سئول، پکن و توکیو نوشت: «جان کری پس از دیدار با رئیس جمهور جدید چین در پکن گفت: "باید دید در صورت تعامل با کره شمالی چه عکس العمل هایی را ایران نشان می دهد و در صورت همراهی با ایران، کره شمالی چه واکنش هایی را از خود نشان می دهد."» وال استریت ژورنال در ادامه در مورد شخصیت مقام معظم رهبری نوشت: «آقای خامنه ای قوی ترین مقام سیاسی و نظامی ایران از شخصیت هایی است که برنامه های سیاستمداران وزارت امور خارجه دولت اوباما را ملغی و تحت تاثیر قرار می دهد. جان کری با سفر به اسرائیل سعی در ایجاد یک تفاهم و برقرار نمودن صلح بین اعراب و اسرائیل برآمد و باید توجه داشت که آقای خامنه ای و نخبگان نظامی او در سیستمی که همان سپاه پاسداران انقلاب اسلامی است در ایجاد چنین صلحی بسیار موثر هستند زیرا کلید اصلی صلح که همان حمایت نکردن از گروه های جهادی فلسطین است در گرو آنها قرار دارد.» این روزنامه آمریکایی بدون اشاره به اقدامات تحریک آمیز رژیم صهیونیستی در برهم زدن آرامش در منطقه و حملات گسترده این رژیم به فلسطینی ها مدعی شد: «گروه های فلسطینی همچون حماس و جهاد اسلامی با هدف قرار دادن اسرائیل به وسیله موشک هایی که از ایران دریافت می کنند مدام منطقه را برای به راه افتادن جنگ دیگر بین فلسطینیان و اسرائیل مهیا می کنند.» وال استریت ژورنال در پایان نوشت: «آقای خامنه ای همچنین در پشت پرده تمام مسائل موجود در مسیر مذاکرات آمریکا و کشورهای قدرتمند جهان با ایران در خصوص برنامه های هسته ای ایران قرار دارد. در چند ماه اخیر ایران با نصب سانترفیوژهای جدید سرعت غنی سازی اورانیوم خود را بالا برده است و به وسیله آن می توانند سایت نظامی خود را در نزدیکی شهر قم منتقل کند، سایتی که از لحاظ موقعیت استراتژیکی به هیچ عنوان نمی تواند مورد هدف حمله آمریکا و اسرائیل قرار گیرد. یک مقام بلند پایه اسرائیلی گفته است: "از نظز آقای خامنه ای، وی توانسته  است در تنش با ایالات متحده پیروز شود و گوی سبقت را برباید."» 502  

رونمایی از پهپاد مراقبتی دوربرد Yi Long چین

روز گذشته اولین تصاویر از پهپاد دوربرد Yi Long چین که تا پیش از این تنها ماکت آن در معرض دید عموم قرار گرفته بود ، نشان داده شد که بنظر میرسد پاسخ چین به پهپادهای مشابه غربی با یک میلیون دلار قیمت کمتر است .

این پهپاد که کار روی آن از سال 2005 توسط انستیتو Chengdu آغاز شده و در نمایشگاه سال 2008 Zhuhal ماکت آن نشان داده شد ، طبق اعلام مقامات رسمی چین هم اکنون در حال گذراندن تست های عملیاتی بوده و مواردی از این تستها را نیز با موفقیت به پایان رسانده . تصاویر نشان داده شده از پهپاد شباهت زیاد آن با پهپادMQ-9 Reaper آمریکا را نشان میدهد .

برد این پهپاد بنابر اعلام منابع (غیررسمی) 2500 مایل معادل 4000 کیلومتر ، سقف پروازی آن 5300 متر و مداومت پروازی آن 20 ساعت میباشد که این مشخصات ، Yilong را براحتی در رده ی پهپادهای دوربرد قرار میدهد . سرعت پهپاد بر اساس اطلاعات غیر رسمی 240 کیلومتر بر ساعت بوده طول و فاصله ی بالهای پهپاد بترتیب 9.34 و 14 متر بوده و آرایش سکان دم پهپاد بصورت V شکل است که باعث کاهش Drag و امکان نصب موتور هواپیما در بیرون از بدنه بدون قرار گرفتن تثبیت کننده ی عمودی در مسیر گاز خروجی موتور میشود .



موتور توربوشارژ شده ی این پهپاد دارای 100 اسب بخار قدرت بوده و عکسها نشان میدهد موتور بصورت Pusher در انتهای پهپاد قرار گرفته است . همچنین طراحی شکل بدنه با رعایت اصول کاهش سطح مقطع راداری صورت گرفته است . تصاویر نشان داده شده در شبکه اسکای نیوز از پهپاد نشان دهنده ی سنسورهای الکترواپتیکال در زیر بدنه و موشک های نصب شده در زیر بالهای پهپاد است که قابلیت تهاجمی (UCAV) را به آن میدهد .

http://www.globalsec...ianovosti01.htm
http://www.unmanned....specifications/

باللگرد ویژه ی v-22 آمریکا

پرنده وي 22 عقاب دريايي

اين پرنده توانايي حمل 24 سرباز مسلح و يا حمل بار تا سقف 20 هزار پوند را در داخل و يا بيرون محفظه را دارد، يعني در حالي كه اين پرنده به صورت عمودي بلند شده و يا مي نشيند. ضمن اينكه اين پرنده به علت قابليت جمع شدن بال و ملخ خود ميتواند توسط هواپيماهاي باري حمل شود.

[align=center][/align]

اين پرنده ميتواند در حال پرواز عمليات سوخت گيري نيز انجام دهد.
بويينگ مسوول بخش بدنه و تمام زيرسيستم هاي آن، ناوبري ديجيتال و سيستم كنترل پرواز بوسيله سيم اين پرنده مي باشد. شريك بويينگ يعني شركت بل تكسترون نيز مسوول بخش بال، سيستم انتقال قدرت، دم، سيستم ملخ و بخش موتور مي باشد.

توانايي‌هاي اختصاصي عقاب دريايي
افزايش سرعت به اندازه دو برابر يك بالگرد
برد موثر بلندتر براي انجام ماموريت‌هاي نيازمند به يك بالگرد
توانايي انجام ماموريت هاي چندمنظوره: حملات آبي خاكي، پشتيباني نيروها، نفوذ و ضد نفوذ با برد زياد، حمل و نقل، جستجو و دفاع، پزشكي و در آينده حمل سوخت كه از ماموريت هاي قابل انجام توسط اين پرنده خواهد بود.
از اين پرنده 9 فروند توسط نيروي هوايي آمريكا سفارش داده شده است كه كار خدمات پشتيباني آن نيز آغاز شده است. اولين فروند از اين پرنده در هشتم دسامبر سال 2005 ميلادي تحويل شده است.

مشخصات فني
بخش موتور
دو موتور آليسون T406-AD-400
قدرت محور نيرو 6150 اسب بخار و يا 4586 كيلو وات
بخش ملخ
سه ملخ در هر هاب
ساخه شده از گرافيت و فايبرگلاس
سرعت انتهاي ملخ 201.75 متر بر ثانيه
قطر ملخ 11.58 متر
سطح ملخ 24.3 مترمربع
سطح صفحه 210.7 مترمربع
چرخش ملخ اتوماتيك و بر حسب نيرو
كارايي
حداكثر سرعت در سطح دريا 510 كيلومتر در ساعت (275 نات)
نرخ صعود عمودي در سطح دريا 332 متر در دقيقه
حداكثر نرخ صعود در سطح دريا 707 متر در دقيقه
سقف پرواز خدماتي 7925 متر (26000 پا)
سقف پرواز خدماتي با يك موتور 3444 متر (11300 پا)
حداكثر ارتفاع پرواز در حالت سكون 4328 متر
برد
حمله آبي خاكي 954 كيلومتر
حداكثر برد 3892 كيلومتر
ظرفيت
2 خدمه
24 سرباز يا 12 تخت
ابعاد داخلي
طول 7.37 متر
عرض 1.8 متر
ارتفاع 1.83 متر
وزن
وزن خالي 15032 كيلوگرم
حداكثر وزن پرواز بصورت عمودي 21546 كيلوگرم (47500 پوند)
حداكثر وزن پرواز در مسير كوتاه 24948 كيلوگرم (55000 پوند)
حداكثر وزن پرواز 27443 كيلوگرم (60500 پوند)
قلاب بار تكي 4536 كيلوگرم (10000 پوند)
قلاب بار دوتايي 6147 كيلوگرم (15000 پوند)
ابعاد خارجي
طول بدنه 17.48 متر (57.33 پا)
عرض با احتساب ملخ‌ها 25.55 متر(83.33 پا)
طول براي انبار 19.08 متر(65.58 پا)
عرض براي انبار 5.61 متر(18.42 پا)
ارتفاع در حالت ملخ افقي 6.63 متر(21.76 پا)
ارتفاع در حالت ملخ عمودي 5.38 متر(17.65 پا)
ظرفيت سوخت
محفظه كنار بدنه Sponsons 4649 ليتر (1228 گالن)
باك درون بال 2979 ليتر(787 گالن)
باك اضافه 9221 ليتر(2436 گالن)

شما میتوانید تصاویر با کیفیت این هلیکوپتر را در لین زیر مشاهده کنید:http://abramzpictures.blogfa.com/post/18

هواپيماي آموزشي T-37

T-37 یک هواپیمای جت آموزشی 2 نفره است . خلبانان آموزشی با استفاده از این هواپیما دوره های ناوبری تاکتیکی-آشنایی با ابزار آلات پروازی و و خصوصا پرواز در شب رو فرا میگیرند. مکانیسم  موتور های دوقلوی  جت T-37  ومشخصات بالهای آنها زمینه ساز پرواز با هواپیماهای آموزشی سریعتر  تایلون T-38  ویا جای هاوک T-1A  را بعد از دوره آموزش با این هواپیما فراهم میکند.

در جت T-37  استاد خلبان و دانشجو هردو کنار هم مینشینند. این کنار هم نشستن تاثیر  فراوانی بر روی یادگیری ها دارد! کابین خلبان در این هواپیما ابزار های کنترل جداگانه ایی دارد و همچنین صندلی های پرش( ایجکت)  هم دارد. T-37 ترمزهایش به صورت هیدرولیکی عمل میکنند.و طی فرایند سرعت کاهش پیدا میکند.هدایت هواپیما به وسیله 3 چرخ است وکه چرخ جلویی  کنترل کننده است.شش مخزن سوختی لاستیکی به هم پیوسته در بدنه و بالهای هواپیما جاسازی شده اند.یک مدل از این هواپیما به نام T-37B  مجهز به تجهیزات رادیویی UHF بوده, همچنین سیستم جهت یابی  و نیز در آن طراحی داشبورد( پانل) آنه بهتر شده است.
کابین

T-37B  را در نیروی هوایی کشورهای زیادی در خدمت دارند من جمله یونان ، شیلی ، اردن ، ترکیه و پاکستان.دانشجویان خلبانی کشورهای عضو پیمان آتلانتیک شمالی( ناتو )برای آموزش های هوایی به پایگاه هوایی شیپارد تکزاس منتقل میشوند و آموزش میبینند.بین دیگر کشورها نیروهای هوایی کشورهای پرتغال ، کلمبیا، یونان پروازهایشان را با T-37 C  انجام  میدهند.T-37 C و T-37B  مشابه هم هستند هر دو مهمات یکسان و مخازن سوخت مشابه ایی دارند. این هواپیما قادر به حمل 2 بمب 250 پوندی  کیلوگرم هست. و از آن برای بمباران استفاده میکنند.این هواپیما تجهیزاتوابسه ایی هم حمل میکند مثل یک تفنگ 16 میلیمتری دوربین دار با نشانه گیری محاسباتی.همچنین این هواپیما با  دوربین های مختلف جهت پروازهای شناسایی میتواند به کار گرفته شود. T-37A اولین پروازش را در سال 1955 انجام داد و پس آن بلافاصله به خدمت نیروی هوایی در آمد.( مورخ 1956)
پیشرانه توربوجت J69-T-25

جت آموزشی T-37B  در سال 1959 عملیاتی شد. تمام هواپیماهای گونه A  به مدل B ارتقا داده شدند.دراوت سال 1989 یک قرار داد با کمپانی سابرلاین بسته شد.این قرار داد به منظور طرح توسعه ساختاری هواپیمای T-37B  بود.این قرار داد شامل تجهیز کردن این هواپیما توسط تیمی بود که نیروی هوایی تعیین کرده بود.بیش از 1000 فروند از این هواپیمای جت آموزشی ساخته شد که تعداد 507 فروند در امریکا باقی ماند.تمام این هواپیماها از لحاظ رنگ ظاهری به آبی تیره که یک خط سفید رنگ داشت رنگ آمیزی شدند. این رنگ آمیزی دوباره ( جدیدا) هم انجام شده است.همچنین این هواپیما از لحاظ فنی هم نگهداری خواهد شد.

مشخصات هواپیمای آموزشی T-37
پیمانکار: Cessna Aircraft Co
پیشرانه: 2 موتور توربوجت J69-T-25 مجموعا با توان حداکثر 9 کیلونیوتن
طول هواپیما: 8/9 متر
ارتفاع: 2/8 متر
ماکزیمم وزن هنگام تیک آف: 2/9 تن
طول باله ها: 10/2 متر
سرعت:507 کیلومتر در ساعت
سقف ارتفاع پروازی: 10670 متر
برد:740 کیلومتر
مهمات: مدل B هیچ گونه مهماتی حمل نمیکند اما در مدل C این هواپیما جاهایی برای حمل مهمات دارد.
خدمه:2 نفر
سال طراحی: دسامبر 1956[/

هواپیمای اموزشی IAR-99 Soim

هواپیمای اموزشی IAR-99 Soim ملقب به هاوک برای جایگزین کردن ان به جای هواپیماهای L-29 و L-39 توسط رومانی ساخته و توسعه یافت و کار ساخت نیز در سال 1975 اغاز و در سال 1987

وارد خدمت و تا سال 1989  ,17 فروند هاوک تحویل نیروی هوایی رومانی شد .

نقش دوم هواپیمای نام برده حملات سبک (با حمل اندکی موشک یا بمب ) و شناسایی نیز می باشد .

موتور نصب شده بر روی هاوک از نوع   Mk.623-41M ساخت رولز رویس انگلستان می باشد ,علی رغم آن که رومانی عضو پیمان ورشو بود .

IAR-99 دارای چهار پایلون در زیر بالها و یک پایلون مرکزی  که هر کدام به ترتیب قادر به بار گذاری تا 250 کیلو گرم و 400 کیلوگرم است .






مسلسل  23 میلی متری این هواپیما از نوع GSH-23 می باشد و IAR-99 می تواند موشک های پیتون 3 , R-60 ویا R-550 Magic II را حمل کند .

این هواپیما توانایی حمله دقیق به اهداف زمینی را با استفاده از بمب های هدایت لیزری دارد.سلاح های دیگر مورد استفاده هاوک عبارتند از :بمب های MK 82 , BEM 250 وبمب های سقوط ازاد و انواع راکت .

  IAR 99دارای یک گیرنده اخطار راداری و ECM وECCMو چف و فلیر (گوی اتشین )می باشد .

در سال 1992 یک مدل ارتقاء یافته با کمک اسرائیل معرفی شد که IAR-109 نام گرفت و مجهز به HOTAS , نمایش گر زاویه ای سر بالای(HUD )عریض , حلقه لیزرgyro و سیستم ناوبری

اینرسیایی و سیستم ان با هر دو سلاح های شرقی و غربی یک پارچه شد.نوع صادراتی آن IAR-109TF تمام توانایی مدل قبلی را داشت اما به دلایلی این برنامه در سال 1994 قطع گردید.

در سال 1996 برنامه ارتقای IAR-99 دوباره زنده شدو اولین هواپیمای  به روز رسانی شده در سال 1997 پرواز کرد .در سال 1998 دولت رومانی دستور ارتقاء IAR-99 ها را صادر کرد و نام

مدل ارتقاء یافته   IAR-99C تعیین شد.این مدل دارای بسته های آویونیک اسرائیلی می باشد.

نیروی هوایی رومانی در مجموع  12 فروند از مدل IAR-99C ارتقاء داده شده را به خدمت گرفت .










مشخصات :

سال ورود به خدمت :1987

خدمه :2 نفر

طول :11 متر

ارتفاع :3.99متر

وزن خالی :3.2 تن

وزن ماکزیمم برخاست :5.56  تن

موتور :1 دستگاه  Mk.623-41M   توربو مکانیکا ساخت رولز رویس

ماکزیمم سرعت:865 کیلومتر بر ساعت

برد رزمی : 345- 385 کیلومتر

برد نهایی :1100 کیلومتر

هواپیمای آموزشی MB-339

_______________________________________________________

پس از مطالعات طولانی مدت شرکت Aermacchi نمونه اولیه هواپیمای آموزشی  MB-339 در 12 آگوست

سال 1976 اولین پرواز خود را انجام داد .این مدل هواپیما طرحی از هواپیمای موفق MB-326 همین شرکت

بود که ساخته شد .از تغییرات اساسی این مدل در مقایسه با MB-326 به طراحی مجدد کابین خلبان که از یک سرنشین

به دو سرنشین  ( صندلی دوم برای استاد خلبان )که دید خوبی برای استاد خلبان فراهم می کرد ,بال های بزرگتر جهت

ثبات ,نصب موتور MK 632 ساخت شرکت رولز رویس و استفاده از صندلی Mk 10F که دارای عملکرد در شرایط

صفر / صفر بود ,می توان اشاره کرد .





اولین مشتری این هواپیما نیروی هوایی ایتالیا بود که به تعداد 100 فروند نمونه آموزشی  MB-339A  در تاریخ

8 آگوست 1979 به آن تحویل شد .تعدادی دیگر از نوع MB-339PAN و MB-339RM این هواپیما به تیم نمایش

هوایی ( Frecce Tricolori aerobatic team ) و علاوه بر این , نوع استاندارد MB-339A که برای صادرات

بود به کشور های : آرژانتین، غنا، مالزی، نیجریه، پرو و ​​امارات متحده عربی تحویل داده شد .

این شرکت با بروز رسانی بر روی MB-339B مدل پیشرفته ی آن را که همان MB-339C بود , معرفی کرد و

از دیگر مدل هایی که منشاء آن ها مدل C بود عبارتند از : MB-339CD ( برای جنگ ) و MB-339FD

( برای صادرات )  و MB-339CB که مخصوص نیوزلند ساخته شد و همچنین اریتره 6 فروند از مدل MB-339E

که دارای کابین خلبان غیر دیجیتال بود دریافت کرد .

( لازم به ذکر است  که درتمامی  مدل های بروز رسانی شده کابین خلبان کاملا دیجیتال شد به جز نمونه تحویلی یه اریتره )

در سال 1995 با طراحی های جدید و تغییراتی بر روی MB-339A مدل جدید تری از این هواپیما ساخته شد

که توانایی حمله به اهداف دریایی نظیر کشتی و قایق و... را داشت که برای این کار به موشک های Mk 2A

مجهز شد .







مشخصات :

سال ورود به خدمت : 1979

خدمه : 2 نفر

طول :11.24 متر

ارتفاع :3.99 متر

وزن خالی :3.4 تن

بیشترین وزن هنگام برخاست :6.3 تن

موتور :1 دستگاه Mk 680-43 turbojet ساخت رولز رویس

کشش خشک : 19.57 کیلو نیوتن

بیشترین سرعت :817 کیلومتر / ساعت

برد رزمی : 500 کیلومتر

موشک : R550 Magic 2 یا AIM-9L/P

بمب : بمب های سری Mk 80 و راکت ها